Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2007 r., VI SA/Wa 625/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2007 r., VI SA/Wa 625/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji i przekazania sprawy o nałożenie kary pieniężnej do ponownego rozpoznania oddala skargę

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania pani M.S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] o nałożeniu na w/w przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 2100 (dwóch tysięcy stu) złotych, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

3 Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 61 ust. 1 i 11, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515), art. 13 g ust. 1 oraz art. 40 c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), lp. 7 pkt 6 lit. b, lp. 7 pkt 7 lit. d), Ip. 9 pkt 5 załącznika do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U z 2005 r., Nr 179, poz. 1486).

4 Podstawę faktyczną decyzji stanowiły następujące ustalenia:

5 W dniu [...] sierpnia 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości P. zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] prowadzony przez Pana J. S..

6 Po dokonaniu pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową o 0,44 tony (nacisk na oś wynosił 10,44 tony) oraz na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójną oś w naczepie o 1,43 t (nacisk na oś wynosił 25,43 tony). Stwierdzono również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 2,31 (rzeczywista masa całkowita wynosiła 42,31 tony). Powyższe potwierdzają załączone do akt sprawy protokół kontroli oraz protokół z ważenia pojazdu. Z uwagi na powyższe na stronę nałożona została kara pieniężna w łącznej wysokości 2700 złotych, przy czym w sentencji decyzji kara ta została sprecyzowana na kwotę 2100 złotych.

7 Organ I instancji w trybie oczywistej omyłki – postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. sprostował kwotę nałożonej kary z 2100 złotych na 2700 złotych i decyzja takiej treści została doręczona stronie.

8 W odwołaniu od niniejszej decyzji skarżąca nie kwestionowała ustaleń dokonanych podczas kontroli. Podnosił, iż organ I instancji złamał zasady postępowania administracyjni pomijając ważne okoliczności w sprawie oraz dowody przedłożone przez stronę niniejszego postępowania. Odwołująca się żądała przeprowadzenia dowodu z dokumentów potwierdzających wagę załadowanego materiału. Stwierdziła również, że z racji na fakt, iż pojazd zarejestrowany był przed dniem 13 marca 2003 r. jego dopuszczalna masa całkowita może wynosić 42 tony.

9 Rozpoznając odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał przede wszystkim na nieścisłości między sentencją orzeczenia, a uzasadnieniem prawnym i faktycznym. Stwierdził, że z protokołu kontroli, jak również z uzasadnienia decyzji nr [...] wynika, iż strona dopuściła się 3 naruszeń za które została ukarana 3 sankcjami w wysokości odpowiednio: 300 złotych, 1800 złotych, 600 złotych, na łączną sumę 2700 złotych. W sentencji decyzji wydanej w I instancji zawarte jest stwierdzenie "nakłada się karę pieniężną w kwocie 2100 PLN" określone także słownie na kwotę "dwa tysiące sto złotych 0/100". Organ II instancji nie miał pewności co do przyczyny nałożenia kary pieniężnej w ustalonej wysokości 2100 złotych, uchylił zaskarżoną decyzję w całośći i przekazał decyzję do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

10 Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uznał postanowienia w sprawie sprostowania w decyzji oczywistej omyłki pisarskiej jako wyjaśnienia powyższego, gdyż sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna wynikać z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. W szczególności, oczywista omyłka to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. W orzecznictwie NSA utrwalony został pogląd, iż instytucja sprostowania określona w art. 113 k.p.a. dotyczy jedynie błędów i omyłek o charakterze nieistotnym, zatem stosując ten przepis nie można zmienić najistotniejszego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest sentencja, w niej bowiem jest wyrażona wola organu.

11 Niezależnie od powyższego, polemizując z argumentami merytorycznymi zawartymi w odwołaniu, organ II wskazywał, że odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Za przewóz drogowy odpowiada przewoźnik, a nie załadowca, stąd za wszelkie naruszenia związane z wykonywanymi przewozami również odpowiedzialność spoczywa na przewoźniku. Z podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowcę protokołu kontroli wynika, iż wynik pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej wykazał "nienormatywność" zespołu pojazdów. Podkreślił, że funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając urządzeń, które posiadają ważną legalizację Urzędu Miar za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych.

12 Z kolei w nawiązaniu do żądania skarżącego przeprowadzenia dowodu z dokumentu wywozowego stwierdził, iż organ kontrolny dokonuje kontroli parametrów tylko i wyłącznie na podstawie danych wynikających z przeprowadzonego ważenia pojazdu lub zespołu pojazdów. Dokumenty okazane przez kierowcę w trakcie kontroli drogowej odnoszące się do masy całego pojazdu lub masy samego ładunku nie są wiarygodnym dowodem potwierdzającym stan faktyczny, gdyż nie muszą odzwierciedlać rzeczywistej masy pojazdu w danej chwili. Okazane dokumenty, w których zawarte są informacje dotyczące masy ładunku lub masy całego pojazdu mogą potwierdzać ich rzeczywistą masę w chwili dokonywania załadunku - niejednokrotnie w długim odstępie czasowym od kontroli drogowej - stąd nie można w oparciu o nie przeprowadzać badania normatywności pojazdu. Poziom masy pojazdu od momentu załadunku i pierwotnego zważenia w siedzibie załadowcy mógł ulec zmianie poprzez np. dodatkowy załadunek lub częściowy rozładunek przewożonego materiału.

