Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2006 r., VI SA/Wa 2481/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2006 r., VI SA/Wa 2481/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2006r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę

Uzasadnienie

2 Podaniem z dnia [...] 06.2005 r. K. J. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o wydanie pozwolenia na cztery egzemplarze broni palnej sportowej. Do wniosku dołączył, m.in., zaświadczenie potwierdzające jego członkostwo w Klubie Strzeleckim [...], decyzję PZSS dotyczącą przyznania licencji B, kserokopie licencji oraz patentu strzeleckiego, komunikaty o udziale w zawodach strzeleckich oraz osiąganych na nich wynikach,

3 a także wymagane orzeczenia – lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że może dysponować bronią. Strona wniosek swój uzasadniła ogólnie zamiarem uprawiania strzelectwa sportowego, a w jego późniejszym uzasadnieniu (k. 32) wskazała, iż prywatna broń sportowa jest jej niezbędna do osiągania dobrych wyników

4 w zawodach strzeleckich.

5 Organ I instancji, w toku prowadzonego postępowania dowodowego, uzyskał ponadto od strony zaświadczenie potwierdzające złożenie przez nią z wynikiem pozytywnym wymaganego egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posługiwania się bronią palną, a także zbadał czy okoliczności, na które powołuje się strona we wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną sportową, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Kończąc postępowanie wskazał, iż w przypadku K. J. nie zachodzą okoliczności, od których przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji uzależnia wydanie pozwolenia na broń palną sportową, czemu dał wyraz w odmownej decyzji z dnia [...] 09.2005 r. Nie dopatrzył się bowiem w powoływanych przez stronę okolicznościach jej ponadprzeciętnej potrzeby posiadania indywidualnej broni palnej, wykazania czego, na mocy powołanego przepisu, organy Policji wymagają od osób ubiegających się o posiadanie broni.

6 Strona w ustawowym terminie wniosła od tej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wskazując, iż należy do klubu strzeleckiego od

7 2003 r., czynnie uprawiając strzelectwo w grupie powszechnej i – mimo krótkiego stażu – osiąga coraz lepsze wyniki w zawodach strzeleckich. Nie zgadzając się

8 z dokonaną przez organ I instancji oceną przedstawionych przez nią okoliczności,

9 z których wywodzi potrzebę posiadania indywidualnej broni podniosła ponadto, że tylko taka (indywidualna) broń pozwoli podnosić umiejętności i osiągnięcia

10 w sporcie strzeleckim. Sport ten odwołujący się traktuje jako swą życiową pasję, a o jej zaangażowaniu w niego mają świadczyć: złota odznaka dla zasłużonego działacza LOK, brązowa odznaka honorowa PZSS, sponsorowanie przez nią imprez organizowanych przez macierzysty klub strzelecki, a także przesłane wraz

11 z odwołaniem kolejne komunikaty z zawodów.

12 Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymał

13 w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że: art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, stanowi, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okolicznosci, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Redakcja tego przepisu jest wobec powyższego bardzo ogólna i nie zawiera szczegółowych kryteriów, od spełnienia których zależałoby uzyskanie pozwolenia na broń. Zatem osoba, która chce uzyskać pozwolenie, przedstawia okoliczności, z których wywodzi swą potrzebę posiadania indywidualnej broni, zaś właściwy organ Policji dokonuje ich oceny, przy zachowaniu oczywiście przepisów kpa, a także uwzględniając reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach podobnego rodzaju.

