Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2013 r., VI SA/Wa 1243/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2013 r., VI SA/Wa 1243/13

Tekst

TEZY

1 Prowadzący zakład pracy chronionej zwolniony jest z obowiązku ponoszenia opłaty wynikającej z treści art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.)

Sentencja

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na czynność Ministra Infrastruktury (obecnie Głównego Inspektora Transportu Drogowego) z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty z tytułu udzielenia licencji 1. uchyla zaskarżoną czynność; 2. stwierdza, że uchylona czynność nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

3 Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2123/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 480/11 oddalający skargę O. Sp.

4 z o.o. z siedzibą w R. (dalej skarżąca spółka) na czynność Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2010 r. w zakresie zwrotu opłaty za przedłużenie licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania.

5 Powyższe miało miejsce w następującym stanie faktycznym sprawy:

6 Skarżąca spółka dysponowała udzieloną na jej rzecz licencją na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na okres od [...] października 2010 r. do [...] października 2015 r. W dniu [...] października 2010 r. złożyła wniosek o udzielenie licencji na dalszy okres. Na żądanie organu uiściła opłatę za dokonanie powyższej czynności w kwocie 7 960 zł. Jednocześnie w piśmie z dnia [...] października 2010 r. zasygnalizowała wątpliwości co do zasadności pobrania ww. opłaty z uwagi na to, iż posiada status zakładu pracy chronionej oraz zastrzegła chęć wystąpienia o zwrot opłaty jako nienależnej.

7 W dniu [...] października 2010 r. skarżąca spółka wystąpiła z wnioskiem o zwrot nienależnej opłaty za przedłużenie licencji przewozowej wskazując, iż decyzją Wojewody z dnia [...] września 2005 r. przyznano jej status zakładu pracy chronionej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z dnia 2008 r. Nr 14 poz. 92 – dalej ustawa o rehabilitacji). Podniosła, iż zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy zakład pracy o takim statusie zwolniony jest od opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat

8 o charakterze sankcyjnym, a opłata za wydanie licencji mająca charakter publicznoprawny jest powyższym zwolnieniem objęta.

9 W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. organ poinformował stronę, że przedmiotowa opłata jest opłatą za czynności administracyjne i nie ma charakteru publicznoprawnego. Z tego względu skarżąca spółka nie jest od jej uiszczenia zwolniona.

10 Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżąca spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa przez zweryfikowanie błędnego, w jej ocenie, stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. i o zwrot ww. opłaty.

11 W odpowiedzi na wezwanie organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

12 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka zaskarżyła czynność organu polegającą na odmowie zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie licencji - zawartą w piśmie z [...] listopada 2010 r.

13 i wniosła o stwierdzenie jej bezskuteczności i niezgodności z prawem a ponadto orzeczenie, że jako zakład pracy chronionej korzysta z ustawowego zwolnienia od tej opłaty oraz o zobowiązanie organu do zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami od [...] grudnia 2010 r., a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W treści skargi skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa,

14 w szczególności art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji przez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym wyłączeniu z zakresu zwolnienia opłat za licencje transportowe oraz art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu przy ustalaniu charakteru prawnego opłaty za udzielenie licencji.

15 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej bez zachowania ustawowego terminu bądź o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując w tym zakresie stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. oparte na stanowisku Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2008 r.

16 W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. skarżąca spółka wniosła o nieuwzględnienie wniosku o odrzucenie skargi twierdząc, iż terminowi wniesienia skargi nie uchybiła.

17 Wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

18 w Warszawie oddalił skargę w niniejszej sprawie. Sąd uznał, że zaskarżona czynność Ministra Infrastruktury nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej bezskuteczności. Powołując się na treść art. 40 pkt 1 i art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedsiębiorca podejmujący

19 i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia opłat za czynności administracyjne, w tym m.in. za udzielenie, zmianę oraz przedłużenie licencji. Ustawa o transporcie drogowym nie zawiera regulacji co do zwolnienia od wspomnianych opłat, zaś szczegółowo i wyczerpująco regulując kwestie związane z wykonywaniem transportu drogowego – jest ustawą szczególną w stosunku do ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, z której skarżąca spółka wywodzi twierdzenie o zwolnieniu jej z tej opłaty.

20 Sąd pierwszej instancji wskazał, że użyte w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy

21 o rehabilitacji pojęcie "opłat" nie jest ustawowo zdefiniowane. W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem tym należy rozumieć opłaty o charakterze publicznoprawnym, czyli - stosownie do art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych - opłaty, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych wynika z odrębnych ustaw. Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro z art. 46 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, iż wpływy ze wspomnianych opłat są przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad

22 z tym, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje kwoty pobranych opłat na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego z przeznaczeniem na budowę i przebudowę dróg krajowych oraz na potrzeby gromadzenia danych

23 o drogach publicznych i sporządzania informacji o sieci dróg publicznych, jak również na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego i budowy autostrad, ale także na druk kart za przejazd po drogach krajowych oraz na wypłaty zwrotu środków finansowych z art. 37a ust. 6 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. 2004 r. nr 256, poz. 2571) – to uiszczona przez spółkę opłata nie ma charakteru opłaty publicznoprawnej, będąc przy tym opłatą administracyjną za wykonanie czynności w postaci wydania licencji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, stanowisko to znajduje również potwierdzenie w treści art. 46 ust. 3a i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym.

