Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2004 r., II SA/Wr 253/03

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2004 r., II SA/Wr 253/03

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Burmistrza Miasta i Gminy S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 grudnia 2002 r., [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów komunalnych, postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2002 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 8 listopada 2002 r. ([...]), w którym organ pierwszej instancji zawiesił - z urzędu - postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów komunalnych, wszczęte wnioskiem A Sp. z o. o. Oddział w K. Kolegium uznało, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w tej sprawie.

3 Skargę na drugoinstancyjne orzeczenie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu Burmistrz Miasta i Gminy S., starając się podważyć argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz trafność rozstrzygnięcia podjętego przez ten organ.

4 W odpowiedzi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi ze względu na brak po stronie organu pierwszej instancji legitymacji do skutecznego zaskarżenia postanowienia Kolegium do NSA.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

6 Mimo iż skarga była - prawidłowo w momencie jej wniesienia - skierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w aktualnie obowiązującym stanie normatywnym, od dnia 1 stycznia 2004 r., podlegała już rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Ten sam przepis przesądza też o tym, że podstawę rozpatrzenia skargi przez właściwy sąd wojewódzki stanowią od wspomnianej daty przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej skrótowo jako p.s.a.

7 Zagadnienie legitymacji czynnej do wniesienia skargi do wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje obecnie art. 50 p.s.a., uprawniając do tego przede wszystkim każdego, kto ma w tym interes prawny, a ponadto - prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz organizację społeczną w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli organizacja ta brała udział w postępowaniu administracyjnym, a wreszcie także inne podmioty, którym ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

8 Przedmiotową skargę wniósł Burmistrz Miasta i Gminy S. Ze sposobu oznaczenia strony skarżącej oraz z argumentacji przywołanej w skardze wynika jednoznacznie, że skarżący występuje w roli organu decyzyjnego zmierzającego wyłącznie do wykazania wadliwości kwestionowanego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Na gruncie art. 33 ust. 2 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w orzecznictwie sądowym i sądowoadministracyjnym utrwalony został jednolity pogląd, zgodnie z którym uprawnienie do wniesienia skargi nie przysługuje organowi, który wydał w sprawie orzeczenie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (zob. uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., III AZP 8/93, OSNCP 1994, Nr 1, poz. 3, a także następujące orzeczenia NSA: z dnia 3 kwietnia 2002 r., II SA/Gd 563/02; z dnia 22 lipca 1999 r., II SA 974/99; z dnia 19 maja 1998 r., I SA/Łd 78/98 i z dnia 15 października 1990 r., SA/Wr 990/90, ONSA 1990, Nr 4). Stanowisko to było bardzo często odnoszone także do działających w pierwszej instancji organów gmin - wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast (por. choćby post. NSA: z dnia 19 października 2000 r., II SA/Gd 2159/ 00; z dnia 24 stycznia 1997 r., IV SA 802/95, ONSA 1997, Nr 4, poz. 179 oraz z dnia 26 lutego 1996 r., SA/Wr 206/96 i SA/Wr 207/96). W ocenie Sądu, przedstawiony pogląd judykatury zachował pełną aktualność także na gruncie art. 50 p.s.a.

9 Odrębnym zagadnieniem jest kwestia dopuszczalności przypisania jednostkom samorządu terytorialnego (w tym również gminom) statusu podmiotów uprawnionych do zaskarżenia orzeczeń administracyjnych, także tych, w których w pierwszej instancji orzekały organy tych jednostek. Niektóre składy orzekające opowiadały się za taką możliwością. W rachubę wchodziły jednak tylko takie sprawy, których rozstrzygnięcie dotyczyło wprost i jednoznacznie także interesu prawnego wspomnianych jednostek samorządu terytorialnego (chodziło tu najczęściej o postępowania w sprawach: zwrotu

10 wcześniej wywłaszczonych nieruchomości lub komunalizacyjnych - por.: post. SN z dnia 3 października 2002 r., III RN 165/01, OSNP - wkładka - 2003, Nr 1, poz. 3 i III RN 172/01, MoP 2002, Nr 24, s. 1107; post. SN z dnia 9 listopada 2001 r., III RN 189/01, OSNP 2002, Nr 8, poz. 177; wyrok SN z dnia 7 czerwca 2001 r., III RN 104/00, OSNP 2002, Nr 1, poz. 4; wyrok NSA z dnia 29 września 1998 r., I SA 57/98, a także R. Hauser, M. Szewczyk, Gmina jako strona postępowania administracyjnego..., Samorząd Terytorialny 1996, Nr 11, s. 46).

11 W rozpatrywanej przez Sąd sprawie skarżący nie występuje jednak - co już podkreślono - w roli organu reprezentującego gminę traktowaną jako osobę prawną i w celu ochrony autonomicznego interesu prawnego gminy. Takiego interesu nie sposób zresztą konstruować na podstawie przepisów obu aktów prawnych, które powołano w skardze: ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.) i ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.). Pierwsze artykuły obu ustaw wyraźnie określają zakres regulacji, związanej z szeroko pojętą ochroną życia i zdrowia ludzi, a po części - także z ochroną środowiska, bez szczególnego eksponowania indywidualnych interesów określonych podmiotów (w tym gmin). Z przepisów, na podstawie których należało wydać w sprawie rozstrzygnięcie merytoryczne (zwłaszcza z art. 7-9 pierwszej z wymienionych ustaw i z art. 28 drugiej ustawy) wynika zaś - równie niedwuznacznie - ograniczenie roli organu gminy wyłącznie do reglamentacji zezwoleń, o których mowa w tych przepisach, w tym także zezwolenia, o które ubiegała się spółka A.

12 Skoro nie można przyjąć, że Burmistrz wniósł skargę reprezentując gminę w jej własnym interesie, a jemu samemu jako organowi orzekającemu w sprawie w pierwszej instancji nie przysługuje samodzielne uprawnienie do wniesienia skargi (z wcześniej wskazanych powodów), skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, w związku z art. 50 p.s.a., co uniemożliwia merytoryczne zbadanie przez Sąd zasadności podniesionych argumentów i zarzutów skarżącego.