Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2019 r., V SA/Wa 347/19
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2019 r., V SA/Wa 347/19
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w S. na decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych oddala skargę.
Uzasadnienie
2 Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka, Skarżąca lub Strona) jest decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] o odmowie przyznania środków finansowych.
3 Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
4 Skarżąca, jako lider w ramach II Konkursu Strategicznego Programu Badań Naukowych i Prac Rozwojowych "Profilaktyka i leczenie chorób cywilizacyjnych" STRATEGMED, złożyła wniosek nr [...] o dofinansowanie projektu pt. "Wczesne wykrywanie nowotworów płuc przy wykorzystywaniu metod analizy instrumentalnej.
5 Próba identyfikacji osób bezobjawowych w populacji wysokiego ryzyka wymagających diagnostyki"
6 (akronim: L.).
7 Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: Dyrektor NCBiR)
8 odmówił Skarżącej (jako liderowi) oraz wskazanym współwykonawcom przyznania środków finansowych. W
9 uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że decyzją Dyrektora NCBiR dofinansowanie uzyskały wnioski, które
10 w końcowej ocenie merytorycznej, ustalonej przez Komitet Sterujący otrzymały ocenę w przedziale od 23,60
11 do 27,7 punktów na 30 możliwych oraz przekroczyły minimalny próg punktowy w każdym kryterium zgodnie
12 z załącznikiem nr 5 do Regulaminu II Konkursu w ramach programu STRATEGMED. Wniosek skarżącej uzyskał
13 natomiast 19,7 pkt i nie osiągnął wymaganych progów w następujących kryteriach: Kryterium nr 2 – 2,7 pkt,
14 kryterium nr 4 – 2,8 pkt.
15 W odwołaniu od powyższej decyzji Strona wniosła o przyznanie dofinansowania w pełnej kwocie.
16 Stwierdziła, że recenzje nr (...) i (...), na których oparto ww. decyzję były skrajnie nierzetelne. W
17 ocenie Strony recenzenci pominęli dorobek naukowy prof. T. G. Skarżąca podniosła też zarzuty odnośnie
18 zasadności planowanych kosztów w stosunku do zakresu zadań objętych wnioskiem w stosunku do
19 oczekiwanych wyników.
20 Decyzją z [...] marca 2015 r. Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej:
21 "Komisja") odmówiła przyznania środków finansowych uznając zarzuty podniesione w odwołaniu za
22 niezasadne. Komisja zaznaczyła, że fakt przyznania różnej punktacji jest wynikiem subiektywnej oceny
23 poszczególnych ekspertów, z którą trudno jest polemizować. Podkreślono, że ocena ekspertów
24 dokonujących oceny merytorycznej jest z założenia obarczona pewnym poziomem subiektywizmu, który
25 wynika ze stanu skomplikowania danej materii i związanego z tym stanu wiedzy koniecznego z punktu
26 widzenia analizy wniosku o dofinansowanie. Powołani eksperci muszą daną sprawę oceniać w ramach
27 wzorców kontroli spraw podobnych, stosownie do posiadanej i aktualnie znanej w gronie znawców
28 przedmiotu wiedzy na dany temat. O ile ekspertom można zarzucić wadliwą ocenę kryteriów o charakterze
29 ścisłym, o tyle weryfikacja kryteriów trudno mierzalnych nie może opierać się na przekonaniu, że skoro
30 ekspert w danym zakresie opowiedział się odmienne od innego eksperta, to z tej przyczyny ocena jednego z
31 nich lub obydwu jest nierzetelna. Dopóki ocena eksperta nie jest dowolna, nie można uznać jej za
32 nierzetelną.
33 Strona wniosła skargę na powyższą decyzję, którą uchylono wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 16 listopada
34 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2679/15.
35 Zdaniem Sądu decyzja ta nie zawierała adekwatnego, wyczerpującego i merytorycznego uzasadnienia.
36 Komisja rozpoznając odwołanie powinna szczegółowo uzasadnić dlaczego zarzuty Strony dotyczące
37 przebiegu konkretnego etapu oceny są nieuzasadnione. Według WSA w stanowisku Komisji zabrakło takiego
38 uzasadnienia. Sąd zwrócił także uwagę, że organ nie przetłumaczył dokumentacji konkursowej oraz
39 obowiązujących regulaminów na język polski. Przez to naruszył art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 i 5 ust. 1
40 ustawy o języku polskim. Zdaniem Sądu niedopuszczalne było procedowanie na podstawie obcojęzycznych
41 dokumentów. Sąd zobowiązał organ do przetłumaczenie ich na język polski.
