Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r., VII SAB/Wa 100/05
postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r., VII SAB/Wa 100/05
Sentencja
1 Sygnatura akt VII SAB/Wa 100/05 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.
Uzasadnienie
2 Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
3 Wskazać należy, iż postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna.
4 Bezczynność organu powstaje po upływie terminu wydania aktu indywidualnego lub czynności, a istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3.
5 W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) czerwca 2006r. po rozpatrzeniu odwołania P. K. uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.
6 W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wskazanych okoliczności w niniejszej sprawie zachodzą podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
7 W związku z tym w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia