Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2019 r., V SA/Wa 394/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2019 r., V SA/Wa 394/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniesionej do Wojewódzkiej Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Minister Inwestycji i Rozwoju z [...] grudnia 2018r. nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w części dotyczącej zwrotu kwoty 283.923,31 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, oraz w części II a i b zaskarżonej decyzji dotyczącej naliczenia odsetek za dzień 1 października 2014 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymująca decyzję w mocy.

3 Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

4 W dniu 2 listopada 2011 r. została zawarta umowa o dofinansowanie projektu

5 pt. "[...]" nr [...]

6 pomiędzy Województwem M. - Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. a I.

7 sp. z o.o. z siedzibą w K. Na podstawie umowy o dofinansowanie

8 Beneficjentowi przyznano dofinansowanie w kwocie 3 613 515,00 zł. Okres realizacji

9 projektu zaplanowano od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. Celem

10 projektu było usprawnienie działalności minimum 140 przedsiębiorstw (mikro, małych i

11 średnich, w tym osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą)

12 posiadających w M. siedzibę, oddział lub filię w obszarach związanych z

13 rozwojem. Projekt był realizowany w partnerstwie z A. M.

14 Odwołujący na mocy § 3 ust. 1 i 4 umowy o dofinansowanie nr [...]

15 był zobowiązany do stosowania Wytycznych.

16 W dniach 10, 11 i 25 października 2012 r. oraz 6-8 i 13 listopada 2013 r. WUP w

17 K. przeprowadził dwie kontrole projektu. O ustaleniach kontroli poinformowano

18 Odwołującego w Informacjach pokontrolnych z dnia 21 lutego 2013 r. oraz 12 lutego

19 2014 r. W trakcie kontroli zespół kontrolujący stwierdził szereg nieprawidłowości na

20 łączną kwotę 922 533,31 zł. Pismami z dnia 7 stycznia 2014 r., 25 lipca 2014 r., 28

21 sierpnia 2014 r., 25 września 2014 r. Odwołujący został wezwany do zwrotu środków.

22 Wobec braku zwrotu środków w dniu 1 października 2014 r. Dyrektor WUP

23 wszczął postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji administracyjnej

24 nr [...]z dnia 10 września 2015 r.

25 W dniu 24 września 2015 r. Beneficjent złożył odwołanie od ww. decyzji.

26 W wyniku jego rozpatrzenia Minister Rozwoju swą decyzją z dnia [...] maja 2016 r.

27 nr [...]uchylił decyzję nr [...] i przekazał

28 sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Minister Rozwoju uznał, że

29 zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz, że

30 konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ

31 I instancji nie zbadał bowiem, czy w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączenia ze

32 stosowania zasady konkurencyjności przy zawieraniu przez Odwołującego umowy nr

33 [...] zawartej z panią M. W. na kwotę 2 960,00 zł. Z decyzji I

34 instancji nie wynikało także, na jakiej podstawie organ I instancji uznał, że w projekcie

35 realizowanym przez Odwołującego stawki wypłacone doradcom były zawyżone,

36 natomiast wynagrodzenie wypłacone doradcom w ramach innego projektu firmy

37 E. Sp. z o.o. pt. "[...]" uznał

38 za rynkowe.

39 Ponieważ Dyrektor WUP nie przeprowadził w tym zakresie rozeznania rynku,

40 nie można było jednoznacznie uznać, iż stawki wypłacane w projekcie I. Sp. z

41 o.o. były zawyżone.

42 Oprócz tego Minister Rozwoju stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się różne

43 karty czasu pracy pani W.-K. wskazujące na różną liczbę godzin, jakie

44 przepracowała w marcu 2013 r. w ramach projektu "[...]". W związku z istnieniem rozbieżności w dokumentach stanowiących akta sprawy

45 organ I instancji powinien ponownie przeanalizować dokumentacją źródłową,

46 zweryfikować, ile faktycznie godzin w marcu 2013 r. przepracowała pani W.-K. i wskazać, na podstawie jakich

47 dokumentów orzeka o kwalifikowalności bądź

48 niekwalifikowalności wydatków.

49 Wreszcie Minister Rozwoju wskazał, że organ I instancji nie zbadał, czy mimo

50 braku odpowiednich zapisów w umowie pan Z. świadczył pracę na rzecz projektu od

51 maja 2012 r. do lutego 2013 r., czy też nie. Tymczasem ustalenie to miało istotne

52 znaczenie z punktu widzenia naruszenia Wytycznych (podrozdział 3.1 pkt 1 lit. a), co z

53 kolei było podstawą do uznania wydatku za niekwalifikowalny i podlegający zwrotowi.

54 Dyrektor WUP, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydał decyzję nr

55 [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji jako powód żądania

56 zwrotu kwoty 921 966,31 zł wraz z odsetkami wskazał na następujące nieprawidłowości

57 w projekcie realizowanym przez Beneficjenta:

58 I. naruszenie zasady konkurencyjności poprzez udzielenie zamówienia

59 osobom powiązanym, a także brak dokumentów potwierdzających istnienie przesłanek

60 niestosowania zasady konkurencyjności - 607 660,00 zł;

61 II. nieuzasadnione stosowanie zawyżonych stawek za usługi doradcze w

62 porównaniu do podobnego projektu firmy E. Sp. z o.o. pt. "[...]" wdrażanego w partnerstwie z Odwołującym - 215

63 365,00 zł;

64 III. przekroczenie przez panią D. W.-K. limitu 240 godzin

65 łącznego zaangażowania w projektach NSRO w marcu 2013 r. - Dyrektor WUP po

66 ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał wydatki za kwalifikowalne i odstąpił od żądania

67 zwrotu środków w tym zakresie;

68 IV. brak uzasadnienia dla przeprowadzenia doradztwa dwukrotnie w tym

69 samym zakresie dla tych samych podmiotów - 6 000,00 zł;

70 V. wydatki niekwalifikowalne w związku z wynagrodzeniem pracownika

71 zatrudnionego na stanowisku ds. rekrutacji i marketingu w zakresie zadań niemających

72 bezpośredniego związku z realizacją projektu - 43 685,22 zł;

73 VI. wyposażenie stanowiska pracy osoby niezatrudnionej na podstawie

74 stosunku pracy w wymiarze minimum 1 etatu – 5 352,93 zł;

75 VII. koszty pośrednie naliczone od niekwalifikowalnych kosztów

76 bezpośrednich (pkt I-VI) w wysokości 5%, tj. w kwocie 43 903,16 zł.

77 Skarżąca spółka odwoła się od powyższej decyzji.

78 Zaskarżoną do Sądu decyzją organ uchylił decyzję Dyrektora Wojewódzkiego

79 Urzędu Pracy w K. z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w części

80 dotyczącej zwrotu kwoty 283 923,31 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości

81 podatkowych, oraz w części II a i b zaskarżonej decyzji dotyczącej naliczenia odsetek

82 za dzień 1 października 2014 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej

83 instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał ww. decyzję w mocy.

84 Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca spółka naruszyła zasady

85 konkurencyjności poprzez udzielenie zamówienia osobom powiązanym, a także brak

86 dokumentów potwierdzających istnienie przesłanek niestosowania zasady

87 konkurencyjności.

88 Wskazał, że P. P. i A. P. byli (i są obecnie)

89 członkami zarządu skarżącej spółki, natomiast M. D. była jej pracownikiem.

90 Podniósł również, że zgromadzona w sprawie dokumentacja nie stanowi

91 dowodu tego, że skarżąca spółka faktycznie współpracowała z ww. osobami okresie

92 jednego roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu.

93 Także w stosunku do P. J. M., P. K., M. D.,

94 M. W. organ stwierdził że zgromadzona w sprawie dokumentacja nie stanowi

95 dowodu tego, że skarżąca spółka faktycznie współpracowała z ww. osobami okresie

96 jednego roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu.

97 Co do nieuzasadnionego stosowania zawyżonych stawek za usługi doradcze w

98 porównaniu do podobnego projektu firmy E. Sp. z o.o. pt. "[...]" wdrażanego w partnerstwie z skarżącą spółką

99 organ odwoławczy stwierdził organ I instancji nie zweryfikował czy wypłacane doradcom

100 wynagrodzenie zostało poprzedzone przeprowadzeniem rozeznania rynku. Fakt, iż było

101 ono wyższe niż stawki określone w innym wniosku o dofinansowanie zdaniem organu

102 odwoławczego nie przesądza, że były one nieracjonalne.

103 W ocenie organu odwoławczego nie jest jasne, na jakiej podstawie

104 wynagrodzenie wypłacone doradcom w ramach innego projektu organ I instancji uznał

105 za racjonalne. Dyrektor WUP nie przeprowadził sam rozeznania rynku, aby sprawdzić

106 rynkowość stawek, nie można więc jednoznacznie uznać, iż wypłacane w projekcie

107 stawki były zawyżone.