42 Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komisja decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] odmówiła przyznania
43 środków finansowych. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ wskazał, że w toku ponownego postępowania
44 powołano eksperta zewnętrznego w celu oceny zarzutów Skarżącej.
45 Komisja dokonując oceny zgodnie z zakresem odwołania przyznała ostatecznie wnioskowi 19,7 pkt, co nie
46 pozwalało na przyznanie mu dofinansowania. Komisja wskazała, że ostatni projekt na Liście rankingowej
47 projektów rekomendowanych do dofinansowania uzyskał punktację wynoszącą 23,6 pkt. Wniosek Skarżącej
48 nie mógł zostać rekomendowany do dofinansowania, gdyż nie uzyskał łącznie punktacji wynoszącej co
49 najmniej tyle punktów, ile ostatni projekt zamieszczony na Liście rankingowej projektów rekomendowanych
50 do dofinansowania.
51 Według Komisji nie można było uznać, że zarzuty kwestionujące poprawność przeprowadzonej w ramach
52 tzw. oceny eksperckiej były zasadne, ani że wystąpiły jakiekolwiek uchybienia w jej przebiegu. Niezasadny
53 były również zarzuty związane z oceną wskazanych we wniosku o dofinansowanie dokonań oraz
54 doświadczenia w badaniach przedklinicznych prof. T. G.
55 Decyzja z dnia [...] czerwca 2018 r. została przez Stronę zaskarżona do WSA w Warszawie.
56 Sąd ten wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1984/17 uchylił zaskarżoną decyzję. W
57 uzasadnieniu wskazano, że wbrew wskazaniom zawartym w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 16
58 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2679/15, organ nie przetłumaczył na język polski przedstawionej sądowi
59 dokumentacji konkursowej oraz obowiązujących regulacji mających zastosowanie w konkursie, czym
60 naruszył przepis art. 153 p.p.s.a.
61 Sąd zauważył, że ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U z 2017 r.
62 poz. 1447) w art. 38 ust. 1 przewiduje możliwość powoływania ekspertów zagranicznych oraz w art. 5 ust. 1
63 pkt 4 jako kryterium wybrania kandydata na dyrektora wskazuje posiadanie znajomości języka angielskiego
64 umożliwiającym się swobodne porozumiewanie. Regulacje te nie mogą być jednak podstawą do
65 prowadzenia – choćby w części – postępowania konkursowego wyłącznie w języku obcym (tutaj w języku
66 angielskim). Nie wyłącza to oczywiście możliwości prowadzenie postępowania również w języku obcym, ale
67 działanie takie powinno mieć charakter subsydiarny, a dokumentacja powinna być sporządzona w języku
68 polskim wraz z odpowiednim tłumaczeniem na język obcy.
69 Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Komisja utrzymała w mocy decyzję
70 Dyrektora NCBiR z dnia [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wykonał nałożony wyrokiem
71 sądu obowiązek przetłumaczenia dokumentacji konkursowej na język polski.
72 Następnie organ odniósł się do poszczególnych zarzutów zawartych w odwołaniu. Podkreślił, że wniosek
73 Strony był poddawany ocenie przez pięciu ekspertów zgodnie z rozdziałem IV ust. 1 pkt 4 Regulaminu
74 Konkursu. W związku z tym nieuzasadnione jest zarzucanie nierzetelności dwóm recenzjom, tylko dlatego,
75 że spojrzenie recenzentów jest bardziej krytyczne niż w przypadku pozostałych opinii. Organ powołując się
76 na orzecznictwo sądów administracyjnych zaznaczył również, że ocena eksperta jest z założenia obarczona
77 pewnym poziomem subiektywizmu, wynikającego chociażby ze stanu skomplikowania danej materii i
78 związanego z tym stanu wiedzy koniecznego z punktu widzenia analizy wniosku potencjalnego beneficjenta.
