Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r., VI SA/Wa 1648/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r., VI SA/Wa 1648/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 września 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 września 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, 2. przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Uzasadnienie

2 Skarżący – P. P., reprezentowany przez adwokata K. R., z zachowaniem trybu i terminu złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Wobec tego, że do skargi nie zostało załączone żadne pełnomocnictwo Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa. Wezwanie zostało skierowane na adres kancelarii podany w skardze i odebrane przez pełnomocnika pocztowego – M. K. (z.p.o. k. 17 akt).

3 Pismem nadanym na adres Sądu dnia 14 września 2017 r. - za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego, pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi. Uzasadniając swoje żądanie przyznał, że uchybił ww. terminowi, jednakże w jego ocenie uczynił to bez swojej winy, gdyż w okresie od 4 do 8 września 2017 r. pozostawał na zwolnieniu lekarskim, ze wskazaniem, że ma leżeć, w konsekwencji czego nie był w stanie wykonać wezwania Sądu w ustawowym terminie. Nadto oświadczył, że z uwagi na dobro małoletniego dziecka odizolował się od pozostałych członków rodziny i nie miał możliwości skorzystania z pomocy innych osób, celem uzupełnienia braku skargi. Do wniosku załączył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zwolnienia ZUS ZLA wystawionego dnia 5 września 2017 r. na okres od 4 do 8 września 2017 r. oraz oryginał zaświadczenia lekarskiego o niemożności stawienia się przez niego w Sądzie w ww. okresie (4-8.09.2017) z powodu choroby, a także żądane przez Sąd pełnomocnictwo, upoważniające go do wniesienia skargi, datowane na 4 września 2017 r.

4 Sąd ustaliwszy, że przedmiotowy wniosek jest dopuszczalny; że wniesiono go w prawidłowym trybie i terminie; że wraz z nim dokonano czynności, przywrócenia terminu której dotyczy, postanowieniem z 21 września 2017 r. odmówił przywrócenia wnioskowanego terminu. W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżącego pozostawał na zwolnieniu lekarskim oraz że w jego kancelarii pracuje przynajmniej jeszcze jedna osoba, która odebrała w jego imieniu m.in. wezwanie do uzupełnienia ww. braku skargi (z.p.o. k. 17 akt), jak również skarżoną decyzję, przy czym osoba ta posługiwała się nazwiskiem "K." lub "K.-R.". Nadto wskazano, że w ostatnim dniu terminu na uzupełnienie ww. braku formalnego - 4 września 2017 r., istniało żądane pełnomocnictwo. W konsekwencji powyższych danych tj. istnienia w dniu 4 września 2017 r. (ostatnim dniu terminu na uzupełnienie braku formalnego skargi) pełnomocnictwa, o które Sąd wzywał, w połączeniu z faktem, że w kancelarii pełnomocnika skarżącego jest przynajmniej jeszcze jedna – inna, osoba niż on, tj. M. K. vel K.-R., Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu przedmiotowego terminu.

5 Odmawiając zadość uczynienia żądaniu pełnomocnika skarżącego Sąd wyjaśnił również, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy strona/pełnomocnik strony dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa. Dodatkowo wskazał, że pełnomocnik, który jest profesjonalistą (adwokat, radca prawny), winien tak zorganizować pracę swojej kancelarii, aby w czasie jego ewentualnej nieobecności, spowodowanej np. niespodziewaną chorobą, nie doszło do uchybień terminom procesowym w prowadzonych przez niego sprawach (tak m.in. w postanowieniach NSA z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OZ 645/17 oraz z 17 marca 2017 r. II GZ 178/17).

6 Postanowienie odmowne pełnomocnik skarżącego odebrał osobiście 10 października 2017 r. (z.p.o. k. 37 akt).

7 Na powyższa odmowę pełnomocnik skarżącego dnia 17 października 2017 r. (k. 47 akt), za pośrednictwem Poczty Polskiej SA, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zażalenie, żądając uchylenia postanowienia z 21 września 2017 r. i przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Zarzucił, że nie wiadomo na jakiej podstawie Sąd ustalił, że M. K.-R. pracuje w jego kancelarii. Przyznał przy tym, że istotnie osoba ta ma pełnomocnictwo pocztowe do odbioru w jego imieniu korespondencji. Jednocześnie oświadczył, że kancelarię prowadzi jednoosobowo i nie zatrudnia pracowników (na dowód złożył wydruk ze strony internetowej ZUS, z którego wynika, że tylko on jest zgłoszony do ubezpieczeń).