108 Strona w swym odwołaniu z 17 marca 2017 r. wskazała, iż przy zawieraniu

109 umów z doradcami/ konsultantami każdorazowo przeprowadzała rozeznania rynku.

110 Rozeznania rynku prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Rozdziale 3.1.4

111 Sekcja 4 Wytycznych, przy wykorzystaniu platformy internetowej, na którą składane

112 były oferty realizacji usługi doradczej. Strona podniosła, że kompletna dokumentacja z

113 przeprowadzonych rozeznań została przekazana Dyrektorowi WUP w toku kontroli w

114 dniu 13 września 2013 r.

115 Organ II instancji ustalił, że akta sprawy (w tym po uzupełnieniu przez Stronę

116 pismem z 20.04.2018 r.) w ramach zgromadzonego materiału dowodowego sprawy

117 zawierają następujące raporty z rozeznania rynku:

118 usługi doradcze - rachunkowość (2012 r. kw. I i II),

119 usługi doradcze - finanse i controlling (2012 r. kw. I-IV, 2013 r. kw. III-IV),

120 usługi doradcze - prawo (2012 r. kw. II-IV),

121 usługi doradcze - ekonomia i zarządzanie (2012 r. kw. I-III, 2013 r. kw. I-IV).

122 Mając na uwadze stawki wynikające z rozeznania rynku przeprowadzonego

123 przez skarżącą spółkę, organ odwoławczy odniósł się do wydatków niekwalifikowalnych

124 stwierdzonych przez Dyrektora WUP.

125 Organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie

126 wypłacone M. D.:

127 a) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie rachunkowości dla A.;

128 b) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie finanse i controlling dla

129 B. s.c.;

130 c) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

131 A., [...];

132 d) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie finanse i controlling dla A;

133 e) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

134 M. i T.

135 i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

136 W stosunku do P. P. ego organ odwoławczy uznał za

137 kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie:

138 a) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

139 Q., [...]

140 b) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

141 D., [...]

142 c) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie finanse i controlling dla

143 C. [...]

144 i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

145 W stosunku do A. P. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne

146 wydatki obejmujące wynagrodzenie:

147 a) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie prawa dla E. , [...]

148 b) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie finansów i controllingu dla

149 E. , [...]

150 i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

151 W stosunku do M. D. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne

152 wydatki obejmujące wynagrodzenie:

153 a) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

154 M., [...]

155 b) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie finanse i controlling dla

156 N., [...]

157 i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

158 W stosunku do P. K. organ odwoławczy uznał za

159 kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w

160 zakresie ekonomia i zarządzanie dla O. i [...].pl i uchyliła decyzję

161 Dyrektora WUP w tym zakresie.

162 W stosunku do D. W.-K. organ odwoławczy uznał za

163 kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie:

164 a) z tytułu doradztwa jako ekspert z zakresu prawa dla R., [...]

165 b) z tytułu doradztwa jako konsultant z zakresu prawa dla R., [...]

166 i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

167 W stosunku do M. S. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne

168 wydatki obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie

169 ekonomia i zarządzanie dla M. - uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

170 W stosunku do D. S. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne wydatki

171 obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie ekonomia i

172 zarządzanie dla V. - uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

173 W stosunku do A. R. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne

174 wydatki obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie

175 ekonomia i zarządzanie dla M. - uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

176 W stosunku do P. W. organ odwoławczy uznał za

177 kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w

178 zakresie ekonomia i zarządzanie dla M. - uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym

179 zakresie.

180 Organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor WUP w zaskarżonej decyzji nie

181 określił kwoty do zwrotu z tytułu doradztwa P. M. jako konsultant w zakresie

182 prawa, nie zachodziła konieczność uchylenia decyzji I instancji w tym zakresie.

183 Organ odwoławczy wyjaśnił również, że Dyrektor WUP w zaskarżonej decyzji

184 nie określił kwoty do zwrotu z innych tytułów (o których mowa szczegółowo w decyzji),

185 gdyż wydatki te zostały przez niego uznane za niekwalifikowalne z powodu naruszenia

186 zasady konkurencyjności. Ponieważ organ odwoławczy utrzymał decyzję I instancji w

187 tym zakresie, nie odniósł się do racjonalności ww. wydatków. Podniósł, że ocena

188 racjonalności wydatków nie zmienia bowiem tego, że wydatki były niekwalifikowalne z

189 tytułu naruszenia zasady konkurencyjności i skarżąca spółka powinna dokonać zwrotu

190 środków w tym zakresie.

191 Minister odnosząc się nieprawidłowości polegającej na przekroczenie przez

192 D. W.-K. limitu 240 godzin łącznego zaangażowania w projektach

193 NSRO zauważył, iż organ I instancji, po ponownym przeprowadzeniu postępowania,

194 odstąpił od kwestionowania części wynagrodzenia wypłaconego pani W.-K. w marcu 2013 r. w związku z

195 przekroczeniem limitu 240 godzin. Stwierdził, że

196 decyzja I instancji nie określała zatem z tego tytułu kwoty do zwrotu przez skarżącą

197 spółkę i z tego powodu nie podlega kontroli organu odwoławczego.

198 Odnosząc się do nieprawidłowości polegającej na braku uzasadnienia dla

199 przeprowadzenia doradztwa dwukrotnie w tym samym zakresie dla tych samych

200 podmiotów organ odwoławczy przyznał rację skarżącej Spółce, że Dyrektor WUP

201 nieprawidłowo przyjął, iż w przypadku świadczenia w ramach projektu podobnego

202 doradztwa dla dwóch różnych przedsiębiorstw, występuje podwójne finansowanie, jeżeli

203 w raporcie z przeprowadzonego doradztwa wskazano tę samą osobę jako "odbiorcę

204 doradztwa", podczas gdy usługa doradcza świadczona była na rzecz konkretnego

205 przedsiębiorstwa oraz miała na celu usprawnienie jego działania poprzez analizę

206 sytuacji faktycznej i wskazanie potrzebnych modyfikacji struktury, nie była natomiast

207 świadczona na rzecz osób fizycznych pełniących funkcję w strukturach jednostki

208 organizacyjnej.

209 Fakt, że odbiorcą usług doradczych była ta sama osoba nie wpływa na uznanie,

210 że w takim przypadku nastąpiło podwójne finansowanie wydatku.

211 Stwierdził, że usługi były świadczone dla odrębnych podmiotów prawa:

212 1) C., [...] - osoba fizyczna oraz

213 spółka cywilna

214 2) P., [...] -

215 dwie różne osoby fizyczne

216 3) H. Sp. z o.o., [...]

217 Organ nie uznał, że fakt odbioru usługi przez tę samą osobę jest równoznaczny

218 z udzieleniem dwa razy tej samej usługi. W ocenie organu odwoławczego, nie doszło

219 zatem do podwójnego finansowania wydatku oraz naruszenia Wytycznych. Z tego

220 względu uchylono decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

221 Odnosząc się do nieprawidłowości dotyczącej wydatków niekwalifikowalnych w

222 związku z wynagrodzeniem pracownika zatrudnionego na stanowisku ds. rekrutacji i

223 marketingu w zakresie zadań niemających bezpośredniego związku z realizacją

224 projektu organ odwoławczy nie zgodził się z ustaleniem organu I instancji co do

225 naruszenia przez skarżącą spółkę podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. a Wytycznych. Podniósł, że

226 organ I instancji nie zakwestionował czynności wykonywanych przez p. Z. a w

227 ramach projektu. Wyjaśnił, że niewątpliwie czynności te dotyczyły projektu, o czym

228 świadczy liczba przedsiębiorstw zrekrutowanych do projektu. Zarówno w umowie, jak

229 też w załączniku do umowy określającym zakres czynności p. Z. a, jako podstawowe

230 zadanie wskazano realizację zadań związanych z pozyskiwaniem klientów do projektu.

231 Zdaniem organu odwoławczego nieprawidłowe określenie zakresu czynności w okresie

232 maj 2012 r. - luty 2013 r. stanowiło jedynie pewne uchybienie formalne we właściwym

233 prowadzeniu dokumentacji projektowej. Stwierdził, że nie powinno ono jednak

234 prowadzić do uznania wynagrodzenia specjalisty ds. rekrutacji i marketingu za

235 niekwalifikowalne, tym bardziej, że w projekcie były wykonywane przez p. Z. a

236 zadania związane z realizacją projektu.

