Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2019 r., V SA/Wa 337/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2019 r., V SA/Wa 337/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Marek Krawczak, , po rozpoznaniu w dniu 22 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Warszawie z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym; uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2018 r.

Uzasadnienie

2 Prezydent [...] wystawił w dniu [...].03.2018 r. wobec R. J. tytuł wykonawczy nr [...] na kwotę 61,60 zł, obejmującą kwotę należności pieniężnej 50 zł oraz koszty upomnienia — 11,60 zł.

3 Podstawą wystawienia tytułu było nieuiszczenie przez skarżącego opłaty dodatkowej

4 za nieopłacone parkowanie pojazdem o nr rej. [...] w strefie płatnego

5 parkowania w dniu 26.11.2015 r.

6 Pismem z dnia 30.08.2018 r. Prezydent [...]zawiadomił [...] w

7 którym skarżący posiada rachunek bankowy, o zajęciu wierzytelności pieniężnej.

8 W dniu 10.09.2018 r. organ powiadomił skarżącego o dokonaniu ww. czynności

9 egzekucyjnej, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego.

10 R. J. złożył zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji. Podniósł zarzuty

11 co do prawidłowości wystawienia tytułu egzekucyjnego, zarzucając mu naruszenie

12 przepisów art. 27 par. 1 pkt 3, 5, 6, 7 u.p.e.a poprzez nie wskazanie w tytule

13 podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz

14 stwierdzenia, że jest on wymagalny, brak podstawy prawnej pierwszeństwa

15 zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa, nie

16 wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie wskazanie

17 daty wystawienia tytułu, podpisu, imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego

18 osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Ponadto zgłosił zarzut

19 określenia przez wierzyciela "egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią

20 obowiązku wynikającego z orzeczenia, będącego podstawą wystawionego tytułu

21 wykonawczego, o czym mowa w art. 33 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. oraz wykonania lub

22 nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, o czym mowa w art. 33

23 par. 1 pkt 1 u.p.e.a.

24 W piśmie z dnia 22.10.2018 r., Zarząd Dróg Miejskich, działający z upoważnienia

25 Prezydenta [...] przedstawił stanowisko wierzyciela, zgodnie z którym

26 zarzuty Zobowiązanego nie zasługują na uwzględnienie.

27 Postanowieniem z dnia [...] 11.2018r., znak: [...] Prezydent [...]postanowił uznać za nieuzasadnione

28 zarzuty strony.

29 Ww. postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] 11.2018r. zostało zaskarżone

30 zażaleniem.

31 W zażaleniu R. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

32 Skarżący wskazuje, że jest ono "niedopuszczalne z powodu:

33 1. Niedopuszczalności drogi egzekucji w przypadku jej zbiegu z egzekucją

34 komornicza w postępowaniu cywilnym

35 2. Niedopuszczalności postanowienia z dnia [...] listopada 2018r.podważającego

36 zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej."

37 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, postanowieniem z dnia [...]

38 grudnia 2018r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie

39 podnosząc m.inn, że stosownie do art. 33 par. 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w

40 sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

41 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie,

42 wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

43 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z

44 innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

45 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku

46 wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

47 4) błąd co do osoby zobowiązanego;

48 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

49 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka

50 egzekucyjnego;

51 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art.

52 15 par. 1;

53 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

54 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

55 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w

56 zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o

57 wzajemnej pomocy.

58 Zarzuty zgłoszone przez Zobowiązanego w przedmiotowej sprawie dotyczą

59 wykonania lub nieistnienia obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku

60 niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia oraz niespełnienia w

61 tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 par. 1 pkt 3, 5, 6, 7 u.p.e.a.

62 Zgodnie z ustawą o drogach publicznych z dnia 21.03.1985 r. (tekst jednolity: Dz. U.

63 z 2017 r., poz. 2222), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia

64 opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie

65 płatnego parkowania (art. 13 ust. 1 pkt 1). Obowiązującą w dacie wystąpienia

66 zdarzenia uchwałą nr [...] Rady [...]z dnia [...].06.2008 r. w

67 sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za postój

68 pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty

69 dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Maz. z

70 2008 r., nr 138, poz. 4868 ze zm.) określono wysokości i rodzaje opłat za postój w

71 strefie dla poszczególnych grup użytkowników pojazdów. Każdorazowy postój bez

72 wniesionej opłaty lub ważnego abonamentu postojowego obliguje właściciela

73 (użytkownika) pojazdu do uiszczenia opłaty dodatkowej (art. 13f ust. 1 ustawy o

74 drogach publicznych), która zgodnie z powołaną wyżej uchwałą wynosi 50 zł.

