Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2021 r., II SA/Wr 215/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2021 r., II SA/Wr 215/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi B. S. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 listopada 2019, sygn. akt II SA/Wr 541/19 oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

2 Skargą wniesioną dnia [...] IV 2020 r. przez elektroniczną skrzynkę podawczą B. S. wniosła o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z 12 XI 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 541/19, oddalającym skargę B. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] VI 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki obejmującej nadbudowę części mieszkalnej nad pawilonem handlowym wraz z uporządkowaniem terenu.

3 W skardze o wznowienie postępowania powołano się na podstawę wznowienia z art. 271 pkt 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325, ze zm.) – dalej "ppsa", tj. pozbawienie strony możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Zdaniem skarżącej pozbawiono ją możliwości działania w postępowaniu sądowym, poprzez nieprawidłowe doręczenie jej pełnomocniczce zawiadomienia o rozprawie oraz odpisu wyroku z uzasadnieniem. Obie przesyłki zostały bowiem odebrane przez osobę nieupoważnioną. Pełnomocniczka skarżącej prowadzi Kancelarię jednoosobową i nie zatrudnia żadnych pracowników, do odbioru korespondencji jest zaś upoważniony wyłącznie M. D. Tymczasem zawiadomienie o rozprawie oraz odpis wyroku wraz z uzasadnieniem odebrała inna nieupoważniona osoba. Co więcej nie przekazała ona pełnomocniczce odebranego odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, do czego zresztą nie była zobowiązana. W ocenie skarżącej wadliwe działanie listonosza, który nie weryfikuje upoważnienia osoby odbierającej korespondencję poleconą nie może obarczać negatywnie strony. Skarżąca oświadczyła przy tym, że o fakcie prawomocności wyroku dowiedziała się w dniu [...] II 2020 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Z. W konsekwencji skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i wstrzymanie wykonalności wyroku.

4 Postanowieniem z 1 VI 2020 r. tutejszy Sąd odmówił wstrzymania wykonania wyroku; zaś postanowieniem z dnia 19 X 2020 r. Sąd odrzucił kolejny wniosek w tym przedmiocie.

5 Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 2 III 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Na wstępie należy zaznaczyć, że złożona przez skarżącą skarga o wznowienie wniesiona została w terminie oraz opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.

8 Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 ppsa).

9 Z okoliczności podnoszonych w skardze o wznowienie wynika, że o podstawie wznowienia skarżąca dowiedziała się w dniu [...] II 2020 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Z. Twierdzenie to należy uznać za wiarygodne. Sądowi z urzędu wiadomo, że w okresie III – IV 2020 r. pełnomocniczka skarżącej korespondowała z tutejszym Sądem w kwestii wysyłki odpisu wyroku z uzasadnieniem oraz wnosiła o dokonanie ponownej wysyłki. Tym samym skargę o wznowienie, złożoną w dniu [...] IV 2020 r., należy uznać za wniesioną z zachowaniem terminu.

10 Wznowienia postępowania sądowego można żądać m.in. z powodu nieważności, jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała (art. 271 pkt 2 ppsa).

11 Rozpatrywana skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżąca podnosi bowiem, że wyrok wydany został bez jej udziału w postępowaniu, a dokładnie bez udziału ustanowionej pełnomocniczki. Tym samym zarzucono uchybienie procesowe w postaci pominięcia udziału pełnomocniczki w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem.

12 Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest badaniem zasadności skargi, lecz jedynie badaniem warunków umożliwiających rozpatrywanie samej skargi. Oceny dokonuje się wyłącznie na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. Na tym etapie sąd nie bada trafności powołanych podstaw wznowienia postępowania, ale tylko fakt ich powołania. Z kolei rozpatrując skargę sąd bada merytoryczne występowanie ustawowej podstawy wznowienia. Negatywny wynik tej oceny powoduje oddalenie skargi o wznowienie, a nie jej odrzucenie (zob. postanowienie NSA z 26 X 2012 r., II OSK 2577/12, publ. CBOSA).

13 W opisanych wyżej okolicznościach nie wystąpiły zatem przesłanki do odrzucenia skargi. Jak wynika z art. 280 § 1 i art. 281 ppsa, odrzucenie skargi o wznowienie jest usprawiedliwione, gdy wniesiono ją po terminie lub nie opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia. Skoro zaś skargę wniesiono w terminie i opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia, sąd powinien przystąpić do rozpatrzenia skarg.

14 Oceniając jednak skargę o wznowienie pod względem merytorycznym stwierdzić należy, że jest ona niezasadna.

15 Wydając kwestionowany wyrok Sąd nie naruszył przepisów prawa, które skutkować mogły pozbawieniem skarżącej możliwości działania.

16 Należy zauważyć, że podnoszone w skardze o wznowienie okoliczności stanowiące podstawę wznowienia sprowadzają się w istocie do kwestionowania przez skarżącą prawidłowości dokonywanych doręczeń. Skarżąca bowiem z faktu, że kierowana na adres kancelarii pełnomocniczki korespondencja sądowa odbierana była przez osobę nieupoważnioną do jej odbioru (naruszenie art. 72 § 2 ppsa) wywodzi twierdzenie o nieskuteczności tych doręczeń. Twierdzenie takie jest jednak nieuzasadnione. Jak wynika z akt, zarówno wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, zawiadomienie o rozprawie jak i odpis wyroku z uzasadnieniem przesłane zostały na prawidłowy adres, zaś zwrotne potwierdzenia odbioru nie budzą żadnych zastrzeżeń od strony formalnej (zob. akta sądowe II SA/Wr 541/19, k. 26, 49, 94). Wynika z nich jednoznacznie, że wszystkie te przesyłki były odbierane przez K. K. jako osobę upoważnioną, co uprawniało Sąd do przyjęcia skutku doręczania w trybie art. 72 § 2 ppsa. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. Nie sposób w takich warunkach uznać, że Sąd wskutek naruszenia przepisów prawa pozbawił skarżącą możliwości działania w sprawie.

17 Nie jest natomiast rzeczą Sądu należyte organizowanie systemu odbioru przesyłek w miejscu pracy adresata. Co więcej, nie należy to również do obowiązków doręczyciela. Doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w miejscu pracy, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru i przekazania adresatowi, składając własnoręczny podpis. W orzecznictwie utrwalony jest trafny pogląd, który Sąd w składzie orzekającym podziela, że organ doręczający nie ma obowiązku sprawdzania, czy kwitujący odbiór przesyłki pracownik posiada formalne uprawnienia do odbioru pism (zob. np. orzeczenie NSA z dnia 9 IX 2015 r., II GSK 1684/14 czy z dnia 7 VII 2011 r., I OZ 474/11 - CBOSA). Upoważnienie do odbioru pism sądowych jest czynnością, której dokonanie nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań, takich jak na przykład wcześniejsze lub późniejsze wielokrotne odbieranie przez daną osobę pism i niekwestionowanie (w innych wypadkach) skuteczności takich doręczeń przez stronę (por. postanowienie NSA z dnia 15 II 2011 r., sygn. akt I FZ 24/11, CBOSA).

18 W konsekwencji nie można uznać, że podnoszone w skardze o wznowienie okoliczności stanowić mogłyby podstawę do uchylenia kwestionowanego wyroku i ponownego rozstrzygnięcia sprawy.

19 Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na zasadzie art. 282 § 2 ppsa.