24 Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

25 1. naruszenie prawa materialnego, to jest:

26 a) art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych oraz art. 46 ust. 3a i 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opłata za udzielenie licencji transportowej nie jest opłatą publicznoprawną,

27 b) art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym wyłączeniu z zakresu zwolnienia opłat za licencje transportowe;

28 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładni zastosowanych przepisów prawa w związku z dokonanym rozstrzygnięciem oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia oraz wskazuje na nierozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji podniesionych w skardze zarzutów związanych z wykładnią prawa, czyli istoty sprawy.

29 W uzasadnieniu wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła w szczególności, że Sąd pierwszej instancji przyjmując, iż opłata za przedłużenie licencji transportowej nie ma charakteru opłaty publicznoprawnej nie wskazał jednocześnie, jaki

30 w rzeczywistości charakter ma ta opłata, zaś przywołując w tym kontekście art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych Sąd nie wskazał, w jaki sposób wyłożył

31 i zastosował ten przepis w zakresie poczynionych ustaleń. Wspomniane braki uzasadnienia poddają w wątpliwość, czy WSA w ogóle dokonywał wykładni przepisów prawa przedstawionych w uzasadnieniu wyroku, a w szczególności czy czynił analizy w zakresie podniesionych przez skarżącą spółkę zarzutów.

32 Uchylając rozstrzygniecie sądu pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazują, iż uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia.

33 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

34 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym

35 i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

36 Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają,

37 w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

38 Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

39 Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest czynność Ministra Infrastruktury polegająca na odmowie przedłużenia licencji Nr [...] udzielonej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Przedmiotowa licencja została wydana w dniu [...] października 2010 r. na rzecz O. Sp. z o.o. z siedzibą w R.. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] Wojewoda [...] przyznał spółce status zakładu pracy chronionej od dnia [...] września 2005 r.

40 Wnioskiem z dnia [...] października 2010 r. skarżąca spółkę wystąpiła do organu o zwrot nienależnej opłaty za przedłużenie ww. licencji przewozowej. We wniosku wskazała, iż w dniu [...] października 2010 r., na wyraźne żądanie pracownika organu uiściła opłatę za odnowienie licencji w kwocie 7 960 zł. Odwołując się do treści art. 31 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, skarżąca spółka podkreśliła, iż prowadząc zakład pracy chronionej zwolniona jest z opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym. Wskazała ponadto, iż w jej ocenie, zakresem przedmiotowym powyższego zwolnienia objęte zostały wszystkie należności określone mianem opłaty, które mają charakter publicznoprawny, w tym opłata za przedłużenie licencji przewozowej, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt. 1.

41 W odpowiedzi na skargę organ, odwołując się do treści pisma z dnia [...] stycznia 2011 r. zawierającego merytoryczne stanowisko w sprawie, podkreślił, iż zakłady pracy chronionej oraz zakłady aktywności zawodowej nie są zwolnione

42 z opłat o charakterze administracyjnym a jedynie z opłat o charakterze publicznoprawnym. Wskazując na treść art. 41 ustawy o transporcie drogowym wskazał, iż mowa jest w nim wyłącznie o opłatach za czynności administracyjne,

43 a zatem zakład pracy chronionej nie jest zwolniony z przedmiotowej opłaty.

44 Na gruncie niniejszej sprawy spór między organem a skarżącą spółką sprowadza się zatem do określenia charakteru prawnego opłaty pobieranej w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

45 Zgodnie z art. 40 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia opłat za czynności administracyjne określone w ustawie. W myśl art. 41 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy opłaty za czynności administracyjne pobiera się z tytułu udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika licencji oraz przeniesienia uprawnień wynikających z licencji.

46 Zgodnie z literalnym brzmieniem ww. przepisów opłata za przedłużenie licencji przewozowej jest opłatą za czynności administracyjne, a zatem stanowi opłatę administracyjną pobieraną przez organ administracji publicznej za dokonanie określonej czynności urzędowej. Podkreślić należy, iż organu administracji publicznej przy wykonywaniu swoich ustawowych kompetencji co do zasady finansowane są

47 z budżetu państwa, którego dochody mają źródło przede wszystkim w różnego rodzaju podatkach. Prawo polskie obok podatków przewiduje także opłaty za czynności. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U6/04 "oplata charakteryzuje się cechami podobnymi do podatku, z tym, że w przeciwieństwie do podatku jest świadczeniem ekwiwalentnym (...). W zamian za opłatę podmiot ją wnoszący ma prawo żądać usługi, towaru lub działania ze strony organu publicznego. Opłaty pobierane są bowiem w związku

48 z wyraźnie wskazanymi usługami i czynnościami organów państwowych lub samorządowych, dokonywanymi w interesie konkretnych podmiotów, stanowią zatem swoistą zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego" (OTK-A2006/1/3).