14 W związku z powyższym organ odwoławczy wskazuje, że samo spełnianie wymogów formalnych, określonych w ustawie o broni i amunicji oraz w przepisach wykonawczych do niej (np. brak karalności, zdolność zdrowotna i psychiczna do dysponowania bronią, potwierdzona odpowiednimi orzeczeniami) – w świetle reglamentacyjnego charakteru ustawy jest niewystarczające dla uzyskania pozwolenia na broń. Wspomniany sposób, w jaki została przez ustawodawcę zredagowana treść art. 10 ust. 1, wskazuje jednoznacznie, iż określenie kryteriów,

15 o których mowa, pozostawił on w gestii organów Policji. Wskazać zatem należy, iż

16 w policyjnej praktyce stosowania przepisów ustawy o obroni i amunicji ugruntowało się stanowisko (znajdujące potwierdzenie w orzecznictwie), zgodnie z którym pozwolenie na broń należy wydać, jeżeli powołane przez wnioskodawcę okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają oczywistą potrzebę przyznania mu tego prawa. W przypadku osób ubiegających się o pozwolenie na broń sportową ustalił się pogląd, iż taka potrzeba istnieje, m.in., w stosunku do wybitnych zawodników sportów strzeleckich, osób wykazujących duże zaangażowanie w uprawianie strzelectwa, czy też instruktorów sportów strzeleckich (przy czym poszczególne te okoliczności rozpatruje się przez pryzmat całości materiału dowodowego). Żadnego z tych kryteriów K. J. nie spełnia i –

17 w ocenie tak organu I instancji, jak i organu odwoławczego – nie przedstawił okoliczności przemawiających za wyposażeniem go w indywidualną broń sportową. Jego staż w klubie wynosi zaledwie dwa lata, uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego posiada dopiero od 2005 r. (licencja), a wyniki osiągane w zawodach strzeleckich międzyklubowych trudno uznać za wybitne czy też świadczące

18 o wysokim poziomie wyszkolenia strzeleckiego (miejsca w drugiej dziesiątce

19 i dalsze), ilość startów nie wskazuje na duże zaangażowanie (komunikaty z marca, kwietnia, lipca, sierpnia i października 2005 r.), przy czym część z nich (k. 11-12,

20 15-17) dotyczy starów w konkurencji broni pneumatycznej, na posiadanie której pozwolenie nie jest wymagane (art. 11 pkt 10 ustawy). Powyższe świadczy o tym, iż jest on osobą początkującą w strzelectwie. Zauważyć bowiem należy, że strona ubiega się o 4 egzemplarze broni – pistolet i rewolwer centralnego zapłonu, pistolet bocznego zapłonu i broń śrutową. Tymczasem z załączonych przez stronę dokumentów (komunikaty) wynika, iż w zawodach sportowych z użyciem broni śrutowej brała udział jeden raz (w dniu [...] 03.2005 r.), zajmując 17 miejsce na 20 zawodników; pistoletu centralnego zapłonu – dwukrotnie ([...]04 i [...] 08.2005 r.), zajmując odpowiednio – 30 lokatę na 53 zawodników i 22 – na 30 zawodników,

21 a z użyciem pistoletu sportowego – trzykrotnie (w dniu [...] 03. i [...] 08.2005 r.) uzyskując miejsca, odpowiednio: 5 na 15, 20 na 48 i 17 na 30 zawodników.

22 Z materiałów postępowania nie wynika też, aby strona jako uprawiająca sport

23 w grupie strzelań powszechnych została objęta indywidualnym tokiem treningów strzeleckich, zapewniających jej dostęp do wyższej klasy broni klubowej. Macierzysty klub sportowy strony posiada bowiem własną broń, w tym także broń, o jaką ubiega się strona i planuje zakupić większą jej ilość (k.33)

24 Biorąc zatem pod uwagę, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, wyróżniającym osobę, która je uzyskała, spośród ogółu innych obywateli oraz fakt, iż w sytuacji reglamentowanego dostępu do broni interes społeczny zawiera się w tym, aby prawo do dysponowania nią otrzymywały tylko osoby, które wykażą, iż rzeczywiście mają szczególną potrzebę jej posiadania, Komendant Główny Policji stwierdza, iż strona na tym etapie zaangażowania

25 w sport strzelecki może podnosić swoje kwalifikacje na dotychczasowych zasadach, tj. przy wykorzystaniu broni dostępnej w ramach klubu. W świetle powyższego argumentem mającym przemawiać za wydaniem wnioskowanego pozwolenia nie może bowiem być chęć strony posiadania broni lepszej, sprawniejszej, o wyższej klasie jakości. Podobnie uzyskane przez stronę odznaczenia, jak i charytatywna działalność nie mogą wpłynać na zmianę stanowiska organów Policji w kwestii wydania pozwolenia na broń palna sportową, bowiem nie są to samoistne przesłanki, które mogłyby decydować o konieczności przyznania przedmiotowego prawa.

