Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2013 r., V SA/Wa 2876/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2013 r., V SA/Wa 2876/10

Sentencja

1 Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nadmiernie pobranych płatności do gruntów rolnych p o s t a n a w i a : oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 26 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez P. T.

3 Postanowieniem z dnia 15 września 2011 r. przyznane zostało stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

4 Wyznaczony pełnomocnik – adwokat A. G. – wystąpił w dniu 1 grudnia 2011 r. ze skargą kasacyjną, w której zawarł wniosek o "zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu" (vide: punkt 3 wniosków skargi kasacyjnej, k. 86 akt sądowych).

5 Po przeprowadzeniu rozprawy – bez udziału ustanowionego pełnomocnika z urzędu – Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2013 r. o sygn. akt II GSK 495/12 oddalił skargę kasacyjną.

6 Rozpoznając wniosek należało zauważyć, co następuje:

7 Stosownie do treści przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

8 Wniosek wyznaczonego w niniejszej sprawie adwokata – zawarty w skardze kasacyjnej z dnia 1 grudnia 2011 r. – takiego oświadczenia nie zawiera.

9 Wymagane prawem oświadczenie nie zostało również złożone do protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bowiem pełnomocnik nie stawił się na rozprawie w dniu 16 lipca 2013 r. (vide: protokół rozprawy, k. 119 akt sądowych).

10 W tym miejscu podnieść należy, iż oświadczenie o którym mowa winno być wyraźne. Za takim stanowiskiem przemawia nie tylko literalna wykładnia § 20 rozporządzenia, ale również umieszczenie go w ramach aktu prawnego, w którego tytule wskazano, że normuje kwestie dotyczące kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nie stanowi zatem takiego oświadczenia to sformułowanie pełnomocnika, w którym wnosi o przyznanie "wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu", bowiem stanowi ono w istocie powtórzenie zapisów użytych w omawianym rozporządzeniu i trudno jest uznać je za odrębne oświadczenie, o jakim mowa w cyt. przepisie rozporządzenia.

11 W tym stanie sprawy, wniosku ustanowionego pełnomocnika nie można było uwzględnić.

12 Powyższe stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z 8 grudnia 2009 r. o sygn. akt II GZ 273/09 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA przypomniał, iż wniosek, o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia, składany w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien spełniać wymogi określone w art. 64 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., a zatem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych. Przepisem szczególnym jest właśnie cytowany wyżej § 20 ww. rozporządzenia. (por. M. Kazek "Nieznajomość prawa a wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu" ZNSA nr 6(9)/2006, s. 65 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo).

13 Z kolei w wyroku z 21 czerwca 2006 r. o sygn. akt II FSK 862/05, NSA podniósł, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a.; (vide:, Lex nr 242945). Pogląd ten został zaakceptowany również w postanowieniu NSA z 30 czerwca 2009 r. o sygn. akt II GZ 133/09.

14 Warto również przywołać stanowisko zaprezentowane w przywołanym wyżej postanowieniu NSA o sygn. akt II GZ 273/09, zgodnie z którym, negatywne skutki złożenia wadliwego wniosku wynikają z niedołożenia należytej staranności przez pełnomocnika, który jako profesjonalista – adwokat powinien wykazywać się wiedzą z zakresu procedury sądowej i być świadom ciążących na nim obowiązków. W takiej sytuacji nie można mówić o nadmiernym rygoryzmie regulacji prawnej ani naruszeniu konstytucyjnego prawa pełnomocnika do wynagrodzenia za świadczoną pracę. (por. M. Kazek, op.cit., s.69).

15 Z wyłożonych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.