Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2016 r., VII SA/Wa 2631/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2016 r., VII SA/Wa 2631/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej o sygnaturze akt VII SA/Wa 812/05 postanawia: odrzucić wniosek K. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 12 października 2015 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego K. W. (dalej jako "skarżąca") wniosła o "unieważnienie niewłaściwie wydanego wyroku w dniu [...].12.2005 r. o całkowite unieważnienie wydanej dec. [...]".

3 Zarządzeniem z dnia 28 października 2015 r. wezwano skarżącą do wskazania, w jakim trybie i na jakiej podstawie wnosi o unieważnienie wydanego wyroku, w szczególności czy pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 812/05 lub wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego orzeczenia.

4 Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym 4 listopada 2015 r.) K. W. wskazała, że skarga "dotyczy wydanego wyroku Sądu WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 roku, który był wydany na rażąco łamanym prawie". W piśmie wskazano, że "Prosiliśmy się Wysokiego Sądu o zezwolenie nam na wyjaśnienie nin. sprawy mając w ręku dowody, że dec. [...] nie ma prawa bytu ponieważ jest wykonana na fałszywej mapie z 2002 roku (...) Pani Sędzina nie zezwoliła nam na wyjaśnienie, na złożenie i przedstawienie Wysokiemu Sądowi jako niezbity dowód że zostało dokonane przestępstwo i na tym przestępstwie Wojewoda [...] wydał decyzję [...]". Skarżąca wskazała, że wnosi "o unieważnienie wydanego wyroku z dnia 13 grudnia 2005 r.".

5 Następnie pismem z dnia 12 listopada 2015 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez wyznaczenie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych.

6 Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 lutego 2016 r. przyznano skarżącej K. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

7 Zarządzeniem z dnia 17 marca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie, czy pismo skarżącej zatytułowane "skarga" stanowi wniosek o wznowienie postępowania sądowego lub wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

8 W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej wskazał, że skarżąca żąda wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt VII SA/Wa 812/05, albowiem w ocenie strony orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym, jakim były mapy z ewidencji gruntów. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wskazując, że skarżąca nie posiada fachowej i merytorycznej wiedzy, która umożliwiłaby jej złożenie przedmiotowego żądania w terminie określonym w obowiązujących przepisach prawa.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

10 Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

11 Na mocy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

12 Podkreślić trzeba, iż zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Natomiast wniosek uznaje się za niedopuszczalny, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności, np.: jeżeli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego (art. 87 § 5 p.p.s.a.); jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.); jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (art. 86 § 1 p.p.s.a.); jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego, lecz np. terminu prawa materialnego lub terminu instrukcyjnego (art. 278 lub 141 § 1 p.p.s.a.) albo terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1090/11).

13 Stwierdzić należy, że rozpatrywany wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 812/05 został złożony po upływie roku od uchybionego terminu. Wskazać bowiem należy, że stosownie do art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

14 Co prawda w niniejszej sprawie brak jest informacji, kiedy dokładnie skarżąca dowiedziała się o wskazywanej przez siebie podstawie wznowienia tj. o fakcie, że dokument, na którym oparto wydane orzeczenie, został podrobiony. Jednak w swoich pismach skarżąca wskazała m.in., że zwracała się do Sądu "o zezwolenie nam na wyjaśnienie nin. sprawy mając w ręku dowody, że dec. [...] niema prawa bytu ponieważ jest wykonana na fałszywej mapie z 2002 roku". Zatem już w postępowaniu w sprawie VII SA/Wa 812/05 skarżąca twierdziła, że mapy stanowiące podstawę wydania decyzji [...] zostały podrobione.

15 W orzecznictwie i doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego przyjmuje się, że kwestia dopuszczalności przywrócenia terminu po upływie roku od jego uchybienia stanowi przesłankę dotyczącą postępowania, należy więc do warunków dopuszczalności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, a nie do przesłanek merytorycznych, czyli do warunków zasadności tego wniosku. Skoro tak, to złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od jego uchybienia bez zaistnienia wyjątkowego przypadku powoduje, że wniosek taki podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 88 p.p.s.a., a nie oddaleniu (vide postanowienia NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 140/08, z 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 580/10).

16 W ocenie Sądu, w sprawie nie wystąpił wyjątkowy przypadek. Nie jest wyjątkowym przypadkiem fakt, że skarżąca nie posiada fachowej i merytorycznej wiedzy, która umożliwiłaby jej złożenie przedmiotowego żądania. Mogłoby to bowiem nastąpić w rzeczywiście wyjątkowych okolicznościach typu działanie siły wyższej np. długotrwałej poważnej klęski żywiołowej (por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I FZ 345/14 Lex nr 1528768).

17 Zgodnie zaś z art. 88 zdanie pierwsze p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W sytuacji zatem, gdy złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od uchybionego terminu, nie miało miejsca w okolicznościach wskazujących na wyjątkowy przypadek, to wniosek strony należy uznać za niedopuszczalny w świetle art. 87 § 5 p.p.s.a.

18 Mając na uwadze powyższe okoliczności na mocy art. 87 § 5 w zw. z art. 88 p.p.s.a. postanowiono jak na wstępie.