Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2018 r., VI SA/Wa 2289/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2018 r., VI SA/Wa 2289/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie

2 |Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 |

3 |k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw |

4 |(Dz. U. z 2017 r., poz. 953), art. 64 ust. 1 i 2, art. 140aa ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b, ust. 2 ustawy z |

5 |dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260), dalej "p.r.d.", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o |

6 |drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.), dalej "u.d.p.", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora |

7 |Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] nakładającą na T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , dalej "skarżąca", |

8 |"Spółka", karę pieniężną w kwocie 2.000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. |

9 |Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. |

10 |W dniu [...] marca 2017 r., na ul. [...] w [...] na drodze krajowej nr [...] , na której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku |

11 |pojedynczej osi napędowej do 11.5 t, został zatrzymany do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego |

12 |marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...] . Pojazdem kierował S. S., który wykonywał przejazd |

13 |drogowy z ładunkiem farb (ładunek podzielny) w imieniu T. Sp. z o.o. na trasie Dania ([...] , [...] ) - Polska ([...] ). |

14 |Przeprowadzono ważenie pojazdu na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonym w [...] |

15 |przy Al. [...] , przy drodze krajowej nr [...] , wyposażonym w stacjonarną wagę do pomiarów dynamicznych marki [...] s.r.o. typ VM 1.2, |

16 |nr fabryczny [...] oraz wykonano pomiary jego wymiarów zewnętrznych. Waga ta w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem |

17 |legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia 31 grudnia 2017 r. Powyższy |

18 |dokument został okazany kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz|

19 |o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. |

20 |W trakcie wykonywania pomiarów strefa ważenia - w tym wnęka pomiarowa - nie zawierała żadnych zanieczyszczeń mogących mieć wpływ na |

21 |wyniki ważenia. Kierujący nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego ważenia pojazdu i nie wniósł uwag do przeprowadzonej kontroli, w|

22 |tym uzyskanych wyników pomiarowych, co potwierdza podpisany bez uwag protokół z kontroli drogowej. |

23 |Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości |

24 |2.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. |

25 |W wyniku zmierzenia i zważenia samochodu ciężarowego organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: |

26 |- rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego, który wyniósł 13,52 t przekraczając dopuszczalną wartość dla |

27 |drogi, na której wykonywany był przedmiotowy przewóz drogowy (11,5 t), o 2,02 t, czyli o 17,54%; |

28 |- normatywność w zakresie nacisku pozostałych osi pojazdu członowego; |

29 |- normatywność w zakresie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego wraz z ładunkiem; |

30 |- normatywność w zakresie wymiarów zewnętrznych tj. długości, szerokości i wysokości pojazdu członowego. |

31 |Organ wskazał, że zgodnie ze świadectwem legalizacji pierwotnej oraz decyzją zatwierdzenia typu stacjonarna waga do pomiarów dynamicznych|

32 |marki [...]s.r.o. typ VM 1.2, nr fabryczny [...] , jest wagą o klasie dokładności 2 przy pomiarze sumarycznej masy pojazdu oraz klasie |

33 |dokładności D przy pomiarze obciążenia osi. Zgodnie natomiast z tabelą nr 1 "Odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi lub osi |

34 |wielokrotnej od skorygowanego obciążenia osi lub osi wielokrotnej pojazdu kontrolowanego innego niż dwuosiowy podczas ważenia |

35 |dynamicznego" w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny |

36 |odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej |

37 |kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r., nr 188, poz. 1345), dla wag samochodowych do ważenia pojazdów w |

38 |ruchu klasy dokładności "D", odchylenie dopuszczalne obciążenia osi wynosi +/-4%, natomiast zgodnie z tabelą "Błędy graniczne |

39 |dopuszczalne sumarycznej masy pojazdu" stanowią załącznik nr 2 do powyższego rozporządzenia, błąd graniczny dopuszczalny masy pojazdu dla|

40 |wag klasy dokładności "2" wynosi +/-2%. |

41 |W odwołaniu od ww. decyzji strona, powołując się na art. 140aa ust. 4 p.r.d. wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W |

42 |uzasadnieniu odwołania spółka wskazała, iż kontrolowany pojazd został załadowany za granicą, bez udziału kierowcy, zatem to nadawca |

43 |towaru powinien odpowiadać za powstałe naruszenie, na które odwołująca się nie miała wpływu, gdyż nie uczestniczyła w załadunku. Dalej |

44 |strona podniosła, iż firma zlecająca przewóz nie poinformowała jej o konieczności uzyskania odpowiedniego zezwolenia, w związku z czym |

45 |była przekonana, że kontrolowany pojazd jest normatywny. Spółka powołała się także na art. 43 ust. 2 i art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo |

46 |przewozowe. Zdaniem spółki w wydane decyzji całkowicie została pominięta odpowiedzialność nadawcy. Odwołująca podkreśliła również, że |