8 Pełnomocnik skarżącego wskazał również, że M. K.-R. w okresie od 4-8 września 2017 r. przebywała na urlopie macierzyńskim w związku z poronieniem (na dowód przedstawił skrócony akt urodzenia dziecka, które [...] sierpnia urodziło się martwe).

9 Pełnomocnik skarżącego podniósł, że fakt istnienia w dniu 4 września 2017 r. żądanego przez Sąd pełnomocnictwa nie dowodzi, że było ono w jego posiadaniu.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

11 Zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a. pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa.

12 W rozpoznawanym przypadku pełnomocnik skarżącego składając skargę powyższego obowiązku nie dopełnił, stąd Sąd wezwał go do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

13 Jak wynika ze sprawy powyższemu terminowi pełnomocnik skarżącego bezsprzecznie uchybił i z tego względu wniósł o jego przywrócenie.

14 Sąd przywołanym wcześniej postanowieniem odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, bowiem - w oparciu o uzasadnienie wniosku oraz akta sprawy na ów czas stwierdził, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak swojej winy w uchybieniu przedmiotowego terminu.

15 Stosownie do art. 86 § 3 p.p.s.a. na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługuje zażalenie. Zażalenie takie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z kolei w myśl art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

16 W pierwszym rzędzie Sąd stwierdza, że rozpoznawane zażalenie zostało złożone w prawidłowym trybie i terminie, za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego. Nadto pełnomocnik skarżącego zażalenie to należycie opłacił (k. 49 akt).

17 Zapoznawszy się z treścią tego zażaleniem, a zwłaszcza z przedstawionymi w jego załączeniu dokumentami, Sąd uznał je za oczywiście uzasadnione.

18 Na wstępie należy przypomnieć, że w rozpoznawanym przypadku, ustawowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi bezskutecznie upłynął dnia 4 września 2017 r. W ocenie WSA wniosek o jego przywrócenie jest zatem dopuszczalny. Nadto wniesiono go w prawidłowym trybie i terminie, a wraz z nim dokonano czynności, przywrócenia terminu której dotyczy, tj. przedłożono do akt pełnomocnictwo.

19 W sferze faktów należy przypomnieć, że w okresie od 4-8 września 2017 r. pełnomocnik skarżącego pozostawał na zwolnieniu lekarskim ze wskazaniem, że ma leżeć. Nadto bezspornie M. K.-R. była upoważniona przez pełnomocnika skarżącego do odbioru w jego imieniu korespondencji, kierowanej na adres jego kancelarii. W tym miejscu należy zauważyć, że z informacji znajdujących się na stornie internetowej kancelarii pełnomocnika skarżącego, w zakładce "Zespół", wynika, że M. K. jest radcą prawnym w tej kancelarii. Z przedstawionego obecnie skróconego aktu urodzenia dziecka wynika, że ojcem urodzonego dziecka jest pełnomocnik skarżącego, zaś matką wskazana powyżej M. K. vel M. K.-R. Ponadto z załączonego do zażalenia wniosku o wypłatę zasiłku macierzyńskiego wynika, że M. K.-R. w okresie od 5 sierpnia do 29 września 2017 r. przebywała na urlopie macierzyńskim.

20 Mając powyższe na uwadze WSA stwierdza, że obecnie z akt sprawy wynika, że w ostatnim dniu terminu na uzupełnienie braku formalnego skargi - 4 września 2017 r., zarówno pełnomocnik skarżącego, jak również M. K. vel K.-R., wykonująca zawód radcy prawnego w kancelarii pełnomocnika skarżącego, pozostawali niezdolni do pracy. Fakt owej niezdolności do pracy w połączeniu z oświadczeniem pełnomocnika skarżącego, że nie zatrudnia w swojej kancelarii żadnego pracownika powoduje, że WSA postanowił uwzględnić zażalenie, uchylić swoje postanowienie z 21 września 2017 r. i przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. W ocenie WSA pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił bowiem, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia pełnomocnictwa, i że nie był w stanie posłużyć się inną osobą w celu zachowania tego terminu.

21 Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie z 21 września 2017 r.

22 W zakresie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu Sąd postanowił na zasadzie art. 86 p.p.s.a.