237 Organ uznał, ze wynagrodzenie za ww. czynności stanowiło wydatek

238 bezpośrednio związany z realizacją projektu. Z tego względu uchylono decyzję

239 Dyrektora WUP w tym zakresie.

240 Odnosząc się do nieprawidłowości dotyczącej wyposażenie stanowiska pracy

241 osoby niezatrudnionej na podstawie stosunku pracy w wymiarze minimum 1/2 etatu

242 organ odwoławczy zgodziła się z argumentacją skarżącej spółki, że zapisy podrozdziału

243 4.5 pkt 9 Wytycznych nie wskazują w jakim minimalnym okresie powinien być

244 zatrudniony personel projektu, aby uznać wydatki związane z wyposażeniem jego

245 stanowiska pracy za kwalifikowalne. Wyjaśnił, że warunek bowiem przewidziany w

246 podrozdziale 4.5 pkt 9 Wytycznych odnosi się do formy zatrudnienia (umowa o pracę)

247 oraz wymiaru etatu (1/1 etatu), nie zaś okresu zatrudnienia. Wobec powyższego,

248 zdaniem organu odwoławczego, nie doszło do naruszenia podrozdziału 4.5 pkt 9

249 Wytycznych zarówno w odniesieniu do zakupu sprzętu dla specjalisty ds. rekrutacji i

250 marketingu, jak też specjalisty ds. finansowych i rozliczeń.

251 Natomiast w odniesieniu do pozostałych warunków kwalifikowalności wydatków

252 przywołanych w decyzji Dyrektora WUP (podrozdział 3.1 pkt 1 lit. a i b oraz podrozdział

253 4.13 pkt 2), stwierdził, że niewątpliwie każdy wydatek w ramach projektu musi być

254 niezbędny do jego realizacji oraz musi być efektywny i racjonalny. Zdaniem organu w

255 rozpatrywanej sprawie, nie należy utożsamiać tego warunku wyłącznie z okresem

256 wykorzystywania sprzętu w ramach projektu. Podniósł, że wydatek na zakup

257 komputerów został poniesiony jednorazowo, a nie w formie miesięcznych odpisów

258 amortyzacyjnych. Podkreślił, że aby sprzęt mógł być wykorzystywany przez personel

259 projektu skarżąca spółka musiała ponieść wydatek w pełnej wysokości, niezależnie od

260 okresu jego wykorzystywania w ramach projektu. Organ zauważył, że wydatek ten

261 został przewidziany we wniosku o dofinansowanie projektu, a jego racjonalność ocenił

262 WUP K., na etapie przyjmowania projektu do realizacji.

263 Z tego względu organ II instancji uchylił decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie

264 ponieważ nie doszło do naruszenia Wytycznych w odniesieniu do zakupu komputerów

265 dla specjalisty ds. rekrutacji i marketingu oraz specjalisty ds. finansowych i rozliczeń.

266 Odnosząc się do nieprawidłowości dotyczącej kosztów pośrednich naliczonych

267 od niekwalifikowalnych kosztów bezpośrednich (pkt I-VI) organ odwoławczy wskazał, że

268 odmiennie ocenił kwalifikowalność wydatków objętych zaskarżoną decyzją i uchyliła z

269 tego powodu decyzję Dyrektora WUP w kwocie 270 403,15 zł (koszty bezpośrednie)

270 wraz z odsetkami. Z tego względu, odpowiedniemu uchyleniu podlega również kwota

271 kosztów pośrednich określonych w decyzji I instancji. W świetle powyższego, uchylono

272 decyzję I instancji w części dotyczącej kwoty kosztów pośrednich, tj uchylono do zwrotu

273 kwotę w wysokości 13 520,16 zł.

274 Organ odwoławczy odniósł się do wniosku skarżącej co do przeprowadzenie

275 dowodów z zeznań świadków: p. S. W., p. D. W.-K. oraz p.

276 M. D.

277 Wyjaśnił, że zaniechał przeprowadzenia tych dowodów z następujących

278 powodów:

279 - stawki wynagrodzeń personelu projektu ustalił wg rozeznania rynku

280 dokonanego przez Odwołującą, nie zaś w odniesieniu do innego, podobnego projektu,

281 w którego realizację zadań były zaangażowane osoby stanowiące personel projektu pt.

282 [...],

283 - uznał, że p. J. Z. rzeczywiście wykonywał w projekcie czynności z

284 zakresu rekrutacji i promocji, niezależnie od zakresu czynności służbowych, które w

285 większości formalnie odnosiły się do czynności związanych ze sprzedażą;

286 - uznał, że nie doszło do podwójnego finansowania wydatków w przypadku

287 wskazywania w raporcie z doradztwa dla różnych beneficjentów pomocy tej samej

288 osoby jako "odbiorcy doradztwa",

289 - fakt, że w toku realizacji projektu przeprowadzono inne kontrole i wizyty

290 monitoringowe nie wpływa na możliwość przeprowadzenia kolejnych kontroli, w ramach

291 których możliwe jest ustalenie wydatków niekwalifikowalnych.

292 Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że decyzja Dyrektora WUP nie zawiera

293 kwalifikacji stwierdzonych przez niego naruszeń pod kątem definicji nieprawidłowości, w

294 rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r.

295 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju

296 Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i

297 uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.7.2006, str.

298 25); dalej: "rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006" organ stwierdził, że pojęcie

299 nieprawidłowości w rozumieniu ww. rozporządzenia obejmuje nie tylko rzeczywistą, ale

300 też potencjalną szkodę w budżecie UE. Wyjaśnił, że szkodę taką stanowi niewątpliwie

301 już samo wykazanie przez beneficjenta niekwalifikowalnego wydatku we wniosku o

302 płatność. Taki bowiem wydatek, po zweryfikowaniu przez właściwą instytucję krajową,

303 jest następnie ujmowany we wniosku o płatność do Komisji Europejskiej, która dokonuje

304 refundacji wydatków w części odpowiadającej finansowaniu ze środków Europejskiego

305 Funduszu Społecznego. W konsekwencji, wykazanie przez beneficjenta wydatku

306 niekwalifikowalnego we wniosku o płatność stanowi potencjalną szkodę dla budżetu

307 UE, gdyż może prowadzić do nienależnej refundacji z EFS.

308 Organ podkreślił, że podstawę prawną do zwrotu środków jest art. 207 ust. 1 pkt

309 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz.

310 2077); dalej: "u.f.p.", nie zaś rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006. Wyjaśnił, że ww.

311 rozporządzenie odnosi się bowiem do państw członkowskich i nie określa bezpośrednio

312 obowiązków beneficjentów realizujących projekty finansowane ze środków UE.

313 Odnosząc się do zarzutu, że kontrola projektu, będąca główną podstawą

314 wydania zaskarżonej decyzji, była w całości dotknięta wadą prawną polegającą na

315 braku rozstrzygnięcia wniosku Strony o wyłączenie pracowników przeprowadzających

316 kontrolę, organ odwoławczy uznał go za niemający znaczenia w sprawie.

317 Wyjaśnił, że dokonał weryfikacji wszystkich ustaleń Dyrektora WUP i w związku

318 z tym częściowo uchylił zaskarżoną decyzję, a częściowo utrzymał tę decyzję w mocy.

319 W toku oceny postępowania pierwszoinstancyjnego nie stwierdził w żadnej mierze, aby

320 było ono prowadzone w sposób stronniczy.

321 Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji, że kwoty poszczególnych

322 wydatków niekwalifikowalnych wskazanych w pkt II-VI jej uzasadnienia nie stanowią

323 sumy 921 966,31 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten jest nieuzasadniony, a

324 wyliczenie kwoty podlegającej zwrotowi jest prawidłowe. Wyjaśnił, iż na kwotę 921

325 966,31 zł składają się bowiem nie tylko wydatki z pkt II-VI uzasadnienia decyzji, ale

326 także koszty pośrednie naliczone od niekwalifikowalnych kosztów bezpośrednich (pkt IVI) w wysokości 5%,

327 tj. w kwocie 43 903,16 zł.

328 Odnosząc się do zarzutu braku pomniejszenia określonej w pkt I decyzji kwoty o

329 wartość niewypłaconych transz dofinansowania, tj. transzy nr 10, 12, 13, 14 w łącznej

330 kwocie 1 200 389,52 zł, a także pominięcie faktu pomniejszenia kwoty wydatków

331 niekwalifikowalnych o kwotę 318 050,00 zł (transza nr 10), co skutkuje nieprawidłowym

332 określeniem kwoty przypadającej do zwrotu organ stwierdził, że jest on nie zasadny

333 Organ odwoławczy wyjaśnił, że w pismach z dnia 25 lipca 2014 r. - Informacje

334 dla Beneficjenta o wynikach weryfikacji WNP nr 12 do 14 WUP K. wskazał, że "Z

335 rozliczenia projektu wynika, że procent dotychczas rozliczonych wydatków

336 kwalifikowalnych jest niższy niż 70%. Jednocześnie, zgodnie z pismem z dnia

337 [...].07.2014 r. znak: [...] Umowa została rozwiązana w trybie

338 natychmiastowym. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uruchomienia płatności

339 (...)." Z tego względu uznał powyższe postępowanie WUP K. za prawidłowe.