26 Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

27 w Warszawie wniósł K. J. zwany dalej skarżącym, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł między innymi, że: pozbawienie go posiadania własnej broni do celów sportowych godzi w jego wolność osobistą i jest to niedemokratyczne, gdyż posiadając odpowiednie środki finansowe może sobie pozwolić na bardzo częste przebywanie na strzelnicy

28 i spędzanie tam wolnego czasu, oraz uczestniczenia w zawodach odbywających się w różnych regionach kraju, a broni bez pozwolenia przewozić nie może.

29 Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Głównego Komendanta Policji, że działalność charytatywna i uzyskane odznaczenia nie stanowią samoistnych przesłanek do otrzymania zezwolenia, gdyż jego zdaniem ma to wpływ na jego zaangażowanie w strzelectwie sportowym i na jego rozwój, a sam organ policji przytacza w swojej decyzji, że przy wydawaniu pozwolenia na broń bierze się pod uwagę całokształt okoliczności wpływających na jego wydanie.

30 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

31 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

32 Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

33 o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

34 z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

35 Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

36 W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. J. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nie narusza prawa.

37 Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również poprzedzające ją decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dnia

38 26 września 2005 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

39 Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 w/w ustawy z dnia 21 maja 1999 r.

40 Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 cyt. ustawy właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń w przypadku, gdy okoliczności na które powołuje się osoba ubiegająca o pozwolenie na broń uzasadniają jej wydanie.

41 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego.

42 Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie

43 w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne.

44 Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowane względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię.

45 Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednakże do przekonania, iż

46 w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność.

47 Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby ubiegające się o pozwolenie na broń palna sportową powinny wykazać się ponad przeciętnymi wynikami sportowymi uzyskiwanymi w zawodach strzeleckich.

48 Skład Sądu rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony

49 w wyroku NSA z dnia 26 października 1999 r. sygn. akt III SA 2854/99, że wśród osób wykazujących rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej można wymienić działającego instruktora sportu strzeleckiego w klubie sportowym lub stowarzyszeniu strzeleckim, a także osobę, która wykaże ponad przeciętną potrzebę posiadania broni sportowej.

50 Jeśli więc Komendant Główny Policji zaliczył skarżącego do grupy osób, których staż w klubie wynosi zaledwie dwa lata, uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego posiada dopiero od 2005 r. (licencja), a wyniki osiągane w zawodach strzeleckich międzyklubowych nie są wybitne, czy też świadczące o wysokim poziomie wyszkolenia strzeleckiego (miejsca w drugiej dziesiątce i dalsze), ilość startów nie wskazuje na duże zaangażowanie, to w ocenie Sądu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa przez wadliwą interpretację art. 10 w/w ustawy.

51 Zwrócić należy uwagę, iż w sprawach o wydanie pozwolenia na broń na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, dla których strona ubiega się o wydanie pozwolenia. W sprawie autor skargi nie wskazuje żadnych nowych okoliczności istotnych dla sprawy, a istniejących w chwili wydania decyzji, które mogłyby zaważyć o słuszności skargi.

52 Ponadto należy podkreślić za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok

53 z 25 marca 2003 r. sygn. akt III SA 1838/01), że uprawianie amatorskiego strzelectwa sportowego w celach rekreacyjnych jest możliwe w ramach działalności klubu i nie wymaga posiadania broni indywidualnej.

54 Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak

55 w sentencji.