Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2019 r., VII SA/Wa 2941/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2019 r., VII SA/Wa 2941/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. N. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 12 lutego 2019 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę D. N. (dalej: "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2014 r., znak [...] wobec nienadesłania przez skarżącą w zakreślonym terminie pięciu odpisów skargi. Odpis postanowienia skarżąca otrzymała w dniu 19 lutego 2019 r. (k. 240).

3 Na powyższe postanowienie zażalenie złożył profesjonalny pełnomocnik skarżącej. Zostało ono oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 253/19.

4 Pismem z dnia 20 lutego 2019 r. (data nadania – k. 234) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazała, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pięciu jej odpisów i podpisanie jej było dla niej, jako osoby nieznającej się na prawie, niezrozumiałe.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6 Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

7 Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4).

8 W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie czynności w terminie powoduje dla strony ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi, a co za tym idzie powoduje, że skarga nie będzie rozpoznana merytorycznie. Jednakże aby ich uniknąć konieczne jest spełnienie łączne wszystkich pozostałych przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do dokonania czynności.

9 Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 479/07).

10 Należy przy tym wskazać, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest instytucją o wiele mniej restrykcyjną od udowodnienia i oznacza, iż strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., II OZ 1106/12).

11 Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia po jej stronie braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazała, iż nie zrozumiała wezwania do nadesłania pięciu odpisów skargi i podpisania jej, albowiem – w jej ocenie – nie było ono jasno sformułowane, przez co zrozumiała je ona jako wezwanie do nadesłania pięciu podpisanych odpisów skargi. Wezwanie to w ocenie tutejszego Sądu, jak również w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, (co zostało wskazane w uzasadnieniu postanowienia tego sądu z dnia 3 kwietnia 2019 r.) było sformułowane w sposób jasny i precyzyjny – skarżąca w punktach wymienione miała braki formalne wymagające uzupełnienia: "a) podpisanie skargi; b) nadesłanie 5 egzemplarzy odpisów skargi wraz z załącznikami". Wezwanie jasno określało zatem, jakich czynności winna dokonać skarżąca. Nie można zatem uznać, że uprawdopodobniła ona brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

12 Wobec nieuprawdopodobnienia okoliczności wskazanych we wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.