47 |dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. |

48 |W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] |

49 |września 2017 r. |

50 |Na wstępie GITD wskazał, iż stosownie do treści art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania |

51 |administracyjnego oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzja lub |

52 |postanowieniem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienionej, k.p.a., w brzmieniu dotychczasowym, |

53 |z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienionej. |

54 |GITD wyjaśnił definicję pojazdu nienormatywnego oraz procedurę ustalania kategorii wymaganego zezwolenia, która miała wpływ na wysokość |

55 |nałożonej kary pieniężnej. Wskazał, iż w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia |

56 |dopuszczalnych norm: |

57 |- nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu - 13,78 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o |

58 |2,28 t - przekroczenie o ok. 19,83%; |

59 |- podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. |

60 |W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu. |

61 |GITD wskazał, iż organ I instancji błędnie odjął od wyniku ważenia 4% tolerancji, ponieważ zgodnie ze stanowiskiem Głównego Urzędu Miar |

62 |wyrażonym w piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. Tymczasem przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie |

63 |wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas|

64 |prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, nie przewidują możliwości korygowania wyników ważenia. W związku z powyższym|

65 |jako wynik pomiaru należy przyjąć bezpośrednio odczytane z wagi wartości sumarycznej wagi pojazdu oraz obciążenia osi wskazane przez wagę|

66 |poszczególnych osi, pomniejszone o błąd pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę. co wynika z § 29 pkt 7 obecnie |

67 |obowiązującego zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, |

68 |prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Procedura ta jest |

69 |stosowana wyłącznie na korzyść strony, ponieważ § 29 pkt 8 wskazuje, iż procedury odjęcia błędu pomiaru nie stosuje się, jeżeli w efekcie|

70 |jej zastosowania suma naliczonych kar byłaby wyższa od kwoty naliczonej z odczytu wskazania wagi bez stosowania tolerancji. |

71 |GITD wyjaśnił, iż w chwili kontroli obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu|

72 |dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu |

73 |dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r., poz. 802), w |

74 |którym droga krajowa nr [...] w B. nie została wymieniona w związku z czym w dniu kontroli stanowiła drogę o dopuszczalnym nacisku osi do |

75 |11,5 t. |

76 |GITD stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z |

77 |całokształtu materiału dowodowego w sposób nienudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania |

78 |zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. |

79 |Organ II instancji uznał, iż strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. |

80 |3 pkt 1 p.r.d. jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. GITD wskazał, iż odpowiedzialność administracyjna podmiotu |

81 |wykonującego przejazd bez zezwolenia została jednoznacznie określona w ustawie p.r.d. Przepisy Prawa przewozowego są przepisami, które |

82 |regulują stosunki cywilnoprawne między stronami umowy przewozu. Na podstawie tych przepisów strona może dochodzić naprawienia szkody od |

83 |załadowcy, czy nadawcy jeżeli nie wywiązał się on ze swojego zobowiązania. |

84 |Organ II instancji uznał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. |

85 |Organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących podstawę prawną nałożenia kary w wysokości 2.000 zł, |

86 |wyjaśnił kryteria, jakimi kieruje się ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania. Omówił sposób |

87 |rozumienia pojęć "ładunek sypki" oraz "drewno", a także "należyta staranność" i "brak wpływ". Organ odwoławczy wskazał również na |

88 |prawidłowość ważenia wynikającą z dokumentacji geodezyjnej miejsca ważenia i świadectwa legalizacji zastosowanych wag. |

89 |Zwrócił także uwagę, że strona w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby, że dochowała należytej|

90 |staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. |

91 |Organ odwoławczy zauważył przy tym, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym jest |

92 |odpowiedzialnością dodatkową i niezależną od odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przejazd. Nie ma zatem możliwości |

93 |uniknięcia przez stronę odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych naruszeń poprzez "przeniesienie" jej na załadowcę po spełnieniu |

94 |przesłanek określonych w art. 140aa ust 3 pkt 2 p.r.d. |

95 |Organ odwoławczy wyjaśnił, iż czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże jako takie nie |

96 |są związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 p.r.d. |

97 |Podmiot wykonując przejazd odpowiada bowiem za przejazd i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w|

98 |art. 140aa ust. 1 p.r.d., który stanowi, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w |

99 |art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji |

100 |administracyjnej. Podmiot wykonujący przejazd ponosi zatem odpowiedzialność za przejazd, a nie za załadunek. |

101 |Od wymienionej na wstępie decyzji skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając ww. decyzję w |

102 |całości i wnosząc o jej uchylenie, umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji |

103 |zarzuciła naruszenie: |

104 |art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68, art. 107 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy oraz przeprowadzenie kontroli, |