75 Zgodnie z art. 40d ustawy o drogach publicznych, opłaty określone m.in. w art, 13f

76 ust. 1, podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o

77 postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja opłaty dodatkowej następuje

78 więc w trybie u.p.e.a. Mając na uwadze treść w. przepisów zarzut określenia

79 egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z

80 orzeczenia nie może zostać uwzględniony.

81 W ocenie Kolegium bezsporny jest fakt, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej

82 po stronie Zobowiązanego powstał. Pojazd samochodowy o nr rej. [...]– we

83 wskazanym w tytule wykonawczym nr [...] czasie tj. w

84 dniu 26.11.2015 r. znajdował się w obszarze strefy płatnego parkowania w

85 wyznaczonym miejscu w W., bez uprzedniego uiszczenia przez

86 korzystającego z drogi publicznej wymaganej opłaty. Powyższe stanowiło podstawę

87 wystawienia względem właściciela pojazdu upomnienia i późniejszego prowadzenia

88 egzekucji w celu przymusowego ściągnięcia wymaganej należności.

89 Zgodnie z art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach

90 publicznych, opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w

91 strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej

92 wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu, a nie na

93 obszarze całej strefy płatnego parkowania (por. uchwała NSA z dnia 09.10.2017 r.,

94 sygn. akt II GPS 2/17). Rada [...]w załączniku nr 1 do uchwały z dnia

95 26.06.2018 r.

96 [...] określa granice obszaru obejmującego strefę płatnego parkowania.

97 Strefa ta, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 03.07.2003 r. w

98 sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych

99 oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na

100 drogach (Dz. U. z 2003 r., nr 220, poz. 2181 ze zm.) została oznaczona znakami

101 drogowymi D-44 "strefa płatnego parkowania". Znaki D-44 zostały umieszczone na

102 wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym ustalona została

103 strefa płatnego parkowania. Miejsca postojowe natomiast, w konstrukcyjnie

104 wyznaczonej zatoce postojowej w pasie drogowym ul. [...] zostały oznaczone

105 znakiem pionowym D- 18 "parking" z napisem "płatny" z umieszczoną tabliczką T-30b

106 oznaczającą postój prostopadle do krawężnika. Zatoki postojowe od jezdni oddziela

107 krawężnik tworzący wyraźną linię. Brak poziomego oznaczenia miejsc postojowych

108 nie ma decydującego znaczenia dla konieczności uiszczenia opłaty za parking. Jak

109 wskazał NSA w uchwale z dnia 09.10.2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, miejsca

110 płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady,

111 miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu

112 P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i

113 dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w

114 wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Wbrew twierdzeniom Zobowiązanego

115 miejsca płatnego postoju były wyznaczone, co obligowało Zobowiązanego do

116 uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania.

117 Poza tym znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej

118 strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu

119 drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w

120 miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki

121 obowiązek istnieje z mocy prawa.

122 Stosownie do przepisu art. 27 par. 1 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera:

123 1) oznaczenie wierzyciela;

124 1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d

125 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach

126 świadczenia usług (Dz.U. poz. 868 oraz z 2018 r. poz. 107 i 650);

127 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP

128 lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada;

129 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz

130 stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności

131 pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z

132 tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;

133 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez

134 ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w

135 żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń;

136 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej,

137 jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia

138 należności pieniężnej;

139 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;

140 7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby

141 upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela;

142 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o

143 zmianie miejsca pobytu;

144 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie

145 zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia

146 postępowania egzekucyjnego;

147 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji

148 administracyjnej;

149 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności

150 pieniężnych;

151 12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane,

152 podstawę prawną braku tego obowiązku;

153 13) datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję

154 administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art.

155 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a;

156 14) datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa

157 w art. 2 par. 1 pkt 8 lit. g.

