Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2007 r., VI SA/Wa 617/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2007 r., VI SA/Wa 617/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] cofającą M. C. (dalej jako skarżący) pozwolenie na broń myśliwską.

3 Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

4 Po uzyskaniu informacji, iż skarżący, posiadający od dnia [...] marca 2006 r. pozwolenie na broń myśliwską, został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział [...] Karny z dnia [...] czerwca 2006 r. za przestępstwo przeciwko mieniu (art. 292 § 1 k.k. – paserstwo nieumyślne), Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję cofającą skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską. Swoje rozstrzygnięcie uzasadnił powzięciem obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy tj. że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

5 Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Komendant Główny Policji utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z powyższego - w ocenie organu - jednoznacznie wynika, że mocą ww. przepisów prawa materialnego ustawodawca z góry wykluczył możliwość zachowania pozwolenia na broń jego posiadaczowi w przypadku prawomocnego skazania go za przestępstwo przeciwko, m.in. mieniu (a takim przestępstwem jest czyn z art. 292 § 1 k.k.). Innymi słowy, jeśli organ Policji ustali, że osoba posiadająca pozwolenie na broń skazana została prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnienie jednego z przestępstw, które w szczególności uzasadniają istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, tj. przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia (właściwy organ Policji cofa pozwolenie...).

6 Organ prowadzący postępowanie nie ma zatem w opisanej sytuacji żadnej możliwości wyboru sposobu zakończenia sprawy, bowiem ustawodawca założył, że niezależnie od cech charakteru i dotychczasowego sposobu postępowania posiadacza pozwolenia, nie można mu tego pozwolenia zachować.

7 Mając na względzie, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie nakazuje właściwemu organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie należącej do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy nie można było przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i zachować stronie pozwolenie na broń. Ocenie tej nie sposób zarzucić naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem sam ustawodawca dał wprost prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela, ustalając obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i wiążąc organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

8 W ocenie organu wpływu na powyższe stanowisko nie może mieć podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię, o czym świadczy wybór na radnego. Powyższe nie ma bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z uwagi na brzmienie wskazanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Z samego literalnego brzmienia tych przepisów wynika, że fakt skazania strony prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu – w ocenie ustawodawcy – uzasadnia obawę użycia broni przez jej posiadacza w sposób określony i obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia.

9 Nadto organ wskazał, że organy administracji publicznej nie mogą natomiast dokonywać oceny świadomości popełnienia przez stronę omawianego przestępstwa, okoliczności te bowiem są badane przez właściwy organ ścigania, a następnie przez niezawisły sąd w postępowaniu karnym, wyrazem tej oceny jest kończące je prawomocne orzeczenie sądu. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż sąd uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa i skazał go za to na określoną karę.

10 Organ zauważył również, że pozbawienie skarżącego prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej nie uniemożliwia mu udziału w pracach na rzecz koła łowieckiego i nie oznacza zakazu uczestniczenia w polowaniach – skarżący nie będzie miał jedynie prawa do dokonywania podczas nich odstrzałów zwierzyny.

11 Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga, w której skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania.

12 W jej uzasadnieniu skarżący wskazał, że chcąc zapoznać się z przesłankami zawartymi zarówno w decyzji organu I i lI instancji sięgnął do art. 292 § 1 kodeksu karnego i w żaden sposób nie mógł go odnieść do swojej osoby. Skarżący podniósł bowiem, że nie jest żołnierzem, a jedynym jego związkiem z wojskiem jest fakt przynależności do Wojskowego Koła Łowieckiego "[...] ". Podkreślił, że cieszy się dobrą opinią wśród kolegów myśliwych, a także sąsiadów i mieszkańców gminy. Odnośnie popełnionego przestępstwa wskazał, że kiedy postawiono mu krzywdzące zarzuty dla przysłowiowego "świętego spokoju" poddał się dobrowolnie karze.

13 W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji, wskazując nadto, iż powołany przez skarżącego przepis art. 292 był umieszczony w kodeksie karnym, który przestał obowiązywać od dnia 1 września 1998 r.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

15 Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod katem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

16 W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. C., w powyższym niespornym między stronami stanie faktycznym, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. nie narusza prawa.

17 Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

18 Stosownie do art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy. Omawiany przepis jest jednoznaczny, a jednoznaczność ta wynika z jego literalnego brzmienia: "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności /.../ wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw /przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu/". Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że istnieje obawa dokonał już sam ustawodawca.

19 Pozwolenie na broń nie może być więc wydane (odpowiednio cofnięte) osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę.

20 Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Zatem w rozpoznawanym przypadku organy Policji nie mogły orzec inaczej niż to nastąpiło.

21 W niniejszej sprawie skarżącego zaliczono do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Został on prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 k.k. i za to skazany na karę grzywny. Przestępstwo z art. 292 § 1 k.k. to przestępstwo przeciwko mieniu, a zatem skarżący został skazany za jedno z przestępstw wskazanych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i ta właśnie okoliczność zadecydowała o wydaniu decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską.

22 W tym miejscu należy podnieść, że obecne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz. U. 2003, Nr 52, poz. 451) o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Nie ulega więc wątpliwości, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, albowiem ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas gdy przed 1 stycznia 2004 r. chodziło w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te przestępstwa, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Takie rozszerzenie dokonane przez ustawodawcę wskazuje, iż jego celem było zaostrzenie wymogów stawianych osobom starającym się i posiadającym już pozwolenie na broń, jako że pozwolenie takie jest uprawnieniem reglamentowanym, szczególnego rodzaju i od osób je posiadających wymagane jest przestrzeganie przepisów prawa.

23 Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga to, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale decyzją o charakterze związanym, tj. organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie podkreśla, że nie może być bowiem realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01).

24 Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie, należy wymagać poszanowania prawa. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego przez posiadacza broni, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przestępstwa przeciwko mieniu, czy też podejrzenie o ich popełnienie wymagają kategorycznego cofnięcia tego pozwolenia przez organy Policji.

25 Taka ocena w niniejszej sprawie została dokonana. Organy Policji obu instancji zasadnie uznały, że z uwagi na skazujący wyrok karny zachodzi przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni.

26 Powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność, że jest osobą o nienagannej opinii środowiskowej, jest radnym Rady Gminy w L., jak również to, że nie miał świadomości, że popełnia przestępstwo. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia zasad wynikających z art. 6-10 k.p.a. Skarżący treść przepisu art. 292 § 1 k.k. odczytał z nieobowiązującego już kodeksu karnego. W wyroku karnym, mocą którego skarżący został uznany winnym i skazany, czyn, którego się dopuścił został opisany, jak również został wskazany przepis, którego dyspozycję wypełnił ten czyn. Ten przepis to art. 292 k.k., a zatem brak świadomości skarżącego dlaczego ten właśnie przepis został przywołany przez organy Policji jest niezrozumiały.

27 W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.