79 Trudno wymagać, aby każdy ekspert prezentował ten sam pogląd i oceniając projekt zwrócił uwagę na te
80 same jego mankamenty lub na te same jego zalety. W takim wypadku nie byłoby konieczności powoływania
81 aż tylu ekspertów. Nie można zatem uznać, że skoro jeden z ekspertów dokonał oceny wyższej, a drugi
82 niższej, to ta druga niższa jest oceną wadliwą (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
83 Warszawie z dnia 18 marca 2015 r" sygn. akt V SA/Wa 2430/14).
84 Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ wskazał, że specyfiką konkursów grantowych jest to, iż alokacja
85 środków pozwala zwykle na finansowanie tylko części projektów
86 biorących udział w konkursie. Odmowa przyznania dofinansowania nie ogranicza rozwoju Spółki, na co
87 wskazuje sama Skarżąca w treści odwołania przywołując liczne osiągnięcia Spółki oraz jej dalsze możliwości
88 rozwoju. Ponadto, nieprzyznanie środków finansowych w jednym konkursie, nie pozbawia możliwości
89 ponownego ubiegania się o dofinansowanie w następnych edycjach konkursu.
90 W odniesieniu do kolejnego zarzutu, polegającego na uznaniu przez recenzentów nr [...] i [...] ambitnego
91 charakteru wniosku Skarżącej za jego wadę, organ wskazał, iż żaden z ww. recenzentów nie podniósł jako
92 zarzutu odnoszącego się do projektu faktu, że jest on zbyt ambitny. Recenzenci wyrazili jednak swoje
93 wątpliwości co do tego, czy istnieją realne możliwości realizacji projektu.
94 Następnie Komisja stwierdziła, że bezzasadne w jej ocenie jest podnoszenie przez Spółkę, że recenzenci
95 uznali, iż projekt jest niemożliwy do wykonania, niemniej jednak pojawiły się bardzo poważne i uzasadnione
96 wątpliwości dotyczące możliwości realizacji projektu z sukcesem, co zostało wskazane w treści uzasadnienia
97 recenzji. Chodziło również o brak przedyskutowania we wniosku wszystkich ryzyk związanych z realizacją
98 projektu. Komisja podkreśliła, że recenzenci powinni opierać swoją ocenę na treści wniosku, a nie na
99 potencjalnych przypuszczeniach dotyczących możliwych form minimalizacji bądź eliminacji zaistniałych w
100 ramach projektu problemów wyłącznie na podstawie renomy członków konsorcjum.
101 Odnosząc się do kolejnego zarzutu Strony – dotyczącego negatywnej opinii recenzentów w aspekcie braku
102 właściwego doświadczenia konsorcjum w zakresie pracy z próbkami pochodzącymi od ludzi – Komisja
103 przyznała, że Spółka stanowi bardzo doświadczony podmiot w zakresie zarządzania i logistyki oraz z
104 sukcesem realizowała między innymi ogólnopolski projekt badań próbek wody. Jednak zarzut ekspertów
105 dotyczący logistyki był związany ze specyfiką pobierania, pakowania i przesyłania materiału ludzkiego, co
106 jest obwarowane bardzo szczegółowymi wymogami i przepisami (znacznie bardziej skomplikowanymi niż
107 przesyłanie próbek wody), często związanymi ze zwiększonymi kosztami czy znacznie wydłużonym czasem
108 transportu, ponieważ ludzkie próbki biologiczne są traktowane z zasady jako materiał potencjalnie zakaźny.
109 Zdaniem Komisji kwestia ta nie została należycie rozważona w treści wniosku. Poza tym Spółka nie
110 przedstawiła stosownej certyfikacji laboratorium wydanej przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych,
111 co w przypadku badań na ludzkim materiale diagnostycznym jest standardem.
112 Odnośnie zarzucanego przez Stronę autorowi recenzji nr [...] niezapoznania się opracowaniem prof. G. ,
113 Komisja wskazała, że zgodnie z Regulaminem recenzja obejmuje treść wniosku, a treść opracowania nie była
114 przedmiotem recenzji. Zakwestionowanie doświadczenia prof. G. przez ww. recenzenta nie dotyczyło
115 natomiast "badań na ludziach", lecz pracy laboratoryjnej z ludzkimi próbkami. Komisja podkreśliła przy tym,
116 że ocena recenzenta miała oparcie w niezwykle lakonicznej w tym zakresie treści wniosku. Szczegółowy opis
117 działalności naukowo-badawczej prof. G. znalazł się dopiero w odwołaniu.
118 Odnosząc się do ostatniego zarzutu podniesionego w odwołaniu, a dotyczącego braku doświadczenia
119 biznesowego recenzenta organ wskazał, że zarzut tego typu nie wynika z treści recenzji oraz nie został
120 poparty odpowiednimi argumentami, a stanowi jedynie subiektywne przekonanie Strony.