340 Podniósł, że w ramach projektu wypłacono środki dofinansowania w łącznej

341 wysokości 2 112 784,00 zł. Skarżąca spółka rozliczyła we wnioskach o płatność, jako

342 zatwierdzone wydatki kwalifikowalne, łączną kwotę 1 428 537,92 zł oraz jednocześnie

343 dokonała zwrotu dofinansowania w kwocie 18 842,76 zł. Zatem skarżąca spółka

344 rozliczyła 68% otrzymanych transz dofinansowania. W konsekwencji, nie było podstaw

345 do wypłaty kolejnych transz dofinansowania. Oświadczenie WUP K. z dnia 1

346 sierpnia 2014 r. o potrąceniu transzy 318 050,00 zł nie znajduje zatem pokrycia w

347 faktach. W rzeczywistości bowiem nie doszło do potrącenia transzy dofinansowania o tę

348 kwotę, ale po prostu brak było podstaw do wypłaty tej i kolejnych transz dofinansowania

349 dla I. Sp. z o.o.

350 Organ odwoławczy zauważył, że do rozliczenia pozostała kwota w wysokości

351 665 403,32 zł (2 112 784,00 zł – 1 428 537,92 zł – 18 842,76). Natomiast zaskarżona

352 decyzja Dyrektora WUP opiewa na kwotę 921 966,31 zł. Wysokość kwoty określonej do

353 zwrotu jest zatem wyższa, niż środki nierozliczone, co należy uznać za nieprawidłowe.

354 Wynika to z przyjętego w decyzji I instancji sposobu wyliczenia kwoty do zwrotu, tj. na

355 podstawie wydatków ujętych przez Odwołującą we wnioskach o płatność, które

356 Dyrektor WUP uznał za niekwalifikowalne. Część z tych wydatków skarżąca spółka

357 poniosła bowiem ze środków własnych, a nie otrzymanego dofinansowania, tj. skarżąca

358 spółka wykazała we wnioskach o płatność wydatki na kwotę wyższą (2 424 006,67 zł)

359 niż kwotę wypłaconego jej dofinansowania (2 112 784,00 zł).

360 Organ odwoławczy wyjaśnił, że uchylił decyzję Dyrektora WUP w kwocie 283

361 923,31 zł (koszty bezpośrednie i koszty pośrednie) wraz z odsetkami. Zatem

362 ostatecznie do zwrotu pozostaje kwota 638 043,00 zł. W tym stanie rzeczy, kwota

363 podlegająca zwrotowi jest niższa od kwoty nierozliczonego dofinansowania (665 403,32

364 zł) i nie zachodzi konieczność korygowania decyzji Dyrektora WUP w tym zakresie.

365 Następnie organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia należnych odsetek

366 za poszczególne okresy, uwzględnił przy tym fakt uchylenia odsetek za okres od dnia 1

367 października 2014 r. włącznie (niezgodne z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej).

368 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca

369 spółka wniosła:

370 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

371 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302, z

372 późn. zm.); dalej: "p.p.s.a." w zw. z 145 § 3 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji

373 Ministra Inwestycji i Rozwoju - Instytucji Zarządzającej PO KL z dnia [...] grudnia 2018r.,

374 znak [...] oraz na zasadzie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej jej

375 decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] lutego 2017r., nr

376 [...] , znak sprawy [...] oraz umorzenie prowadzonego w

377 sprawie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego;

378 ewentualnie

379 2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej

380 decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju — Instytucji Zarządzającej PO KL z dnia [...]

381 grudnia 2018 r., znak [...] oraz na zasadzie art. 135 p.p.s.a.

382 poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia

383 [...] lutego 2017r., nr [...] , znak sprawy [...] i przekazanie

384 sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji;

385 a w każdym przypadku:

386 o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów

387 zastępstwa procesowego, według norm przepisanych

388 Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

389 1) art. 89 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w zw. z art. 3 ust. 1

390 in fine rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w

391 sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 312 z

392 23.12.1995, str. 1); dalej: "rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95",

393 polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora WUP także co

394 do należności, których ewentualny obowiązek zwrotu uległ przedawnieniu, bowiem z

395 pisma Komisji Europejskiej z 24 lipca 2018 r. wynika, że z datą 20 listopada 2017 r.

396 nastąpiło zamknięcie Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (PO KL), co oznacza, że

397 decyzja I instancji powinna zostać w całości uchylona a postępowanie administracyjne

398 umorzone jako bezprzedmiotowe;

399 a z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu nr 1)

400 powyżej,

401 2) art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.

402 U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.); dalej "O.p." w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 60 pkt 6

403 u.f.p., polegający na wydaniu przez IZ POKL decyzji utrzymującej w mocy decyzję

404 Dyrektora WUP co do tych części wypłaconego dofinansowania, których ewentualny

405 obowiązek zwrotu uległ przedawnieniu wskutek upływu okresu 5 lat od końca roku

406 kalendarzowego, w którym Skarżącej wypłacono zakwestionowane w skarżonej decyzji

407 dofinansowanie, tj. dofinansowania wypłaconego w latach 2012 — 2013, co skutkowało

408 nałożeniem na Skarżącą obowiązku zwrotu dofinansowania, którego ewentualny

409 obowiązek zwrotu uległ w całości przedawnieniu w toku prowadzonego postępowania

410 administracyjnego, a wobec czego decyzja I instancji powinna zostać uchylona także w

411 tym zakresie, a postępowanie administracyjne w całości umorzone jako

412 bezprzedmiotowe;

413 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

414 postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, z późn. zm.); dalej:

415 "k.p.a." w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie, iż Skarżąca nie wykazała

416 istnienia ciągłej lub powtarzalnej wspólpracy z doradcami / konsultantami w osobie

417 A. P., P. P. i M. D. , a przez to naruszyła zasadę

418 konkurencyjności, wadliwie powołując się na wyłączenie z tej zasady, o którym mowa w

419 3.1.3.1 Podsekcja 1 — Zasada konkurencyjności pkt 2 lit. b Wytycznych i zawierając

420 umowy z ww. osobami z pominięciem tej zasady, podczas gdy:

421 a. IZ POKL błędnie odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej niektórym

422 materiałom znajdującym się w aktach sprawy, włączonych do akt postępowania

423 administracyjnego z dokumentacji kontroli, jak i pominęła część tych materiałów, w

424 sytuacji gdy dowody te powinny być uwzględnione w całości, a ewentualne wątpliwości

425 wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego,

426 b. Skarżąca w toku postępowania w obu instancjach nie została choćby raz

427 wezwana przez działające w sprawie organy do złożenia jakichkolwiek dokumentów

428 dokumentujących współpracę ww. osób ze Skarżącą w okresie co najmniej jednego

429 roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, a przez to możliwości wykazania

430 takiej współpracy Skarżąca została pozbawiona w toku postępowania

431 administracyjnego;

432 c. IZ POKL, jak i Dyrektor WUP wzięły w toku całego postępowania pod

433 uwagę jedynie wybiórczo dowody i dokumenty przedłożone przez Skarżącą na etapie

434 postępowania kontrolnego, nie dokonując w sprawie żadnych własnych ustaleń co do

435 istnienia i charakteru współpracy Skarżącej z ww. osobami mimo stwierdzonych w tym

436 materiale braków;

437 co skutkowało zaniechaniem ustalenia przez działające organu podstawowych

438 okoliczności sprawy, tj. faktu istnienia jak i przedmiotu współpracy Skarżącej z A.

439 P., P. P. i M. D., a w rezultacie dowolnością

440 skarżonej decyzji;

441 4) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z 3.1.3.1

442 Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 2 lit. b Wytycznych, polegające na

443 przyjęciu, że zapis Wytycznych dotyczący współpracy "w okresie co najmniej roku przed

444 złożeniem wniosku o dofinansowanie" należy rozumieć w ten sposób, że pozwala on na

445 pominięcie wszelkich dokumentów potwierdzających współpracę, które datowane są na

446 dzień dalszy niż 1 rok przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, podczas gdy przepis

447 ten wyłącza jedynie tą współpracę, która nawiązana została w okresie krótszym niż rok

448 przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, ale już nie nawiązaną wcześniej niż rok

449 przed tą datą i trwającą nadal, co skutkowało bezzasadnym pominięciem szeregu

450 dokumentów potwierdzających współpracę Skarżącej z A. P., P.

