Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2013 r., V SA/Wa 1154/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2013 r., V SA/Wa 1154/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w W. prowadzącej Niepubliczne Przedszkole E. i innych na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie budżetu miasta stołecznego Warszawy na rok 2012; postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 Z oświadczenia pełnomocnika Skarżących złożonego na rozprawie wynika, że pomiędzy Skarżącymi a Miastem [...] nie toczą się jakiekolwiek postępowania (także przed sądem administracyjnym lub wojskowym) odnośnie ustalenia wysokości należnych dotacji związanych z prowadzeniem placówek przedszkolnych. W związku z tym zastanowić się należy czy skarżący posiada legitymację skargową w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały.

3 Legitymację skargową do zaskarżenia uchwały organu gminy z zakresu administracji publicznej określa art.101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zwanej dalej u.s.g. W świetle tego przepisu skarżący musi wykazać naruszenia interesu prawnego lub lup uprawnienia wywołanego zaskarżoną uchwałą. Jest to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 §1 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ograniczenie wynikające z ustawy samorządowej, polegające na wykazywaniu przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego, powoduje, że skarga z art.101 ust.1 u.s.g. nie ma w pełni charakteru actio popularis. Osoba skarżąca musi zatem wykazać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Taki związek musiałby nadto istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego - uprawnień (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r. sygn. akt II SA 1410/01, LEX nr 322175). Naruszenie tego interesu prawnego powinno być przy tym realne, a więc nieprzewidywalne w przyszłości, lecz rzeczywiście i aktualnie istniejące (por. J. Zimmermann w glosie do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r. IV SA 846/95, OSP z 1997 r., nr 4, poz. 83A). Dopiero naruszenie interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznej oceny zarzutów zawartych w skardze.

4 W ocenie Sądu powyższym kryteriom dotyczącym naruszenia interesu prawnego nie odpowiada powołany w skardze zarzut wadliwej klasyfikacji wydatków bieżących w podjętej przez Radę m. uchwale w sprawie budżetu miasta [...] na 2012 rok, prowadzący zdaniem Skarżących do zaniżenia podstawy naliczenia dotacji dla niepublicznych przedszkoli.

5 Trzeba w tym miejscu podkreślić, że uchwała budżetowa stanowi jedynie podstawę do dokonywania określonych wydatków przez gminę, w tym także wydatków związanych z udzielaniem dotacji dla podmiotów prowadzących niepubliczne przedszkola oraz niepubliczne punkty przedszkolne, którym na mocy ustawy o systemie oświaty dotacje takie przysługują. Nie określa ona jednak w sposób szczegółowy w jakiej wysokości określona placówka niepubliczna otrzyma dotację w danym roku budżetowym. Udzielanie dotacji placówkom niepublicznym zostało uregulowane przez Radę m. uchwałą Nr LVIll/1813/2009 z dnia 10 lipca 2009 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek oświatowych prowadzonych na terenie m. przez inne niż m. osoby prawne i osoby fizyczne oraz dla innych niż m., osób prawnych i osób fizycznych prowadzących inne formy wychowania przedszkolnego, a także trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania. Uchwała ta określa w jakiej wysokości przysługuje dotacja i w jaki sposób jest ona obliczana. Zatem wyliczenia jakie znalazły się w przedmiotowej uchwale budżetowej, a dotyczące dotacji dla niepublicznych placówek oświatowych nie stanowią bezpośrednio o tym, w jakiej wysokości dotację otrzyma w danym roku budżetowym określona placówka. Budżet stanowi jedynie podstawę do działania gminy, między innymi w zakresie wydatków i gdyby okazało się, że zaplanowana kwota wydatków w budżecie w tym zakresie nie jest wystarczająca, biorąc pod uwagę całkowitą wysokość dotacji dla wszystkich placówek niepublicznych, zgodnie z wyżej przywołaną uchwałą w sprawie ustalania trybu udzielania i rozliczania dotacji, pojawiłaby się ewentualnie konieczność dokonania odpowiednich zmian w budżecie.

6 Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazać tu choćby należy na wyrok NSA z 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 952/09, w którym to sąd stwierdził, że "budżet gminy jest swego rodzaju planem dochodów i wydatków i z tego planu nie wynikają żadne konkretne uprawnienia lub obowiązki dla osób trzecich, w tym dla mieszkańców" (zob. też i postanowienie 7 sędziów NSA z dnia 14 stycznia 2009 r., II GPS 7/08; wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., II GSK 216/11; wyrok WSA z dnia 11 grudnia 2009 r., I SA/Op 475/09 – orzeczenia dostępne w internetowej bazie CBOiS).

7 Reasumując, skoro w rozpoznawanym przypadku uchwała Nr XlX/632/2011 nie zmieniła sytuacji prawnej Skarżących - nie istnieje bowiem żaden bezpośredni związek pomiędzy ich indywidualną sytuacją prawną a przedmiotową uchwałą, to w konsekwencji nie sposób mówić o naruszeniu interesu prawnego Skarżących w rozumieniu art. 101 u.s.g. Brak wskazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę powoduje zaś, że taka skarga jest niedopuszczalna, co jak wykazano wyżej miało miejsce przedmiotowej sprawie.

8 Mając na uwadze treść art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art.58 §3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.