105 |co skutkowało nałożeniem kary na firmę skarżącej zamiast na firmę która odpowiadała za załadunek, ponieważ skarżąca nie miała wpływu na |

106 |powstanie naruszenia; |

107 |art. 43 ust. 2, art. 55a ust. 1 pkt 2, pkt 3 ustawy Prawo Przewozowe, zgodnie z którym nadawca towaru nie powinien załadować towaru który|

108 |przekraczałby dopuszczalne naciski na osie oraz dopuszczalną masę całkowitą; |

109 |art. 140aa. ust. 4 p.r.d., ponieważ jako przewoźnik dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz |

110 |nie miała wpływu na powstanie rzekomego naruszenia. |

111 |W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty. |

112 |Wskazała m. in., że zlecenie przewozowe potwierdza, że towar, który podjęła od załadowcy nie będzie powodował przekroczeń. Skarżąca |

113 |podkreśliła, że firma zlecająca przewóz w zleceniu transportowym nie poinformowała jej o konieczności uzyskania zezwolenia kat VII, była |

114 |zatem przekonana, że pojazd opuszczający miejsce załadunku jest pojazdem normatywnym. |

115 |W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu |

116 |zaskarżonej decyzji. |

117 |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: |

118 |Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066 ze zm.) sądy |

119 |administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd|

120 |rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 |

121 |ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej |

122 |"p.p.s.a." |

123 |Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja|

124 |GITD z dnia [...] września 2017 r. oraz poprzedzająca ją decyzja [...] WITD z dnia [...] czerwca 2017 r. nie naruszają prawa. |

125 |I tak, w myśl art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: |

126 |- uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez |

127 |właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania |

128 |zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy (pkt 1); |

129 |- przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1 (pkt 2). |

130 |Pojazdem nienormatywnym, stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d., jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub |

131 |bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub |

132 |rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. |

133 |Zgodnie z art. 140aa ust. 1 i 3 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. |

134 |64 ust. 1 pkt 1 (tej ustawy), lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji |

135 |administracyjnej (ust. 1). Karę tę nakłada się m. in. na: |

136 |1) podmiot wykonujący przejazd; |

137 |2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, |

138 |załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia |

139 |określonego w ust. 1 (ust. 3). |

140 |W tej sprawie karę za przejazd pojazdu nienormatywnego nałożono na skarżącą jako na przewoźnika w związku z wykonywaniem przejazdu po |

141 |drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. |

142 |O zakwalifikowaniu w taki sposób stwierdzonego naruszenia zdecydowały przede wszystkim wyniki ważenia pojazdu, tj. stwierdzenie, że |

143 |nacisk jego pojedynczej osi napędowej wynosił 13,78 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę), tj. przekroczenie |

144 |dopuszczalnych parametrów w ww. zakresie o 2,28 t na drodze krajowej o tonażu do 11,5 t. |

145 |Strona skarżąca nie kwestionuje ww. ustaleń organów. Podważa dokonaną przez nie ocenę, że to Spółka ponosi odpowiedzialność za |

146 |naruszenie, którego przyczyną były czynności załadunkowe oraz nieuwzględnienie tych okoliczności w sprawie jako uzasadniających |

147 |zastosowanie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Na tej podstawie nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w|

148 |ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: |

149 |1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: |

150 |a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, |

151 |b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia (...). |

152 |Sąd nie podzielił ww. zastrzeżeń Spółki. |

153 |W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ, wbrew przekonaniu skarżącej, prawidłowo nałożył karę pieniężną za brak zezwolenia |

154 |kategorii VII. |

155 |Wyjaśnienia wymaga, że przywołane przez skarżącą w skardze przepisy Prawa przewozowego, nie znoszą obowiązków ciążących na podmiocie |

156 |wykonującym przejazd związanych z przestrzeganiem norm dotyczących m.in. dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę, jak i |

157 |odpowiedzialności za ich naruszenie. Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173) reguluje przewóz |

158 |osób i rzeczy wykonywany odpłatnie na podstawie umowy przez uprawnionych przewoźników. Dotyczy ona zatem stosunków cywilnoprawnych jakie |

159 |powstają na podstawie umowy przewozu osób i rzeczy, jest więc regulacją cywilnoprawną, o czym świadczy też jej art. 90 odsyłający w |

160 |sprawach nieuregulowanych do przepisów kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu, argumentacja strony opiera się na wadliwym założeniu, że |

161 |stwierdzenie, iż załadowca w sposób nieprawidłowy rozmieścił ładunek w naczepie pojazdu (wskutek czego pojazd ten uznany został za |

162 |nienormatywny) wyłącza odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd tym pojazdem po drodze publicznej. Tymczasem tak nie jest. Art. |

163 |140aa ust. 3 p.r.d. umożliwia nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym zarówno na podmiot wykonujący przejazd, jak i|