451 P. i M. D., P. J. M., M. D., P. K. i M.

452 W. , a przez to nie została wyjaśniona istota sprawy;

453 5) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z 3.1.3.1

454 Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 4 Wytycznych, poprzez ich niewłaściwe

455 zastosowanie, polegające na całkowicie dowolnym i błędnym przyjęciu, iż tożsamość

456 czasową, podmiotową oraz przedmiotową zamówień w projekcie badać należy w

457 okresach kwartalnych, podczas gdy takiego stanowiska nie uzasadniają ani przepisy

458 powszechnie obowiązującego prawa, zasady realizacji projektu ujęte w Wytycznych;

459 6) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. 3.1.3.1 Podsekcja 1 - Zasada

460 konkurencyjności pkt 4 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedokonanie właściwej

461 analizy i oceny przesłanek, jak i podstaw faktycznych stwierdzenia tożsamości

462 przedmiotowej, podmiotowej oraz czasowej zawierania umów o świadczenie usług

463 doradztwa w projekcie, w tym:

464 a. ocenę tożsamości czasowej dokonano w oparciu o błędne założenie, iż w

465 chwili rozpoczęcia każdego kwartału Skarżąca była w stanic ustalić ilość (wartość)

466 doradztwa w poszczególnych obszarach tematycznych, tj. prawo, ekonomia i

467 zarządzanie, rachunkowość, finanse i controlling i czy wartość tych usług w obszarze

468 przekroczy 14 tys. euro, podczas gdy możliwość ustalenia przedmiotu doradztwa i

469 zakwalifikowania go do obszaru pojawiała się dopiero po zawarciu umowy o doradztwo

470 z beneficjentem pomocy (przedsiębiorcą) i rozeznaniu dotyczącego go problemu, zatem

471 na początku kwartału nie było możliwe szacowanie doradztwa w danych obszarach

472 tematycznych;

473 b. ocenę tożsamości przedmiotowej wyłącznie w tzw. obszarach doradztwa,

474 podczas gdy w zależności od zdefiniowanych potrzeb beneficjenta pomocy

475 (przedsiębiorcy), różne rodzajowo usługi, z różnych dziedzin wiedzy, kwalifikowane były

476 do różnych obszarów doradztwa, w zależności od pewnych cech przeważających, które

477 nic pozwalają jednak na przyjęcie tożsamości przedmiotowej, co skutkowało błędnym

478 uznaniem za tożsame przedmiotowo usługi doradcze ze skrajnie różnych i

479 niepokrywających się dziedzin i obszarów wiedzy, świadczone w różnej formie i różny

480 sposób;

481 c. ocenę tożsamości podmiotowej z pominięciem stopnia rzeczywistego

482 skomplikowania i złożoności usług doradztwa, konieczności uwzględnienia przez

483 konsultanta szczegółowych potrzeb, charakterystyki branży, w których działali

484 beneficjenci pomocy (przedsiębiorcy), ilości zatrudnionych przez nich osób, czy

485 charakterystyki działalności, co skutkowało uznaniem za tożsame podmiotowo usługi,

486 które nawet w tym samym obszarze tematycznym nic mogły być świadczonej przez tą

487 samą grupę konsultantów, zaś niezbędne kompetencje konsultanta wymagały

488 indywidualnej oceny; co skutkowało uznaniem, że zamówienia na usługi doradcze w

489 danych obszarach tematycznych należało szacować łącznie w okresach kwartalnych, a

490 przez to IZ POKL błędnie ustaliła wartość tych usług, przyjmując niezasadnie, że

491 Skarżąca zobowiązana była do stosowania zasady konkurencyjności;

492 7) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na

493 nieuwzględnieniu, że niektóre z wydatków wskazywanych w części AD. I Naruszenie

494 fasady konkurencyjności uzasadnienia skarżonej decyzji, tj. wydatków na pokrycie

495 wynagrodzeń konsultantów / doradców, wypłacanych w projekcie na podstawie umów

496 zawartych z osobami: A. P., P. P. , M. D. , P.J. M., M.

497 D., P. K. i M. W. , zostały sfinansowane przez Skarżącą z jej

498 środków własnych a nie ze środków dofinansowania przekazanego na finansowanie

499 projektu, co miało miejsce wskutek odmowy wypłat}' przez Dyrektora WUP 10 i

500 kolejnych transz dofinansowania i w rezultacie konieczności pokrycia tych wydatków ze

501 środków własnych Skarżącej, przez co IZ PO Ki, błędnie ustaliła, że wartość

502 ewentualnego dofinansowania podlegającego zwrotowi z tytułu ww. umów należy

503 ustalać na podstawie wartości tych umów, podczas gdy realna kwota dofinansowania

504 wydatkowana na ten cel jest mniejsza niż wartość tych umów, co zostało pominięte i

505 skutkowało zawyżeniem ewentualnej kwoty zwrotu dofinansowania;

506 8) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §

507 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez brak zgodności

508 rachunkowej kwot wskazywanych w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu skarżonej decyzji,

509 jak i w obrębie samego uzasadnienia, polegające w szczególności na tym że:

510 a. IZ POKL pomija konsekwencje finansowe własnej decyzji w ustaleniu

511 ilości wydatków kwalifikowanych skutecznie rozliczonych w projekcie przez Skarżącą,

512 przyjmując błędnie, że wydatki te stanowią kwotę 1 428 537, 92 zł, czyli kwotę

513 wydatków rozliczonych przez Dyrektora WUP, podczas gdy sama IZ POKL uznała za

514 kwalifikowane wydatki w kwocie 283 923, 31 zł i ta kwota powiększa ilość

515 wydatkówskutecznie rozliczonych w projekcie, wynoszących zatem łącznie co najmniej

516 1 712 461,23 zł (1 428 537,92+283 923,31);

517 b. wyliczenia kwoty podlegającej zwrotowi pozostają niejasne w stopniu

518 uniemożliwiającym ustalenie prawidłowości przebiegu tych wyliczeń, w tym na stronic

519 37 uzasadnienia skarżonej decyzji, gdzie IZ POKL ustaliła dwa różne wyniki tego

520 samego działania, tj. kwotę 665 403,32 zł oraz 638 043,00 zł, a mimo to stwierdziła, że

521 brak jest potrzeby weryfikacji tej rozbieżności;

522 c. IZ POKL dokonała błędnego zsumowania kwot określonych w pkt ADJ -

523 Zasada konkurencyjności skarżonej decyzji, tj. wydatków na wynagrodzenie, P.

524 P. (70 140 zł), A. P. (391 780 zł), M. D. (90 080 zł), P.J.

525 M. (2 000 zł), M. D. (38 100 zł), P. K. (12 600 zł) i M. W.

526 (2 960 zł), których ocenę jako wydatków niekwalifikowanych podtrzymała IZ POKL, na

527 kwotę 638 043 zł, podczas gdy wynik dodawania kwot cząstkowych wskazywanych w

528 treści uzasadnienia skarżonej decyzji daje kwotę 607 660 zł;

529 co skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia wewnętrznie sprzecznego, w którym nie

530 wyjaśniono istotnych rozbieżności dokonywanych wyliczeń;

531 9) art. 207 ust. 9 u.f.p. w zw. z art. 207 ust. 2 u.f.p. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a.,

532 poprzez niedokonanie pomniejszenia kwoty wydatków niewykwalifikowanych, co do

533 których IZ POKL utrzymała w mocy decyzję Dyrektora WUP o wartość niewypłaconych

534 Skarżącej: 10 transzy dofinansowania, tj. kwotę 318 050 zł, dokonanego pismem

535 Dyrektora WUP z dnia 1 sierpnia 2014 r., a także transzy nr 12 na kwotę 260 194,76 zł,

536 transzy nr 13 na kwotę 260 194,76 zł oraz transzy nr 14 na kwotę 340 000,00 zł, czyli

537 dofinansowania niewypłaconego zgodnie z harmonogramem płatności oraz złożonymi

538 wnioskami o płatność w łącznej kwocie 1 200 389,52 zł, podczas gdy uwzględniając

539 wartość wydatków, co do których IZ POKL uchyliła decyzję Dyrektora WUP i umorzyła

540 postępowanie w sprawie zwrotu (283 923,31 zł) Skarżąca rozliczyła w projekcie ponad

541 70% łącznej kwoty otrzymanej transz i w rezultacie nie znajdowała do tej transzy

542 zastosowania podstaw-a odmowy ich wypłaty z § 9 ust. 1 pkt 2 umowy o

543 dofinansowanie, co pominęła IZ POKL.

544 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zwarte w zaskarżonej

545 decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

546 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

547 Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów

548 administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -

549 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) oraz

550 art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod

551 względem jej zgodności z prawem.

552 W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i

553 czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami

554 uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

555 Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny

556 konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa

557 materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania

558 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa

559 dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

560 Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt

561 jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –

562 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) lub w

563 innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134

564 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy,

565 nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą

566 prawną.

