Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2009 r., II SA/Wr 26/09

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2009 r., II SA/Wr 26/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 14 listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Starosta O. – działając za pośrednictwem radcy prawnego – zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opisane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 9 października 2008 r. Nr [...], uwzględniające część zarzutów poniesionych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym "wyłączenia z użytkowania obiektów budowlanych, zlokalizowanych na działce nr [...], AM-1, obręb W. gmina D. oraz opróżnienia ww. obiektów", nie uiszczając przy tym wpisu stałego w kwocie 100 zł.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Według przepisu art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm) - zwanej dalej u.p.p.s.a. - od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 przywołanego przepisu, pismami o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.

5 Zgodnie z przyjętymi zasadami proceduralnymi nieuiszczenie wpisu traktowane jest jako szczególny rodzaj braku formalnego skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do jego usunięcia przez zapłatę wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedstawiona zasada doznaje jednak pewnego ograniczenia w przypadku, gdy pismo wnoszone jest przez profesjonalnego pełnomocnika. W myśl art. 221 przywołanej wyżej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wpis stały pobiera się zaś we wszystkich sprawach w których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne (art. 231 powoływanego aktu). Dodać należy, że według przepisu art. 220 § 1 zdanie pierwsze, na skutek pisma, od którego nie wpłynęła należna opłata, sąd nie może podjąć żadnej czynności.

6 W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne zatem skarga podlega opłacie stałej. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Taka też opłata, po myśli art. 221 u.p.p.s.a. powinna być – bez wezwania Sądu - uiszczona przez profesjonalnego pełnomocnika w terminie jaki dopuszczalny jest dla złożenia danego pisma - w tym przypadku dla skargi (por. postanowienie SN z dnia 16 maja 1969 r., IIICRN 136/69, LEX nr 6505; postanowienie SN z dnia 25 września 1970 r., III CZP 58/70, OSNCP 1971, Nr 9, poz. 146).

7 Wskazać przy tym trzeba, że na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (sygn. akt SK 11/05) z dniem 17 marca 2006 r. utracił moc obowiązującą przepis § 5 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego, uiszcza się na wezwanie, w sposób określony w ust. 1,po przekazaniu skargi sądowi. Jak orzekł Trybunał treść tego przepisu pozostawała w sprzeczności z art. 221 u.p.p.s.a., z którego jednoznacznie wynika, że w sprawach pism wnoszonych do sądu przez adwokatów lub radców prawnych istnieje z mocy samego prawa obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia. W konsekwencji z datą ogłoszenia wyroku Trybunału obowiązek uiszczenia należnej opłaty bez wezwania dotyczył również wpisu stałego od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu pierwszej instancji.

8 Na podstawie akt sprawy można ustalić, że pełnomocnik skarżącego, któremu strona udzieliła pełnomocnictwa do prowadzenia tej sprawy przed sądem (zastępstwa w sprawie), nie uiścił w terminie właściwym dla wniesienia skargi, należnej kwoty wpisu stałego a tym samym uchybił wymogowi formalnemu, ustanowionemu dla pism wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika. Wobec nie wykonania ciążącego na reprezentującym stronę pełnomocniku obowiązku, Sąd uznając, że skarga nie została należycie opłacona – zgodnie z powołanym wyżej art. 221 w związku z art. 220 § 3 u.p.p.s.a – zobowiązany był do jej odrzucenia.

9 Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w sentencji postanowienia.