49 Opłata jest zatem daniną pobieraną przez państwo za usługi o charakterze publicznoprawnym. Należy podkreślić, iż obciążenie opłatą może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy wynika to wprost z przepisu ustawy.

50 Definicję "daniny publicznej" zawiera art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, który stanowi, iż dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych

51 i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.

52 Opłaty stanowią zatem jedną z podstawowych kategorii danin publicznych. Ich podstawą są czynności urzędowe (administracyjne) albo opłaty za świadczenie usług. W doktrynie opłaty definiowane są przez trzy elementy: po pierwsze nakładane są przymusowo przez korporację publiczną tj. państwo lub jednostkę samorządu terytorialnego; po wtóre ich funkcją jest pokrycie publicznych potrzeb finansowych; po trzecie są świadczeniem wzajemnym na rzecz korporacji publicznoprawnej w zamian za wykonywane przez nie usługi lub oferowane urządzenia (patrz. Ludmiła Lipiec – Warzecha, Komentarz do art. 5 ustawy

53 o finansach publicznych w: Lipiec – Warzecha Ludmiła. Ustawa o finansach publicznych. Komentarz. ABC, 2011).

54 Jak wynika z treści art. 46 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym opłaty z tytułu przedłużenia ważności licencji wspólnotowej przekazywane są

55 w całości na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

56 i Autostrad. Wskazana regulacja określa zatem beneficjenta wpływów z tytułu opłat pobieranych za dokonanie czynności administracyjnych dotyczących uprawnień na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad ma obowiązek przekazania pobranych opłat na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego z przeznaczeniem na budowę i utrzymanie dróg krajowych, gromadzenie danych o drogach publicznych i sporządzanie informacji

57 o sieci dróg publicznych oraz poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego i budowę autostrad.

58 Uwzględniając powyższe należy przyjąć, iż opłata z tytułu przedłużenia licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wypełnia wskazane wyżej elementy opłaty o charakterze publicznym. Obowiązek jej poniesienia wynika wprost z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ustawa określa beneficjenta wpływów z tytułu opłat (Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad) oraz cel przeznaczenia wpłat na pokrycie publicznych potrzeb finansowych (budowa

59 i utrzymanie dróg krajowych i autostrad).

60 Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b, lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z opłat,

61 z wyjątkiem opłaty skarbowej oraz opłat o charakterze sankcyjnym. Powołany przepis stanowi regulacje lex specialis, bowiem wyłącza obowiązek ponoszenia przez zakład pracy chronionej danin publicznoprawnych w postaci m. in. opłat.

62 Wyłączenia o których mowa dotyczą jedynie opłaty skarbowej, opłaty

63 o charakterze sankcyjnym i opłaty sądowej. Wykaz opłat o charakterze sankcyjnym określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie wykazu opłat o charakterze sankcyjnym (Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz.1682). Natomiast art. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635) wyłącza z obciążenia opłatą skarbową czynności urzędowe, które na podstawie odrębnych przepisów podlegają innym opłatom o charakterze publicznoprawnym

64 (v. Uchwała Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 6 maja 2003 r. sygn. akt FPK 11/02) Skoro zatem wynikająca z treści art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym opłata za czynności administracyjne (opłata publiczna) nie jest opłatą skarbową ani opłatą o charakterze sankcyjnym a ponadto ustawodawca wprost nie wyklucza jej z zakresu zwolnienia określonego w art. 31 ustawy o rehabilitacji należy uznać, iż wbrew twierdzeniu organu, prowadzący zakład pracy chronionej zwolniony jest z obowiązku ponoszenia opłaty wynikającej z treści art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy

65 o transporcie drogowym (opłata za przedłużenie ważności licencji).

66 Reasumując, w ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy skarżący nie miał obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty, i tym samym organ powinien dokonać zwrotu na rzecz skarżącego nienależnie pobranej kwoty.

67 Na marginesie niniejszych rozważań podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż ustalenie opłaty jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisu prawa, dokonywaną w trybie procesowym przez właściwy organ lub w drodze samoobliczenia (uchwała składu 5 sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 r. OPK 1/97). Również zwrot opłaty ma charakter czynności materialno-technicznej (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA 1060/97, postanowienie NSA z dnia 15 maja 2000 r. sygn. akt II CKN 263/00.

68 Mając powyższe na uwadze, Sad działając w oparciu o art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II. sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 152 p. p. s. a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p. p. s. a.