567 Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji

568 Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018r.

569 Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona

570 prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń

571 faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających

572 zastosowanie w sprawie. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej

573 sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

574 Zgodnie bowiem z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na

575 realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są

576 wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi

577 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od

578 dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o

579 której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Zgodnie z art. 184

580 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze

581 środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z

582 procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami

583 obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.

584 Za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia: art. 89 ust. 5 rozporządzenia

585 Rady (WE) nr 1083/2006 w zw. z art. 3 ust. 1 in fine rozporządzenia Rady (WE,

586 EURATOM) nr 2988/95 oraz art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 60 pkt 6

587 u.f.p. z uwagi na przedawnienie obowiązku zwrotu dofinansowania.

588 Na tle tej kwestii spornej zauważenia na wstępie wymaga, że materialnoprawną

589 podstawę zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z

590 udziałem środków europejskich stanowią przepisy art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p. Ustawa

591 ta nie zawiera regulacji związanych z przedawnieniem prawa zwrotu środków

592 przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków

593 europejskich. Zgodnie z jej art. 67, do spraw dotyczących należności, o których mowa w

594 art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14

595 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy

596 działu III ustawy Ordynacja podatkowa. W orzecznictwie sądów administracyjnych

597 trafnie zwraca się uwagę (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 września 2017 r. o

598 sygn. akt I SA/Ke 433/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r. o sygn. I

599 SA/Sz 749/17, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że

600 pomimo odesłania, przepisów Ordynacji w zakresie regulującym terminy przedawnienia

601 nie stosuje się, z uwagi na przepis szczególny, tj. rozporządzenie Rady (WE,

602 EUROATOM) Nr 2988/95. Przepis art. 3 ust.1 tego rozporządzenia stanowi, iż okres

603 przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości

604 określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy,

605 który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub

606 powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość

607 ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku

608 biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu

609 przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym

610 zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w

611 sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na

612 nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres

613 odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu

614 właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których

615 postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1.

616 Odnosząc się do pojęcia "ostatecznego zakończenia programu", Trybunał

617 Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 czerwca 2017 r. o sygn. akt C436/15 zauważył, że

618 rozporządzenie Rady (WE) nr 2988/95 nie przewiduje konkretnego

619 wiążącego momentu w odniesieniu do "ostatecznego zakończenia programu",

620 ponieważ [...] moment ten różni się nieuchronnie w zależności od poszczególnych

621 etapów i procesów przewidzianych w celu zakończenia każdego wdrożonego programu

622 wieloletniego (punkt 60). Ustalenie momentu "ostatecznego zakończenie programu" w

623 celu stosowania zasady przedawnienia właściwej dla "programów wieloletnich",

624 przewidzianej w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr

625 2988/95, zależy zatem od przepisów, które normują każdy program wieloletni (punkt

626 61). W celu ustalenia momentu "ostatecznego zakończenie programu" w rozumieniu

627 art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, należy

628 uwzględnić cel terminu przedawnienia, o którym mowa w owym przepisie.

629 Przedawnienie przewidziane bowiem w owym przepisie pozwala po pierwsze

630 zagwarantować, że dopóki program nie jest ostatecznie zakończony, dopóty właściwy

631 organ może nadal podejmować czynności w sprawie nieprawidłowości, których

632 dopuszczono się w ramach wykonywania tego programu, w celu ułatwienia ochrony

633 interesów finansowych Unii. Po drugie celem tego przepisu jest zapewnienie pewności

634 prawa dla podmiotów gospodarczych. Podmioty te powinny być bowiem w stanie

635 określić, które z dokonywanych przez nie czynności można uznać za ostateczne, a

636 które mogą być jeszcze przedmiotem dochodzenia (punkt 62). Ze względu na ten

637 podwójny cel, aby określić datę "ostatecznego zakończenia programu", do której

638 biegnie okres przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie

639 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, należy uwzględnić dzień zakończenia danego

640 "programu wieloletniego" (punkt 63). Po upływie nieprzekraczalnego terminu

641 określonego przez Komisję dla zakończenia prac i dokonania płatności z tytułu

642 związanych z tymi pracami wydatków kwalifikowalnych, projekt taki należy uznać za

643 ostatecznie zakończony w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie

644 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, bez uszczerbku dla ewentualnego przedłużenia

645 na mocy nowej decyzji Komisji w tym zakresie (punkt 66).

646 Na tle tego uregulowania, słusznie zauważa się również w orzecznictwie sądów

647 administracyjnych (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r.), że przyjęcie

648 jako początkowej daty biegu przedawnienia daty poszczególnych płatności w projekcie

649 oraz stosowanie terminu przedawnienia z art. 70 § 1 O.p., wyłączyłoby skuteczność

650 szeregu kompetencji oraz instrumentów prawnych, którymi dysponuje IZ w zakresie

651 kontroli realizacji projektów (także w okresie ich trwałości), odzyskiwania kwot

652 podlegających zwrotowi i nakładania korekt finansowych (art. 25 ust. 1 pkt 14-15a

653 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Trudno

654 zatem przyjąć, aby po upływie 5 lat od daty płatności w projekcie kontrole takie miały

655 wyłącznie charakter stwierdzający bez możliwości wywołania określonych skutków oraz

656 zastosowania określonych środków prawnych.

657 Należy również wskazać, że zgodnie z treścią art. 89 ust. 5 rozporządzenia

658 Rady (WE) nr 1083/2006, zamknięcie programu operacyjnego następuje w dacie

659 wcześniejszego spośród następujących trzech wydarzeń: płatności salda końcowego

660 określonego przez Komisję na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1,

661 przesłania noty debetowej na kwoty nienależnie wypłacone państwu członkowskiemu

662 przez Komisję w odniesieniu do danego programu operacyjnego, anulowania salda

663 końcowego zobowiązania budżetowego. Komisja informuje państwo członkowskie o

664 dacie zamknięcia programu operacyjnego w nieprzekraczalnym terminie dwóch

665 miesięcy.

666 W Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki płatność salda końcowego nastąpiła

667 w dniu 20 listopada 2017 r. i datę tę należy uznać za datę ostatecznego zakończenia

668 PO KL. Przy czym ostateczne zakończenie programu nie oznacza bezwzględnie upływu

669 terminu przedawnienia w odniesieniu do wszystkich ewentualnych nieprawidłowości,

670 których dopuszczono się w trakcie wdrożenia tego programu (wyrok WSA w Gdańsku z

671 dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. III SA/Gd 171/18). Ma to miejsce jedynie w odniesieniu

672 do nieprawidłowości, które ustały ponad cztery lata przed ostatecznym zakończeniem

673 programu, przy czym wobec braku przerwania biegu przedawnienia ze względu na

674 jeden z powodów przewidzianych w art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady nr

675 2988/95, nieprawidłowości te przedawnią się automatycznie wraz z zakończeniem

676 projektu (por. wyrok TSUE z dnia 15 czerwca 2017 r. sygn. akt C-436/15). Taka sytuacja

677 nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.

678 Wobec faktu, że nieprawidłowości w realizacji projektu nie miały charakteru

679 jednorazowego, a trwały w całym okresie realizacji projektu należy uznać, że

680 naruszenie ma charakter ciągły i powtarzalny, a zakwestionowane wydatki ponoszone

681 były w 2012 i 2013 roku. Zatem najwcześniej termin przedawnienia rozpoczął bieg od

682 zakończenia stwierdzonych nieprawidłowości, tj. od 2013 r. Zatem, czteroletni termin

683 przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się ww. nieprawidłowości, z uwagi na

684 fakt, że PO KL na lata 2007-2013 jest programem wieloletnim, został wydłużony do dnia

685 ostatecznego zakończenia tego programu, tj. 20 listopada 2017 r. W tak zakreślonym

686 okresie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia przedmiotowego

687 zobowiązania. Z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 wynika, że po każdym

688 przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo, a zgodnie z akapitem trzecim art. 3

689 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 upływ terminu przedawnienia następuje

690 najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu

691 przedawnienia. Zatem okres przedawnienia wynosi maksymalnie osiem lat od

692 zakończenia trwania nieprawidłowości.