13 Organ II instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzję z przyczyn ujętych na wstępie, a nie ze względu na słuszność merytorycznych argumentów strony.

14 W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pani M. S. wnosiła o uchylenie decyzji w całości z uwagi na:

15 - wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a co za tym idzie zastosowanie przepisu § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych

16 pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.)

17 - wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa procesowego poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy oraz pominięcie w zastosowaniu przepisu prawa materialnego, a więc odpowiednio, naruszenie art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z § 57 ust. 3 Rozporządzenia,

18 - wydanie jej w oparciu, jedynie o wadliwe zastosowanie przez Organ I instancj przepisu art. 113 k.p.a. dotyczącego faktycznie Postanowienia [...] w sprawie sprostowania oczywistej omyłki a nie samej Decyzji oraz podstaw jej wydania.

19 Skarżąca domagała się nadto zasądzenia kosztów postępowania.

20 Wskazywała na fakt, że Wojewódzki Inspektor wydał postanowienie nr [...] w sprawie sprostowania oczywistej omyłki zawartej w wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] października 2006 r. nr [...], przy czym jako adresat tej decyzji w postaci przed sprostowaniem, nigdy jej nie otrzymał, więc nie wie co tak naprawdę było w niej prostowane. Innymi słowy organ wydał decyzję z błędem, nie przesłał jej we właściwym czasie i formie prawem przewidzianej na adres strony, a później poprawił wadliwą decyzję postanowieniem i dopiero wówczas przesłał postanowienie wraz z decyzją, w której błąd pisarski poprawiany na mocy wydanego postanowienia, został po prostu fizycznie przedrukowany komputerową czcionką w treści decyzji i doręczony stronie wraz z postanowieniem. Zarzuciła, że organ I instancji pominął stronę w postępowaniu, zaś organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpoznania pominął merytoryczne argumenty strony podniesione w odwołaniu.

21 W szczególności wskazywała na cytowany wyżej § 57 ust. 3, § 61 rozporządzenia stanowiące, że pojazd zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie rozporządzenia może nie spełniać wymagania, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b. Innymi słowy pojazd poddany kontroli spełnia wymogi dla uznania jego dopuszczalnej masy całkowitej w wartości 42 t, zaś Główny Inspektor do tej kwestii nie odniósł się ani też nie zajął konkretnego stanowiska, udzielając wymijającej odpowiedzi. Z niezrozumiałym uporem twierdził, że dla kontrolowanego pojazdu przewidziana masa całkowita wynosi 40 t, pomijając przepis § 57 ust. 3 Rozporządzenia i zapisy w dowodzie rejestracyjnym odnośnie dopuszczalnej masy

22 całkowitej pojazdu. Przedstawia inny stan faktyczny sprawy niż dotychczas ustalony przez organ.

23 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Do zarzutów nie ustosunkował się.

24 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

25 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

26 W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione, mając na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02., Nr 153, poz.1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) stanowiącą, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

27 Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje w części, którą strona kwestionuje, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy, stąd skarga jest nieuzasadniona.

28 Uchylając decyzję organu I instancji organ odwoławczy wyeliminował ją z obrotu prawnego. Zatem postępowanie administracyjne wróciło do stanu sprzed wydania decyzji i strona może w pismach procesowych zgłaszać uwagi merytoryczne i wnioski dowodowe, jak i zarzuty dotyczące postępowania administracyjnego. Okoliczności te muszą być wzięte pod uwagę i rozważone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.

29 5

30 Na tym etapie postępowania polemika z wynikami ważenia, w jaką wdał się organ odwoławczy, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem sprawa de facto wraca do orzekania przed organem I instancji.

31 Sąd podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu odwoławczego wobec rozbieżności pomiędzy sentencją decyzji z [...] października 2006 r., a jej uzasadnieniem w przedmiocie wysokości nałożonej kary oraz niemożnością sprostowania tych rozbieżności postanowieniem.

32 Rozstrzygniecie to jest trafne tym bardziej, że strona nie otrzymała decyzji z "omyłkowo" nałożoną karą 2100 zł ani postanowienia "prostującego oczywistą omyłkę".

33 Uchybienia procesowe były zatem przyczyną wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej przez stronę decyzji I instancyjnej. Zarzuty merytoryczne mogą być przedstawiane dopiero po usunięciu powyższych uchybień.

34 W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.