121 W skardze Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. podnosząc następujące
122 zarzuty:
123 - naruszenia przepisów formalnoprawnych, tj. dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o
124 języku polskim (Dz.U.2011 r., nr 43, poz. 224 j.t.) w zw. z art. 39 ust. 1 i ust. 26 ustawy z dnia 30 kwietnia
125 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz.U. z 2014 r. poz. 1788 j.t.) poprzez fakt, iż opinie
126 dotyczące wniosku skarżącej ponownie nie zostały sporządzone również w języku polskim, co uniemożliwia
127 faktyczną ocenę przez organy odwoławcze zasadności stanowiska poszczególnych ekspertów (recenzji).
128 - naruszenia dyspozycji art. 39 ust. 1 i 2 ww. ustawy o NCBiR poprzez błędne zastosowanie przestanek
129 opisanych w tym przepisie, między innymi poprzez ponowną bezzasadną deprecjację możliwości naukowych
130 prof. T. G. oraz braku wskazania przyczyn kwestionujących zasadność planowanych kosztów w stosunku do
131 zakresu zadań objętych projektem oraz w stosunku do oczekiwanych wyników, pominięcie w uzasadnieniu
132 zaskarżonej decyzji możliwości zastosowania wyników projektu w gospodarce, stopnia, w jakim wykonanie
133 projektu przyczynia się do osiągnięcia celów strategicznych programów badań naukowych i prac
134 rozwojowych, wartość naukową projektu, a przede wszystkim innowacyjność rozwiązania będącego
135 rezultatem projektu,
136 - naruszenia dyspozycji art. art. 40 ust. 1 i 2 w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 ww. ustawy o NCBiR poprzez brak
137 merytorycznego odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącej złożonych w odwołaniu od decyzji
138 Dyrektora NCBiR z dnia [...] grudnia 2014 r.
139 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w
140 uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
141 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
142 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,
143 poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji
144 publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod
145 względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub
146 czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem
147 materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.
148 Ponieważ sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie, który wyrokiem z
149 dnia 16 listopada 2015 r. uchylił poprzednie rozstrzygnięcie organu, to obecnie kontrola Sądu musi w
150 pierwszym rzędzie dotyczyć zrealizowania obowiązku określonego w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym
151 ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie
152 organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem
153 zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
154 Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ
155 podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne
156 kryterium poprawności nowowydanej decyzji (rozstrzygnięcia). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter
157 bezwzględnie wiążący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej
158 samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu,
159 gdyż są nimi związane. Istotą zasady "związania oceną prawną" z art. 153 p.p.s.a. jest to, że dotyczy
160 wykładni prawa materialnego, jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu
161 istotnych okoliczności stanu faktycznego.
162 Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w kontekście zrealizowania zaleceń WSA w Warszawie należy wskazać,
163 że zalecenia te zostały wypełnione.
164 W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącej organ wykonał, nałożony
165 wyrokiem z dnia 16 listopada 2015 r., obowiązek przetłumaczenia na język polski części dokumentacji
166 konkursowej, wniosku o dofinansowanie i ocen recenzentów, które zostały sporządzona w języku
167 angielskim. Tłumaczenie wszystkich tych dokumentów wymienionych w ww. wyroku zostało sporządzone
168 przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego i znajduje się w aktach sprawy. Tym samym za niezasadny
169 należało uznać zarzut podniesiony w pkt 1 skargi.
170 Jednak przypomnieć trzeba, że z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2015 r. wynika,
171 iż niewykonanie ww. tłumaczeń nie miało pierwszoplanowego znaczenia dla wydanego orzeczenia w
172 sprawie – brak tłumaczenia na język polski dokumentacji konkursowej stanowił jedynie uzupełniające
173 podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Zasadniczym powodem uchylenia tej decyzji był bowiem fakt nie
174 odniesienia się do podnoszonych przez Stronę zarzutów w postępowaniu odwoławczym. Sąd wskazał
175 bowiem, że Komisja Odwoławcza rozpoznając odwołanie powinna merytorycznie odnieść się do zarzutów
176 podnoszonych przez Skarżącą w odwołaniu i uzasadnić dlaczego zarzuty te dotyczące przebiegu konkretnego
177 etapu oceny są nieuzasadnione lub uzasadnione. Powyższe wynika z treści § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji
178 Odwoławczej. Sąd zwrócił także na możliwość – wynikającą z § 5 ust. 3 Regulaminu – zwrócenia się do
179 Dyrektora NCBiR o powołanie eksperta, który dokona oceny zasadności podniesionych w odwołaniu
180 zarzutów w stosunku do oceny merytorycznej wniosku.