693 W niniejszej sprawie okolicznościami skutkującymi przerwaniem biegu terminu

694 przedawnienia było doręczenie skarżącej Spółce zawiadomienia o wszczęciu

695 postępowania w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu, które nastąpiło

696 w dniu 20 października 2014 r. oraz doręczenie ponownej informacji o prowadzonym

697 postępowaniu przez organ I instancji, po uchyleniu przez organ II instancji decyzji z dnia

698 [...] września 2015 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, które nastąpiło w

699 dniu 20 czerwca 2016 r. Skoro zatem od dnia 21 października 2014 r. i dnia 21 czerwca

700 2016 r. termin przedawnienia biegł na nowo i nie upłynęło jeszcze osiem lat od ustania

701 nieprawidłowości, to w niniejszej sprawie organy były uprawnione do orzekania w

702 przedmiocie ustalenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania, bowiem zarówno

703 decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu II instancji zostały doręczone Spółce

704 przed upływem biegnącego na nowo terminu przedawnienia przedmiotowego

705 zobowiązania.

706 Nadmienić w tym miejscu należy, że nie zasługuje na uwzględnienie

707 podniesiona w odpowiedzi na skargę argumentacja IZ odnośnie zastosowania dla

708 oceny kwestii przedawnienia przepisu art. 66a u.f.p. Przepis ten został bowiem dodany

709 przez art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1475)

710 zmieniającej u.f.p. z dniem 2 września 2017 r. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7

711 lipca 2017 r. do postępowań w sprawie zwrotu środków, o których mowa w ustawie

712 zmienianej w art. 11, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

713 niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie zwrotu

714 przez skarżącą Spółkę nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania zostało

715 wszczęte w dniu 20 października 2014 r. Dlatego też art. 66a u.f.p. nie może być brany

716 pod uwagę w związku z kontrolą zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa

717 obowiązującymi w dniu jego wydania.

718 Nieuprawniony jest zarzut zaniechania ustalenia przez organy podstawowych

719 okoliczności sprawy, tj. faktu istnienia jak i przedmiotu współpracy skarżącej z A.

720 P., P. P. i M. D., a w rezultacie dowolności

721 zaskarżonej decyzji. Zgodnie z zapisem podrozdziału 3.1.3.1. pkt 2 lit. b Wytycznych

722 zasady konkurencyjności nie stosuje się do zamówień wykonywanych przez personel

723 projektu, z którym beneficjent w okresie co najmniej jednego roku przed złożeniem

724 wniosku o dofinansowanie współpracował w sposób ciągły lub powtarzalny. Zapis ten

725 miał na celu umożliwienie powierzania przez beneficjenta wykonania zadań w ramach

726 projektu osobom, które stanowią o jego potencjale do wykonywania projektu. Z tymi

727 osobami beneficjent powinien współpracować w okresie co najmniej roku przed

728 złożeniem wniosku o dofinansowanie. Stosowanie procedur konkurencyjnych może być

729 ograniczone wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak

730 współpraca z wykonawcami, bez których realizacja projektu będzie mniej efektywna.

731 Współpraca ta powinna być jednak realna, tj. faktycznie mieć miejsce w okresie co

732 najmniej 1 roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, aby zwolnienie mogło być

733 skuteczne.

734 W ocenie Sądu, organ odwoławczy poddał analizie dokumenty, które, w ocenie

735 Spółki, potwierdzały fakt ciągłej lub powtarzalnej współpracy z A. P.,

736 P. P. i M. D., wywodząc w szczegółowy sposób w

737 uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ocena zgromadzonych dowodów nie pozwoliła na

738 uznanie, iż skarżąca wykazała zaistnienie przesłanki określonej w pkt 2 lit. b podsekcji

739 3.1.3.1 Wytycznych, która zwalniałaby ją z zastosowania zasady konkurencyjności.

740 Niezasadne jest stanowisko, iż o fakcie ciągłej lub powtarzalnej współpracy z

741 beneficjentem świadczą np. umowy o współpracę zawarte z P. P. oraz A.

742 P. w grudniu 2004 r., skoro brak jest dokumentów potwierdzających fakt, iż

743 rzeczywiście umowa ta była wykonywana. Odnosząc się do zarzutu braku wezwania do

744 złożenia dokumentów lub wyjaśnień w tym zakresie wskazać należy, iż Spółka

745 konsekwentnie podnosiła w odpowiedziach na wezwania organu II instancji, że żądane

746 dokumenty są w posiadaniu organu I instancji oraz, że nie można na stronę

747 postępowania przerzucać ciężaru dowodowego w sprawie. Przy czym dokumenty

748 potwierdzające fakt współpracy P. P. , A. P. i M. D.

749 zostały przekazane przez organ I instancji przy piśmie z dnia 9 października 2017 r.

750 Skarżąca korzystając z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, mogła

751 samodzielnie uzupełnić akta postępowania o dokumenty świadczące o takiej

752 współpracy ze Skarżącą wskazanych osób, które wypełniałyby przesłankę określoną

753 Wytycznych.

754 Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust.

755 1 u.f.p. w zw. z 3.1.3.1 Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 2 lit. b Wytycznych,

756 polegający na przyjęciu, że zapis Wytycznych dotyczący współpracy "w okresie co

757 najmniej roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie" należy rozumieć w ten

758 sposób, że pozwala on na pominięcie wszelkich dokumentów potwierdzających

759 współpracę, które datowane są na dzień dalszy niż 1 rok przed złożeniem wniosku o

760 dofinansowanie. Wymóg dotyczący wykazania ciągłej lub powtarzalnej współpracy

761 dotyczy jednego roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. Aby taka współpraca

762 miała charakter realny, a nie historyczny, powinna odnosić się do okresu przynajmniej

763 ostatniego roku poprzedzającego datę złożenia wniosku o dofinansowanie. Brak

764 wykazania współpracy za okres co najmniej jednego roku poprzedzającego złożenie

765 wniosku o dofinansowanie oznacza, że beneficjent nie współpracował z danymi

766 osobami w sposób ciągły lub powtarzalny. Organ trafnie wywiódł zatem, iż Spółka winna

767 była wykazać współpracę wskazanych w skarżonej decyzji osób w okresie od 31 marca

768 2010 r. do 31 marca 2011 r., a nie wiele lat wcześniej, czego nie uczyniła.

769 Należy wyraźnie podkreślić, celem wprowadzenia do Wytycznych zapisu pkt 2

770 lit. b Podsekcji 3.1.3.1 było umożliwienie beneficjentom zaangażowania do projektu bez

771 zastosowania zasady konkurencyjności osób, które bezpośrednio przed realizacją

772 projektu współpracowały z beneficjentem, stanowiły o potencjale beneficjenta, ale które

773 nie były u nich zatrudnione na umowę o pracę. Powyższa wykładania znajduje

774 potwierdzenie w zapisach Zasad finansowania PO KL, w których wskazano, iż

775 wyłączenie z pkt. 2 lit. b Podsekcji 3.1.2.1 Wytycznych "ogranicza się do przypadków

776 takich relacji zawodowych pomiędzy beneficjentem a personelem, w których występuje

777 element powiązania, "przynależności" personelu do stałego grona współpracowników

778 beneficjenta. W związku z powyższym, za personel współpracujący uznawany będzie

779 personel związany z beneficjentem w sposób sformalizowany np. w formie pisemnej

780 umowy o współpracy. Personel taki jest lub może być uwzględniony w bazie trenerów,

781 ekspertów, wykonawców, itp., którą prowadzi beneficjent. Drugim warunkiem dla

782 spełnienia przesłanki wyłączającej zastosowanie zasady konkurencyjności jest

783 faktyczna realizacja zamówień przez danego wykonawcę w sposób ciągły lub

784 powtarzalny w okresie co najmniej jednego roku przed złożeniem wniosku o

785 dofinansowanie projektu".

786 Na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia: art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w

787 zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z 3.1.3.1 Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 4

788 Wytycznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na całkowicie

789 dowolnym i błędnym przyjęciu, iż tożsamość czasową, podmiotową oraz przedmiotową

790 zamówień w projekcie badać należy w okresach kwartalnych, podczas gdy takiego

791 stanowiska nie uzasadniają ani przepisy powszechnie obowiązującego prawa, zasady

792 realizacji projektu ujęte w Wytycznych oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw.

793 3.1.3.1 Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 4 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.,

794 poprzez niedokonanie właściwej analizy i oceny przesłanek, jak i podstaw faktycznych

795 stwierdzenia tożsamości przedmiotowej, podmiotowej oraz czasowej zawierania umów

796 o świadczenie usług doradztwa w projekcie. Należy podkreślić, że zgodnie z § 20b ust.

797 1 umowy o dofinansowanie projektu przy udzielaniu zamówień w ramach projektu

798 skarżąca zobowiązana była stosować zasadę konkurencyjności, o której mowa w

799 Wytycznych. Stosownie do pkt 4 podrozdziału 3.1.3.1 Wytycznych usługi, dostawy i

800 roboty budowlane sumowane są w ramach danego projektu realizowanego przez

801 beneficjenta. Beneficjent ustala, czy w przypadku zlecania usług, dostaw i robót

802 budowlanych występuje jedno zamówienie, czy też odrębne zamówienia, biorąc pod

803 uwagę łączne spełnienie kryteriów tożsamości przedmiotowej, podmiotowej i czasowej

804 zamówienia. Ponieważ zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu Spółka

805 zaplanowała wynagrodzenie na usługi doradcze w 11 obszarach tematycznych w

806 trakcie realizacji projektu, zatem w świetle Wytycznych powinna była stosować zasadę

807 konkurencyjności przy udzielaniu ww. zamówień.

