Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2014 r., II SA/Wr 223/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2014 r., II SA/Wr 223/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "B" na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania czynności polegających na uzyskaniu pozwolenia miejskiego konserwatora zabytków obejmującego wykonanie dojść zapewniających dostęp osobom niepełnosprawnym do drzwi wejściowych postanawia oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 Spółdzielnia Mieszkaniowa "B." we W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. (Nr[...]) uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków i wyznaczenia nowego terminu do dnia 30 czerwca 2013 r., a w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję w mocy, tj. w zakresie nałożenia obowiązku wykonania czynności polegającej na uzyskaniu pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków obejmującego wykonanie dojść zapewniających dostęp osobom niepełnosprawnym do drzwi wejściowych we wszystkich klatkach budynku przy ulicy D. [...] – [...] oraz realizacji robót budowalnych obejmujących wykonanie dojść zapewniających dostęp osobom niepełnosprawnym do drzwi wejściowych we wszystkich klatkach powyższego budynku zgodnych z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

3 Postanowieniem z dnia 10 lipca 2013 r. tut. Sąd uwzględnił wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "B." we W. i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

4 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył uczestnik postępowania – B. P. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 sierpnia 2013 r. wezwano go do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez nadesłanie 8 egzemplarzy w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ze zwróconej Sądowi do akt sprawy przez placówkę pocztową przesyłki poleconej zawierającej powyższe wezwania wynika, że pomimo jej dwukrotnego awizowania i zawiadomienia o tym fakcie adresata nie została ona podjęta w czternastodniowym terminie. W tych okolicznościach uznano, że wezwanie dotyczące uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych zostało doręczone B. P. prawidłowo przy przyjęciu wynikającej z art. 73 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi fikcji doręczenia w dniu 9 września 2013 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych oraz uiszczenia wymaganego wpisu upłynął z dniem 16 września 2013 r.

5 W zakreślonym terminie B. P. zaniechał uzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu sądowego w związku z czym postanowieniem z dnia 23 września 2013 r., doręczonym B. P. w dniu 3 październik 2013 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie.

6 W dniu 18 października 2013 r. B. P. zaskarżył w drodze zażalenia powyższe postanowienie Sądu, które to zostało odrzucone postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. (doręczonym B. P. w dniu 12 grudnia 2013 r.) ze względu na zaniechanie nadesłania w zakreślonym terminie jego odpisów.

7 Pismem z dnia 19 grudnia 2013 r. B. P. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 23 września 2013 r. (błędnie oznaczone przez wnioskodawcą datą 23 października 2013 r.) wywodząc, że zaniechanie nadesłania wymaganych egzemplarzy odpisów zażalenia wynikało z nieumyślnej pomyłki. Z informacji bowiem uzyskanej w tutejszym Sądzie dowiedział się, że w wymaganym terminie nadesłał odpisy zażalenia nie z dnia 18 października 2013 r., ale z dnia 3 października 2013 r., które to były właściwe do sprawy o sygn. akt II SA/Wr 222/13 ze skargi na tę samą decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., co kwestionowana w niniejszej sprawie. Tym samym wnioskodawca podniósł, że termin do uzupełnienia braków formalnych został zachowany, ilość egzemplarzy też, a nastąpiło jedynie niezamierzone uchybienie, pomyłka i w konsekwencji dostarczenie zażalenia tak naprawdę w tej samej sprawie, która w sposób nieuzasadniony został rozdzielona na dwie odrębne.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

9 Stosownie do postanowień art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Warunkami skuteczności takiego wniosku jest zaś: złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 88 p.p.s.a.).

10 Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

11 Zważyć nadto należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący uzasadni brak swojej winy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005r, s.219). Brak winy należy z kolei oceniać mając na względzie wszystkie okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także i uchybień spowodowanych lekkim niedbalstwem (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2005, s. 333).

12 W niniejszej sprawie skarżący jako przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu przywołał nieumyślną pomyłkę i przekazanie odpisów zażalenia zamiast z dnia 18 października 2013 r. to z dnia 3 października 2013 r., które były właściwe do sprawy o sygn. akt II SA/Wr 222/13. W ocenie sądu okoliczność ta związana niewątpliwie z brakiem należytej staranności w zakresie prowadzonych spraw przed sądem w sposób obiektywny nie uzasadnia przywrócenia terminu, które powinno mieć charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, można bowiem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt I OZ 794/13, CBOSA). Tym samym nie można skutecznie dowodzić braku winy w przypadku nienależytej staranności względem nadesłania odpowiedniej ilości odpisów zażalenia.

13 W kwestii zaś podniesionych przez skarżącego okoliczności związanych z rozdzieleniem skarg, których przedmiotem jest ta sama zaskarżona decyzja należy zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z jedną wspólną skargą B. P. i Spółdzielni Mieszkaniowej "B.", a dwiema różnymi - wniesionymi przez dwa odrębne podmioty, którym nadano właściwy dla każdej z nich bieg. Tym samym nie sposób traktować ich łącznie.

14 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.