Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r., V SA/Wa 690/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r., V SA/Wa 690/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Protokolant - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz M. F. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r. o odmowie umorzenia M. F. kary pieniężnej w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że kara w tej wysokości została nałożona na skarżącego decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2004 r. utrzymaną następnie w mocy decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2004 r. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

3 Wnioskiem z dnia 19 grudnia 2004 r. M. F. zwrócił się do Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. o umorzenie kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Wniosek ten został przekazany według właściwości Ministrowi Infrastruktury i rozpatrzony odmownie zgodnie z decyzją z dnia [...] października 2009 r.

4 Pismem z dnia [...] października 2009 r. M. F. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie decyzji z dnia [...] października 2009 r. i umorzenie kary.

5 Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Infrastruktury również nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku, uznając za zasadną decyzję własną z dnia [...] października 2009 r. Wskazał, że umorzenie należności pieniężnych jest instytucją o charakterze wyjątkowym, dlatego szczególnie istotne jest prawidłowe stosowanie prawnych przesłanek umorzenia tych należności. W ocenie Ministra w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 42 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych uzasadniająca zastosowanie umorzenia należności. W toku ponownie prowadzonego postępowania wnioskodawca został wezwany do przedłożenia dokumentów na okoliczność wystąpienia przesłanek wymienionych w powołanym wyżej przepisie. Wezwanie to pozostało jednak bez odpowiedzi.

6 Minister zwrócił też uwagę, że art. 42 wyżej wymienionej ustawy jest sformułowany na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, iż nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w tym artykule nie obliguje organu do umorzenia należności, a jedynie stwarza możliwość podjęcia korzystnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2009 r.

8 Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

9 - art. 40d §3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez wydanie decyzji dotyczącej umorzenia po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym kary powinny zostać uiszczone. Skarżący podkreślił, że w czasie wydawania decyzji w sprawie umorzenia kary, od zdarzenia, czy też wydania decyzji o nałożeniu kary minęło ponad 5 lat, zatem postępowanie w sprawie umorzenia kary z uwagi na jej przedawnienie powinno być umorzone,

10 - art. 42 ustawy o finansach publicznych, gdyż przepis ten, który był podstawą wydania spornej decyzji z dniem 1 stycznia 2010 r, został uchylony,

11 - art. 42 pkt 3 powyższej ustawy, poprzez wezwanie skarżącego do nadesłania dokumentów podczas, gdy przepis ten dotyczy odroczenia bądź rozłożenia na raty należności, a nie jej umorzenia.

12 W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

14 Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji.

15 W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty są zasadne.

16 Skarżący niezasadnie kwestionuje powołanie w zaskarżonej decyzji art. 42 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm), zgodnie z którym należności pieniężne, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, przypadające państwowym jednostkom budżetowym, państwowym zakładom budżetowym, państwowym gospodarstwom pomocniczym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości lub w części a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Wprawdzie przepis ten został uchylony przez art. 85 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U.09.157.1241) z dniem 1 stycznia 2010 r., to jednak z mocy jej art. 115 do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

17 Nie znajduje także podstaw negowanie przez Skarżącego zasadności udzielenia organowi odpowiedzi na wezwanie do przekazania informacji i dokumentów mających wpływ na rozpoznanie sprawy. W skierowanym bowiem do Strony piśmie z dnia 30 listopada 2009 r., Nr [...], organ wprost zwrócił się o przekazanie informacji oraz dokumentów potwierdzających okoliczności uzasadniające zastosowanie umorzenia nałożonej kary. W ocenie Sądu jednoznacznej treści tego wezwania nie podważyło powołanie w drugim akapicie art. 42 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych.

18 Zasadnie natomiast Skarżący podniósł kwestie związane z przedawnieniem nałożonej na niego kary.

19 Okoliczności te nie zostały w toku postępowania administracyjnego wyjaśnione, co przyznał także pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem. W aktach administracyjnych znajduje się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2005 r., sygn. VI SA/Wa 27/05, oddalający skargę M. F. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] grudnia 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję z [...] października 2004 r., w której obciążono Skarżącego karą pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Z adnotacji na wyroku wynika, iż uprawomocnił się dopiero z dniem 11 stycznia 2007 r.

20 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien jednoznacznie wyjaśnić kwestię przedawnienia.

21 W rozpoznawanej sprawie, na gruncie art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, kara pieniężna mogłaby być umorzona wyłącznie w sytuacji gdyby wykazano, iż zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazałoby się nieskuteczne.

22 Ponieważ upływ terminu przedawnienia uniemożliwia organowi wykorzystanie przymusu państwowego – egzekucji – dla realizacji roszczenia, to wyżej przytoczone odniesienie do kosztów postępowania egzekucyjnego jest bezprzedmiotowe a zatem w przypadku ustalenia, iż przedawnienie kary nastąpiło postępowanie wszczęte wnioskiem Strony o umorzenie tej należności stałoby się bezprzedmiotowe.

23 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.