158 Organ wyjaśnia odnosząc się do zarzutu zobowiązanego dotyczącego niespełnienia

159 w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 par. 1 pkt 3 i 6 u.p.e.a., że w

160 omawianym tytule wierzyciel prawidłowo wskazał akt normatywny i podstawę prawną

161 obowiązku, jak również rodzaj dochodzonej należności pieniężnej. Nie został

162 naruszony także przepis art. 27 par. 1 pkt 5 u.p.e.a. - poz. 7 w części E pozostaje

163 niewypełniona gdyż należność z tytułu opłaty dodatkowej nie korzysta z prawa

164 pierwszeństwa. Tytuł wykonawczy nr [...] zawiera też

165 wszystkie elementy wymagane przepisem art. 27 par. 1 pkt 7 u.p.e.a , a mianowicie

166 datę wystawienia tytułu - [...].03.2018 r. oraz podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko

167 służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela.

168 Zdaniem organu wobec powyższego argumenty zawarte w zażaleniu nie mogą

169 podważyć prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

170 Skargę na wyżej opisane postanowienie wywiódł R. J. wnosząc o jego

171 uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

172 Zarzucił organowi naruszenie art. 13b ust. 1 w zw. art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. poprzez

173 przyjęcie, że w W. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do

174 ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania

175 mimo niewyznaczenia zgodnie z przepisami prawa miejsc, w których można pobierać

176 opłatę.

177 W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący przytoczył szereg argumentów, które w

178 jego ocenie przemawiają za słusznością stanowiska, które wyraził.

179 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

180 Sąd zważył, co następuje:

181 Na obecnym etapie postępowania w sprawie skargę należało uznać za zasadną.

182 Brak jest bowiem dostatecznych argumentów przemawiających za tym, że

183 obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego z dnia 26 marca 2018r. wystawionego

184 wobec Skarżącego de iure istniał (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.).

185 W toku postępowania należało będzie wyjaśnić w sposób nie budzący wątpliwości,

186 czy pozostawienie przez Skarżącego pojazdu w dniu [...] listopada 2015r. w spornym

187 miejscu t.j. na ul. [...] w W. wiązało się z koniecznością uiszczenia

188 opłaty za parkowanie.

189 Postawienie znaku D-44 na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru,

190 na którym ustalona została strefa płatnego parkowania było niewystarczające, tym

191 bardziej, iż nie jest do końca jasne, czy w miejscu pozostawienia przez Skarżącego

192 pojazdu były poziome oznaczenia miejsc postojowych, czy też jakiekolwiek

193 wymagane inne oznaczenia wskazujące, iż znajdowało się tam wyznaczone miejsce

194 przeznaczone do parkowania. Kwestia ta będzie wymagała jednoznacznego

195 wyjaśnienia, aczkolwiek w odpowiedzi na skargę, która nie jest przedmiotem oceny

196 sądu, organ zdaje się sugerować, iż takiego oznaczenia nie było.

197 Sąd podkreśla jednocześnie, iż całkowicie błędne jest odwoływanie się przez organ

198 do Uchwały Rady [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]

199 oraz załącznika nr 1 do tej uchwały, albowiem sprawa dotyczy parkowania

200 Skarżącego w dniu [...] listopada 2015r., a więc wówczas, gdy ww. Uchwała jeszcze

201 nie obowiązywała.

202 W tym miejscu nie od rzeczy będzie przypomnienie, że art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o

203 drogach publicznych określa ogólną regułę, zgodnie z którą postój pojazdów

204 samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania jest płatny.

205 Powyższa zasada została doprecyzowana w art. 13b ust. 1 ww. ustawy. W myśl tego

206 przepisu opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego

207 parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych

208 godzinach lub całodobowo.

209 Należy niewątpliwie przyjąć, iż powołane przepisy nakładają na osoby korzystające z

210 dróg publicznych obowiązek ponoszenia określonej daniny pieniężnej w związku z

211 parkowaniem pojazdów, w obrębie (w obszarze) drogi publicznej, ale według jedynie

212 ściśle określonych reguł, tj. po pierwsze na wyznaczonym przestrzennie obszarze,

213 zaś po drugie – w ramach tego obszaru (przestrzeni) wyłącznie na wskazanych

214 miejscach, we wskazanych dniach roboczych, we wskazanych godzinach lub przez

215 całą dobę.

