Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2018 r., VI SA/Wa 942/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2018 r., VI SA/Wa 942/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. sp. j. z siedzibą w [...] od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprzeciw sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

Uzasadnienie

2 T. sp. j. z siedzibą w [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD), którą uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Z treści decyzji GITD wynika, że została ona wydana w oparciu m.in. o art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200).

3 W odpowiedzi na sprzeciw GITD wniósł o oddalenie sprzeciwu.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

5 Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności, zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia ją rozpoznać, bądź przekazać według właściwości innemu sądowi administracyjnemu.

6 O właściwości miejscowej sądów administracyjnych traktuje art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a." W myśl tego przepisu do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

7 Od powyższej zasady Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w swoim rozporządzeniu z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 604), dalej Rozporządzenie, przewidział jednakże wyjątek. Zgodnie bowiem z § 1 tego Rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

8 Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r., nr 72, poz. 652) utworzył czternaście wojewódzkich sądów administracyjnych, wśród których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał jako właściwy dla obszaru województwa lubelskiego.

9 Zgodnie z art. 64b p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

10 Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.

11 W niniejszej sprawie spółka wnosząca sprzeciw ma siedzibę w [...] (kod pocztowy [...]), co oznacza, że jest to obszar województwa lubelskiego. W związku z tym faktem oraz w oparciu o ww. przepisy Sąd ustalił, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Dodatkowo Sąd zauważa, że organ w kwestionowanej sprzeciwem decyzji prawidłowo pouczył o tym, że od owej decyzji przysługuje sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając powyższe oraz na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.