Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2005 r., VII SA/Wa 337/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2005 r., VII SA/Wa 337/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2005 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Stowarzyszenia Z. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. zatwierdził projekt budowlany i pozwolił na rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej GSM [...] zlokalizowanej na bloku mieszkalnym, położonej przy ul. [...], inwestorowi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

3 W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny podniósł, iż dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzone zostało postępowanie wynikające z ustawy – prawo ochrony środowiska. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z [...] stycznia 2003r. uzgodnił projekt rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego oraz posiada wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie. Dla planowanej inwestycji sporządzony został raport oddziaływania na środowisko.

4 Odwołanie od tej decyzji złożyło Stowarzyszenie Z. uznając, iż maszty nadawcze usytuowane zostały na dachu budynku, do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego. Promieniowanie, bowiem wykracza poza dach budynku, a inwestor posiada tytuł tylko do samego dachu budynku. Narusza to ustalenia planu miejscowego, który wyklucza na tym terenie lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczałaby poza granice terenu inwestycji. Nie wykonano również wniosków zawartych w piśmie Stowarzyszenia z listopada 2002r.

5 Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [.] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

6 Organ odwoławczy uznał, iż w aktach sprawy oprócz pisma z dnia 6 listopada 2002r. brak jest wniosków, na które powołuje się strona.

7 Ponadto przepisy ochrony środowiska nie przewidują potrzeby uzgadniania inwestycji przez Wydział Ochrony Środowiska Prezydenta. Stosownie, bowiem, do art. 57 ustawy uzgodnienia projektu budowlanego oraz załączonego raportu wymagały uzgodnienia z inspektoratem sanitarnym.

8 Skargę na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie [...]

9 Skarżące Stowarzyszenie uznało, iż w niniejszej sprawie zachodzi przypadek bezwzględnego działania władz Spółdzielni Mieszkaniowej, która wbrew woli mieszkańców zgodziła się zamontować w gęstej wielorodzinnej zabudowie maszt nadawczy szkodliwy dla zdrowia.

10 To mieszkańcy zgłosili się do Stowarzyszenia o pomoc.

11 Wobec faktu, iż nie rozpatrzono wniosków skarżącej organizacji zgłoszonych w piśmie z dnia 6 listopada 2002r. oraz uzupełniające odwołanie z dnia 6 listopada 2003r. – naruszony został art. 46 ustawy o ochronie środowiska, co kwalifikuje do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 11 ustawy o ochronie środowiska. Organy nie wyjaśniły wnikliwie dowodów zebranych w sprawie – naruszenie art. 7-9, 10 § 1 i 106 § 5 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Projekt budowlany jest sprzeczny z ustaleniami planu miejscowego a inwestycja stanowi źródło zagrożeń dla ludzi, potencjalne obniżenie wartości nieruchomości oraz potencjalne zagrożenie warunków życia.

12 Nie wyjaśniono czy prawidłowo ustalono strony postępowania bo w rozdzielniku brak jest osób z terenu objętego inwestycją i sąsiadów tej inwestycji.

13 Organizacji uniemożliwiono uczestnictwo w postępowaniu uzgodnieniowym przed inspektorem sanitarnym. Nie zabezpieczono też jej uprawnień strony wynikających z art. 10 kpa.

14 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc iż skarżące Stowarzyszenie decyzją organu pierwszej instancji otrzymało do wiadomości, co wskazuje iż nie zostało ono uznane za stronę postępowania. Zarzuty zatem zawarte w skardze w związku z nieuznaniem skarżącego ze strony w postępowaniu organu pierwszej instancji są zatem bezzasadne.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Zaskarżona decyzja nie może się ostać, aczkolwiek głównie z przyczyn nie podniesionych w skardze.

17 Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

18 Na wstępie należy wyjaśnić kwestie legitymacji procesowej skarżącego Stowarzyszenia, podniesioną w odpowiedzi na skargę przez Wojewodę [...]. Zastrzeżenie powyższe o tyle budzi wątpliwości, iż właśnie ten sam organ uznał legitymację Stowarzyszenia Z. rozpatrując jego odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

19 Można byłoby rozważać kwestię uczestnictwa w niniejszym postępowaniu skarżącego Stowarzyszenia z uwagi na treść art. 28 ust 3 ustawy Prawa budowlanego z 1994r., gdyby nie okoliczność, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte przed nowelizacją prawa budowlanego wprowadzoną z dniem 11 lipca 2003r.

20 Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle zaś przepisów Prawa budowlanego przed ich nowelizacją w lipcu 2003r. organizacji społecznej służyła legitymacja do występowania w sprawie.

21 Przechodząc zaś do oceny zaskarżonej decyzji Sąd administracyjny uznał, iż sprawa niniejsza nie została w postępowaniu administracyjnym właściwie wyjaśniona i rozważona, co narusza przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa.

22 W sytuacji gdy organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż roboty budowlane polegające na rozbudowie istniejącej na budynku mieszkalnym – wielorodzinnym stacji telefonii komórkowej [...] winny rozważyć czy złożony wniosek o pozwolenie na budowę spełnia wymogi art. 32 i 33 Prawa budowlanego. Jeden z tych wymogów dotyczy stwierdzenia prawa inwestora do nieruchomości na cele budowlane, drugi- przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

23 Co prawda inwestycja dotyczy rozbudowy pracującej już stacji jednakże zakres oddziaływania stacji po przebudowie będzie szerszy aniżeli dotychczas. Organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie winny więc chociażby rozważyć czy zamierzona inwestycja nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowanie terenu co wiązałoby się z koniecznością uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

24 Tym bardziej, iż właśnie zarzut niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu został podniesiony w odwołaniu strony skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji. Do zarzutu tego nie odniósł się organ odwoławczy – (naruszenie art. 107 § 3 kpa).

25 Niewątpliwie również organy administracyjne z uwagi za zasięg oddziaływania inwestycji winny rozważyć czy wystarczające przy pozwoleniu na budowę było przedstawienie przez inwestora umowy najmu – dachu – jako uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

26 Z materiałów zebranych w sprawie, a zwłaszcza z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że strefa zagrożenia stacji znajduje się na terenach zabudowanych. Co prawda szkodliwe oddziaływanie inwestycji występuje na wysokościach niedostępnych dla ludzi, jednakże w określonych w raporcie odległościach od projektowanych urządzeń nie będzie można rozbudować istniejących domów mieszkalnych ponad określoną wysokość, a w przypadku budowy nowych domów liczyć się trzeba z koniecznością ograniczenia ich wysokości. To wiąże się z ograniczeniami praw własności właścicieli nieruchomości na teren których oddziaływanie istnieje. Właściciele jak wynika z akt sprawy nie byli powiadomieni o toczącym się postępowaniu i nie uczestniczyli w nim na prawach strony.

27 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1c cytowanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.