216 W sprawie niniejszej istotne było rozumienie użytego w art. 13b ust. 1 ustawy o

217 drogach publicznych określenia "wyznaczone miejsce".

218 W powszechnym rozumieniu wyrażenie "wyznaczyć" oznacza "wytyczyć coś, określić

219 granice, bieg czegoś za pomocą linii, znaków" (Słownik języka polskiego, PWN,

220 Warszawa 1994). Wyznaczone miejsce jest to więc wydzielona za pomocą linii bądź

221 znaków powierzchnia określonego terenu. Wyrażenie " wyznaczone miejsce" użyte w

222 przepisie art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych oznacza zatem wyznaczone

223 za pomocą linii bądź znaków odpowiednie stanowisko przeznaczone na postój

224 pojazdów samochodowych.

225 Odczytując treść art. 13b ust. 1 ww. ustawy analizowanego zwrotu nie można

226 pomijać. Stanowiłoby to bowiem dokonywanie wykładni tekstu prawnego wbrew

227 zakazowi per non est – czyli w taki sposób, że pewien jego fragment uznany został

228 za zbędny, a więc niezawierający treści normatywnej.

229 Wprowadzając powyższy zapis do przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach

230 publicznych ustawodawca postanowił, że opłata za postój w strefie płatnego

231 parkowania może być pobierana wówczas, gdy postój pojazdu samochodowego

232 realizowany jest w miejscu wyznaczonym do parkowania. Przyjąć przy tym należy, że

233 postój pojazdu mieści się w zakresie treściowym parkowanie pojazdu (por. wyrok TK

234 z 27 stycznia 2004 r., P9/03). Tym samym wyłączona jest możliwość pobierania

235 opłaty za postój w innym niż wyznaczone miejsce. Nie jest przy tym dopuszczalne

236 uznanie za wyznaczone miejsce terenu całej strefy płatnego parkowania. Gdyby

237 bowiem przyjąć, że taka możliwość istnieje, to wówczas analizowany przepis

238 powinien mieć brzmienie "Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za

239 postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w określone dni

240 robocze, w określonych godzinach lub całodobowo". Skoro jednak ustawodawca

241 zawarł w przepisie zwrot "w wyznaczonym miejscu", to należy mu nadać określoną

242 treść normatywną, a nie pomijać w procesie wykładni.

243 Powyższe rozumienie przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych

244 prezentowane jest również w piśmiennictwie. W komentarzu do art. 13b ust. 1 ustawy

245 o drogach publicznych (R. Strachowska, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz,

246 ABC 2012) wyrażono pogląd, iż opłatę za parkowanie w strefie płatnej można

247 pobierać tylko w wyznaczonym miejscu, w określonych godzinach lub całodobowo,

248 lecz wyłącznie w określone dni robocze, a nie w niedziele i święta.

249 Również zmiany w przepisach wykonawczych, wprowadzające z 14 lutego 2014 r.

250 obowiązek wyznaczania miejsc dla postoju pojazdu samochodowego określonymi

251 znakami pionowymi i poziomymi, potwierdzają prezentowany kierunek wykładni.

252 Wprawdzie rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

253 z dnia 22 września 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych

254 warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń

255 bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, zostało

256 wydane na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, czyli jest aktem

257 wykonawczym do innej ustawy, ale niewątpliwie przepisy ustawy o drogach

258 publicznych i ustawy Prawo o ruchu drogowym należą do tej części systemu prawa,

259 która jest związana z materią organizacji ruchu drogowego. Celem tych zmian jest

260 niewątpliwie uporządkowanie ładu w strefie płatnego parkowania, tak aby nie było

261 jakiejkolwiek niepewności za parkowanie w jakim miejscu organ jest uprawniony

262 pobierać opłaty. Wprowadzone zmiany usunęły, w ocenie sądu wszelkie mogące

263 powstawać wątpliwości interpretacyjne.

264 Mając na uwadze powyższe, sąd uznał za konieczne uchylenie zarówno

265 zaskarżonego postanowienia jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia

266 Prezydenta [...]z dnia [...] listopada 2018r.

267 Rozpoznając sprawę ponownie organy wezmą pod uwagę powyższe.

268 Podstawą rozstrzygnięcia sądu jest art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.