Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r., VI SA/Wa 149/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r., VI SA/Wa 149/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.M. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie dodatkowych oznaczeń taksówek postanawia: umorzyć postępowanie sądowe

Uzasadnienie

2 Rada W. uchwałą z [...] lipca 2014 r. nr [...] w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa M. z [...] lipca 2014 r., pod poz. [...]) wprowadziła – w odniesieniu do taksówek – obowiązek stosowania dodatkowych oznaczeń określonych w jej załączniku. Dotyczyły one zewnętrznego oznakowania taksówek (w tym sposobu eksponowania numeru bocznego taksówki, herbu W.), tabliczki informującej o cenach stosowanych i maksymalnych oraz wyglądu identyfikatora kierowcy. Uregulowano także zasady wydawania ww. identyfikatora. W § 7 ust. 4 załącznika do uchwały postanowiono, że identyfikator jest wydawany na wniosek przedsiębiorcy, jeżeli zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy spełniają wymagania niezbędne do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.). W § 7 ust. 5 mowa jest zaś o tym, że identyfikator może otrzymać także przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy, który posiada ważną licencję, wydana na podstawie 5-letniej praktyki.

3 Stosownie do § 2 uchwały przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy taksówką w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały, zobowiązani zostali do zmiany posiadanych oznaczeń, które nie spełniają wymagań określonych w niniejszej uchwale, nie później niż w okresie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

4 Pismem z [...] października 2014 r. B.M. (dalej: "Skarżący") wezwał Radę W. do usunięcia naruszeń prawa przez zmianę treści ww. uchwały w sposób zmierzający do ujednolicenia procesu wydawania identyfikatorów dla taksówkarzy wykonujących zawód osobiście oraz w systemie zrzeszenia kierowców u innego przedsiębiorcy. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi Rady W.

5 W związku z powyższym Skarżący pismem z [...] grudnia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, alternatywnie stwierdzenie nieważności § 7 ust. 4 i ust. 5 załącznika do ww. uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego.

6 Zaskarżonej uchwale, a w szczególności postanowieniu § 7 ust. 4 i ust. 5 załącznika do ww. uchwały, Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

7 1) art. 20, art. 22, art. 31, art. 32, art. 65 oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP polegające na naruszeniu zasady zakazu działania prawa wstecz, naruszenia zasady równego traktowania obywateli i przedsiębiorców przez władze publiczne, naruszeniu swobody wyboru zawodu i formy wykonywania zawodu, ograniczeniu swobody działalności gospodarczej w innym niż ustawa akcie prawnym oraz bez koniecznej ku takiemu ograniczeniu przesłanki ważnego interesu publicznego, wykroczenie poza kompetencje Rady W., działanie z przekroczeniem upoważnienia ustawowego,

8 2) art. 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez odmienne uregulowanie zasad dopuszczenia do wykonywania zawodu taksówkarza, a w konsekwencji wykroczenie poza kompetencje Rady W. i ingerowanie w dyspozycję ustawodawcy;

9 3) art. 15 ustawy – Prawo przewozowe poprzez wykroczenie poza kompetencje Rady W. polegające na wydaniu uchwały w przedmiocie przekraczającym upoważnienie ustawowe zawarte w ww. przepisie.

10 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

12 Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

13 Wyjaśnić należy, że użycie w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zwrotu "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy, postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w których następstwie przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 378/13).

14 Umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne (por. T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 579).

15 W ocenie Sądu taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej.

16 Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zaskarżona uchwała była przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 8 października 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3530/14, stwierdził jej nieważność w zakresie § 7 ust. 4 i ust. 5 Załącznika do tej uchwały. Wyrok ten na skutek niezłożenia od niego skargi kasacyjnej stał się prawomocny.

17 Zdaniem Sądu uchylenie prawomocnym wyrokiem z 8 października 2015 r. uchwały w części, w której została ona zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Skarżącego, powoduje powstanie stanu, w którym dokonanie przez sąd kontroli zaskarżonego aktu staje się zbędne. Z obrotu prawnego wyeliminowane bowiem zostały przepisy, których prawidłowości wydania domagał się Skarżący.

18 Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.