181 W ocenie Sądu także zalecenia dotyczące należytego odniesienia się do odwołania Skarżącej zostały w
182 zaskarżonej decyzji wykonane. Komisja opierając się na opiniach recenzentów, jak również na ocenie
183 zasadności zarzutów odwołania dokonanej przez powołanego w tym celu eksperta, szczegółowo rozważyła
184 argumentację odwołania.
185 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie wyjaśniono w pierwszym rzędzie, że błędne jest zarzucanie
186 nierzetelności dwóm recenzjom, tylko dlatego, że spojrzenie recenzentów jest bardziej krytyczne niż w
187 przypadku pozostałych opinii.
188 Oczywiście trudno oczekiwać od Skarżącej, że będzie podważać bardziej korzystne dla niej recenzje
189 pozostałych recenzentów. Niemniej jednak przypomnieć należy, że projekt Skarżącej był oceniany przez
190 pięciu recenzentów, a przyznana mu punktacja stanowiła średnią arytmetyczną poszczególnych recenzji, co
191 znajduje umocowanie w rozdziale IV "Procedura konkursowa" art. 1 pkt 4 lit. b Regulaminu konkursu. W tym
192 kontekście wskazać należy, że organ musiał brać pod uwagę każdą z przedstawionych recenzji w takim
193 samym stopniu. Skarżąca nie mogła zaś skutecznie podnosić, że skoro niektórzy recenzenci dokonali oceny
194 wyższej, to niższa ocena dokonana przez pozostałych recenzentów jest oceną wadliwą. Poza tym Skarżąca
195 nie podważyła w żaden sposób tego, że wybór recenzentów (ekspertów) oceniających złożony przez nią
196 wniosek został dokonany przez NCBiR w sposób rzetelny i transparentny.
197 Podkreślić również należy, że w treści negatywnych dla wniosku recenzji zawarto należyte uzasadnienie – o
198 czym szerzej poniżej. Co równie istotne, nawet w opiniach trzech recenzentów, których Skarżąca nie
199 kwestionowała, przyznano jej wnioskowi niższą liczbę punktów niż uzyskały wnioski zakwalifikowane do
200 dofinansowania. Recenzenci ci przyznali wnioskowi Strony odpowiednio 18,5, 20,5 i 22 punkty, podczas gdy
201 decyzją Dyrektora NCBiR dofinansowanie uzyskały wnioski, które w końcowej ocenie merytorycznej,
202 ustalonej przez Komitet Sterujący otrzymały ocenę w przedziale od 23,60 do 27,7 punktów na 30 możliwych
203 (a jednocześnie uzyskały wymagane minima punktowe za poszczególne kryteria).
204 Zdaniem Sądu organ trafnie wskazał, że specyfiką konkursów grantowych jest to, iż alokacja środków
205 pozwala zwykle na finansowanie tylko części projektów biorących udział w konkursie. Zasadne było też
206 stanowisko organu, iż Skarżąca nie miała podstaw do kwestionowania zajęcia pierwszego miejsca, na liście
207 rankingowej, przez konkurencyjny projekt jedynie w oparciu o tytuł tego projektu. Ocena tego zarzutu
208 wykraczała poza kompetencje Komisji, a więc zarzut ten nie mógł wpłynąć na zmianę punktacji uzyskanej
209 przez wniosek Skarżącej.
210 Komisja odniosła się również do zarzutu, polegającego na uznaniu – zdaniem Skarżącej – przez dwóch
211 recenzentów ambitnego charakteru wniosku za jego wadę. Organ trafnie wskazał w tym zakresie, iż
212 recenzenci w rzeczywistości takiego zarzutu nie sformułowali. Naruszenie zarzucane przez Skarżącą wydaje
213 się być oparte wyłącznie na wyrwanych z kontekstu fragmentów opinii ww. recenzentów. Faktem jest, że w
214 obu powołanych przez Stronę recenzjach odnotowano fakt "znacznej ambicji" jej wniosku, jednak to nie ta
215 okoliczność stanowiła podstawę niezadowalających Stronę ocen. Wbrew twierdzeniom Strony powodem
216 tych ocen nie była nadmierna ambicja jej projektu, lecz liczne zastrzeżenia co do realnych możliwości jego
217 realizacji. Chodziło tu m.in. o nieopisanie we wniosku zasad rekrutacji pacjentów oraz zasad pobierania i
218 prawidłowego postępowania z próbkami z uwzględnieniem ogromnego zakresu projektu. Poza tym obaj
219 recenzenci, których oceny kwestionuje Strona wskazali na znaczne różnice pomiędzy badaniami próbek
220 wody wykonywanymi wcześniej przez Skarżącą, a badaniami próbek pobranych od ludzi. Warto odnotować
221 w tym miejscu, że podobna argumentacja została zaprezentowana w kolejnej recenzji przez recenzenta,
222 który ostatecznie przyznał wnioskowi Strony 18,5 pkt. Zaznaczono tam bowiem, że "Nie wykazano wyraźnie
223 dostępności infrastruktury badawczej do przeprowadzenia ogromnej liczby analiz (27.000 próbek przez 2,5
224 roku)".
