Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 405/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 405/17

Sentencja

1 Dnia 29 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. W. i M. W. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 października 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W., M. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1975/15 postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 października 2017 r. umarzającego postępowanie w spawie przyznania prawa pomocy

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie VII SA/Wa 405/17 Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę D. W. i M. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie VII SA/Wa 1975/15. Orzeczenie z 8 czerwca 2017 r. stało się prawomocne z dniem 29 lipca 2017 r.

3 Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 405/17 umorzono postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy.

4 Na to orzeczenie został skutecznie (w zakreślonym terminie) złożony sprzeciw.

5 W sprzeciwie wnioskodawcy wskazali, że "referendarz od wielu lat bawi się skarżącymi i zmusza do uporczywego żebractwa". Do żadnej sprawy nie przyznano skarżącym prawa pomocy do opłat, sprawy są rozpoznawane na posiedzeniach niejawnych lub odrzucane i obywatel jest pozbawiony prawa do Sądu za mafijne układy GUNB w [...]".

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7 Rozpoznając w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, wobec czego postanowienie z 12 października 2017 r. należało utrzymać w mocy.

8 Na wstępie wskazać należy, iż wobec skutecznego wniesienia przez wnioskodawcę sprzeciwu - na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie do § 2 tego przepisu - w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

9 Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Co należy rozumieć w ten sposób, że po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego sprawę rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalne.

10 Wobec prawomocnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie z dniem 29 lipca 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, a zatem rozpoznanie sprzeciwu również jest niedopuszczalne.

11 Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza bowiem, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez Sąd i nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (por. post. NSA z dnia 17 października 2012 r., I OZ 776/12; postanowienie WSA w Warszawie z 25 stycznia 2017 r. V SA/Wa 987/15, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

12 W związku z powyższym stwierdzić należy, że rozpoznanie wniosku Skarżących o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlegało umorzeniu.

13 Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 oraz art. 249a i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.