808 W ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowej analizy usług doradczych pod

809 kątem wystąpienia łącznie ww. tożsamości i konieczności sumowania zamówień,

810 stwierdzając, że przesłanki spełniania ww. trzech tożsamości, zwłaszcza tożsamości

811 czasowej, należy analizować indywidualnie w ramach danego projektu. Zatem

812 uwzględniając argumentację Skarżącej i jednocześnie przyjmując stanowisko dla niej

813 korzystniejsze, trafnie uznano, że ze względu na ciągłą rekrutację przedsiębiorstw,

814 którym miało być udzielane doradztwo w projekcie, sumowanie wartości zamówienia z

815 zachowaniem wszystkich ww. tożsamości było możliwe w okresach kwartalnych.

816 Skarżąca realizując projekt zakładający ciągłą rekrutację przedsiębiorstw -

817 beneficjentów pomocy, zgodnie z jego harmonogramem i postępem rzeczowym winna

818 była bowiem najpierw wyłaniać wykonawców usług wparcia w poszczególnych

819 obszarach tematycznych, a następnie udzielać wsparcia przedsiębiorcom.

820 Odnosząc się do twierdzeń Spółki, że to umowy z przedsiębiorcami

821 determinowały przedmiot doradztwa, nie zaś umowy zawierane z

822 doradcami/konsultantami i w związku z powyższym każde indywidualne wsparcie

823 kierowane do danego podmiotu należało traktować odrębnie, należy podkreślić, że

824 skarżąca pomija fakt, że zlecanie usługi następowało w ramach umów zawieranych z

825 doradcami/konsultantami i to na tym poziomie powinno być rozstrzygane stosowanie

826 zasady konkurencyjności. W tych umowach skarżąca określała przedmiot usługi z

827 odrębnych obszarów, tj. ekonomii i zarządzania, rachunkowości, prawa oraz finansów i

828 controllingu, na co wskazują zapisy wniosku o dofinansowanie projektu (pkt 3.3 "W

829 ramach projektu zostanie udzielone doradztwo z następującej tematyki (...):- doradztwo

830 w obszarze prawa, ekonomii, rachunkowości i zarządzania, - doradztwo z zakresu

831 finansów i controllingu, - doradztwo z zakresu nowoczesnych systemów zarządzania").

832 Chybione są zarzuty dotyczące rzekomych nieścisłości i błędów w wyliczeniach

833 zawartych w skarżonej decyzji. Wskazać należy, że zgodnie z wnioskiem o

834 dofinansowanie i umową o dofinansowanie Spółka nie była zobowiązana do wniesienia

835 wkładu własnego w ramach projektu, tj. środków prywatnych, z którego miałyby być

836 pokrywane wydatki ponoszone w trakcie realizacji projektu, a następnie rozliczone we

837 wnioskach o płatność. Wniosek o dofinansowanie przewidywał pokrycie stu procent

838 wydatków poniesionych w ramach projektu ze środków przekazanego na ten cel

839 dofinansowania. Ponadto, Spółka nie przedłożyła żadnego dokumentu, który

840 potwierdzałby, że zakwestionowany wydatek został poniesiony ze środków własnych

841 skarżącej, zaś we wnioskach o płatność przy wykazywanych wydatkach jako źródło

842 finansowania wydatku wskazywano środki dofinansowania, a nie środki własne

843 (załącznik 1 do wniosku Tabela "Zestawienie dokumentów potwierdzających poniesione

844 wydatki objęte wnioskiem" kol. 12 Źródło finansowania wpisano BP, czyli budżet

845 państwa).

846 W ramach spornego projektu skarżąca Spółka otrzymała środki dofinansowania

847 w łącznej kwocie 2 112 784,00 zł i taką kwotę zobowiązana była w całości rozliczyć. W

848 wyniku weryfikacji wniosków o płatność organ I instancji za kwalifikowalne uznał wydatki

849 w kwocie 1 428 537,92 zł, zaś skarżąca zwróciła 18 842,76 zł. Zatem do rozliczenia w

850 ramach projektu pozostało 665 403,32 zł. Decyzją organu odwoławczego określono

851 kwotę wydatków do zwrotu w wysokości 638 043,00 zł, która jest kwotą niższą od kwoty

852 665 403, 32 zł, i która stanowi sumę wydatków niekwalifikowalnych ujętych we

853 wnioskach o płatność w poszczególnych pozycjach, dla których wskazano, że zostały

854 sfinansowane ze środków dofinansowania.

855 Podsumowując, skarżąca nie wykazała, że suma wydatków kwalifikowalnych

856 rozliczonych we wnioskach o płatność oraz kwoty żądanej do zwrotu na mocy decyzji

857 Ministra przekracza kwotę środków przekazanych na realizację projektu.

858 Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżącej, że nie zgadza się suma

859 wydatków uznanych za niekwalifikowalne (tj. kwota 607 660,00 zł) z kwotą orzeczoną

860 do zwrotu (tj. kwotą 638 043,00 zł) zauważyć należy, że IZ uchyliła decyzję organu I

861 instancji w części dotyczącej podlegającej zwrotowi kwoty kosztów pośrednich (43

862 903,16 zł), tj. uchyliła do zwrotu kwotę w wysokości 13 520,16 zł z uwagi na uznanie za

863 kwalifikowalne kwoty 270 403,15 zł kosztów bezpośrednich. Zatem do zwrotu z tytułu

864 kosztów pośrednich pozostało 30 383,00 zł. A zatem 607 660,00 zł niekwalifikowalnych

865 kosztów bezpośrednich i 30 383,00 zł niekwalifikowalnych kosztów pośrednich daje

866 kwotę 638 043,00 zł, którą orzeczono do zwrotu.

867 Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut niedokonania pomniejszenia

868 kwoty wydatków niekwalifikowalnych o wartość niewypłaconych transz dofinansowania.

869 Na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 umowy o dofinansowanie druga i kolejne transze

870 dofinansowania przekazywane miały być po: a) złożeniu i zweryfikowaniu wniosku o

871 płatność rozliczającego ostatnią transzę dofinansowania przez WUP K. zgodnie z

872 § 10 ust. 3, w którym wykazano wydatki kwalifikowalne rozliczające co najmniej 70%

873 łącznej kwoty otrzymanych transz dofinansowania, z zastrzeżeniem, że nie stwierdzono

874 przesłanki do rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym; oraz b) zatwierdzeniu

875 przez WUP K. wniosku o płatność rozliczającego przedostatnią transzę

876 dofinansowania, zgodnie z § 10 ust. 7. W pismach z dnia 25 lipca 2014 r. stanowiących

877 informacje o wynikach weryfikacji wniosków o płatność nr 12 do 14 lP PO KL wskazała,

878 że: "Z rozliczenia projektu wynika, że procent dotychczas rozliczonych wydatków

879 kwalifikowalnych jest niższy niż 70%. Jednocześnie, zgodnie z pismem z dnia

880 21.07.2014 r., znak: [...], Umowa została rozwiązana w trybie

881 natychmiastowym. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uruchomienia płatności

882 (...)".

883 Zatem według stanu z lipca 2014 r. w ramach projektu wypłacono skarżącej

884 środki dofinansowania w łącznej wysokości 2 112 784,00 zł. Skarżąca rozliczyła we

885 wnioskach o płatność, jako zatwierdzone wydatki kwalifikowalne, łączną kwotę 1 428

886 537,92 zł oraz jednocześnie dokonała zwrotu dofinansowania w kwocie 18 842,76 zł.

887 Zatem Spółka rozliczyła 68% otrzymanych transz dofinansowania. W konsekwencji,

888 zgodnie z umową o dofinansowanie, nie było podstaw do wypłaty kolejnych transz

889 dofinansowania.

890 Wbrew twierdzeniom Spółki, stanowisko organu II instancji pozostaje trafne

891 pomimo uchylenie decyzji w części dotyczącej zwrotu kwoty 283 923,31 zł i umorzenia

892 w tym zakresie postępowania, bowiem w przedmiotowej sprawie nie doszło do

893 potrącenia transzy dofinansowania, z uwagi na brak podstaw do wypłaty kolejnej

894 transzy dofinansowania w związku z nierozliczeniem 70 % otrzymanych transz

895 dofinansowania i rozwiązaniem umowy o dofinansowanie.

896 Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że

897 zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w

898 sentencji wyroku.