225 W ocenie Sądu Komisja zasadnie uznała, iż poważne wątpliwości dotyczące możliwości realizacji projektu
226 przez Stronę wynikały w znacznej mierze z lakonicznej treści wniosku. Chodziło w szczególności o brak
227 przedyskutowania we wniosku wszystkich ryzyk związanych z realizacją projektu.
228 Komisja trafnie podkreśliła przy tym, że recenzenci musieli opierać swoją ocenę na treści wniosku, a nie na
229 potencjalnych przypuszczeniach dotyczących możliwych form minimalizacji bądź eliminacji zaistniałych w
230 ramach projektu problemów wyłącznie na podstawie renomy członków konsorcjum. Próbę szerszego
231 odniesienia się do tych kwestii Skarżąca podjęła dopiero w odwołaniu (kwestia doświadczenia konsorcjum w
232 pracy z próbkami pochodzącymi od ludzi oraz doświadczenia prof. G. w zakresie diagnostyki laboratoryjnej).
233 Wskazać przy tym należy, że Komisja wbrew twierdzeniom Skarżącej nie deprecjonowała osiągnięć
234 naukowych prof. G. Wywodzenie takiego wniosku przez Stronę z zakwestionowanych recenzji jest zbyt
235 daleko idącym uproszczeniem. Skarżąca zdaje się zapominać, że recenzenci oceniając poszczególne kryteria
236 bazowali na treści złożonego przez nią wniosku, a tam nie wskazano na doświadczenie prof. G. w
237 diagnostyce laboratoryjnej. Niezależnie od tego Komisja zauważyła, że prof. T. G. złożył rezygnację z funkcji
238 szpitala w Z. , co utrudnia odniesienie się do roli tego szpitala w projekcie Strony.
239 Zdaniem Sądu Komisja trafnie też zwróciła uwagę na to, że Strona nie przedstawiła stosownej certyfikacji
240 laboratorium wydanej przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych, co także mogło zrodzić wątpliwości,
241 co do jej doświadczenia w zakresie pracy z materiałem ludzkim.
242 W związku z powyższym należało uznać, że Komisja odnosząc się do wszystkich zarzutów podniesionych w
243 odwołaniu, prawidłowo utrzymała w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania Stronie środków
244 finansowych. Z tego względu za niezasadne należało uznać zarzuty sformułowane w pkt 2 i 3 skargi.
245 Podsumowując tę część rozważań wyjaśnić należy, że Sąd nie jest biegłym i jego rola nie może polegać na
246 merytorycznej ocenie projektu. Tylko naruszenie prawa procesowego lub materialnego, które mogły mieć
247 wpływ na wynik oceny, może skutkować uchyleniem określonego aktu. Sąd dokonuje oceny recenzji
248 ekspertów tylko w kontekście np. pominięcia w ocenie określonych treści, czy też dokonywania oceny przez
249 ekspertów w oparciu o elementy, które nie stanowią przedmiotu oceny w danym kryterium. Takich uchybień
250 Sąd nie stwierdził.
251 Jednocześnie należało mieć na względzie, że to na Wnioskodawcy, zgłaszającym do konkursu projekt o
252 dofinansowanie, ciąży obowiązek sporządzenia wniosku w sposób staranny, kompletny, odpowiadający
253 założeniom danego konkursu i uwzględniający kryteria oceny. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają
254 wnioskodawcę.
255 Na koniec – odnosząc się do wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodów w postaci kserokopii artykułów
256 prasowych – wskazać należy, że sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. (który stanowi, że sąd może z urzędu
257 lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do
258 wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie),
259 postanowił tego wniosku nie uwzględniać. Artykuły prasowe nie są bowiem dokumentami i w żaden sposób
260 nie wyjaśniały istotnych wątpliwości.
261 W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.