164 |na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, np. załadowcę. Każdy z tych podmiotów niezależnie od siebie może |

165 |ponieść odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie dopuszczalnych norm (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 27 października 2015 r., II GSK |

166 |2207/14; z dnia 6 kwietnia 2016 r., II GSK 2491/14; z dnia 15 grudnia 2016 r., II GSK 1370/15, z dnia 10 listopada 2016 r., II GSK |

167 |939/15). Zatem nawet ewentualne ustalenie, że załadowca rozmieścił ładunek w naczepie w sposób powodujący naruszenie dopuszczalnych norm |

168 |w zakresie nacisku na poszczególne osie, nie wyłącza automatycznie odpowiedzialności skarżącej. Stanowisko to nie pozostaje w |

169 |sprzeczności z przepisem art. 43 ust. 2 ustawy Prawo przewozowe. Przepis ten stanowi, że jeżeli umowa lub przepis szczególny nie stanowią|

170 |inaczej, czynności ładunkowe należą odpowiednio do obowiązków nadawcy lub odbiorcy (ust. 1) oraz że nadawca, odbiorca lub inny podmiot |

171 |wykonujący czynności ładunkowe jest obowiązany wykonać je w sposób zapewniający przewóz przesyłki towarowej zgodnie z przepisami ruchu |

172 |drogowego i przepisami o drogach publicznych, a w szczególności niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, przekroczenia |

173 |dopuszczalnej masy pojazdów lub przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi (ust. 2). Naruszenie przez załadowcę tych obowiązków może |

174 |prowadzić do pociągnięcia go do odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Następuje to jednak w innym postępowaniu i nie wyłącza |

175 |odpowiedzialności przewoźnika za wykonywanie przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym. |

176 |W tej sprawie nie wykazano, że strona skarżąca podjęła działania obliczone na weryfikację/sprawdzenie obciążenia osi załadowanego pojazdu|

177 |przed jego wyjazdem na drogę publiczną; a zatem skarżąca co najmniej godziła się na ww. naruszenie. |

178 |Jako profesjonalny przewoźnik skarżąca orientuje się, że brak przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (co miało miejsce na |

179 |gruncie tej sprawy) nie pozwala na przyjęcie, iż dopuszczalny nacisk na osie nie zostanie przekroczony np. gdy źle umocowany ładunek się |

180 |przesunie lub gdy zostanie wadliwie rozlokowany. |

181 |Sąd podziela zatem stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. okoliczności |

182 |wyłączające odpowiedzialność skarżącej. W świetle ustaleń kontroli nie można bowiem przyjąć, że skarżąca (jako podmiot wykonujący |

183 |przejazd) dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia w |

184 |postaci przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Profesjonalny przewoźnik powinien mieć świadomość, że sposób rozmieszczenia |

185 |ładunku w przestrzeni ładunkowej ma wpływ na rozkład ciężaru na poszczególne osie naczepy. |

186 |W świetle orzecznictwa ta administracyjna odpowiedzialność ma charakter obiektywny i znajduje zastosowanie względem podmiotu wykonującego|

187 |przewóz w razie wystąpienia skutku zakazanego ustawą i niezależnie też od tego, kto przyczynił się do powstania naruszenia. W razie |

188 |stwierdzenia naruszeń, obowiązkiem organu jest nałożenie stosownej kary pieniężnej. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna |

189 |przewoźnika jest niezależna od winy i dlatego, co do zasady, nie mają znaczenia okoliczności w jakich doszło do powstania naruszeń. |

190 |Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, a zatem sam wynik ważenia |

191 |potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarcza do nałożenia kar pieniężnych. W przypadku stwierdzenia podczas kontroli |

192 |drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości|

193 |stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. |

194 |Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd zauważa, że wbrew zarzutom skargi organy I i II instancji wyjaśniły w sprawie i prawidłowo |

195 |zinterpretowały na użytek zastosowanych przepisów wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego sprawy. |

196 |Uwaga ta odnosi się również do oceny, jako prawidłowej, kontroli drogowej ww. pojazdu, którym wykonywano przewóz ładunku, w szczególności|

197 |pomiarów/ważenia pojazdu dokonano przy użyciu zalegalizowanego urządzenia pomiarowego (wagi) w przystosowanym do tego miejscu ważenia, z |

198 |czynności kontrolnych sporządzono protokół. Nie ma więc żadnych powodów, żeby podważać wyniki tej kontroli, na których oparto podjęte w |

199 |sprawie rozstrzygnięcie. |

200 |W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów |

201 |procesowych. Organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania, przeciwnie - prawidłowo wypełniły obowiązki wynikające z art. 7 |

202 |k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. i zgromadziły w aktach sprawy dowody, które były konieczne - ale i wystarczające - do prawidłowego |

203 |rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. |

204 |W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. |

205 | |