Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2014 r., VII SA/Wa 2496/13
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2014 r., VII SA/Wa 2496/13
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. Ł. i J. Ł. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki skargę oddala
Uzasadnienie
2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. znak [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki (obecnie Minister Infrastruktury i Rozwoju) utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...], którym Wojewoda na podstawie art. 113 § 1 i 3 k.p.a. - Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - j.t. Dz. U. z 2013r., poz.267) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...][...] – [...] w km 0+000 – 16+776" w ten sposób, że na stronie 8 przedmiotowej decyzji w wierszu 4 wyrazy "działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]" zastąpił wyrazami "działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]".
3 W uzasadnieniu postanowienia Minister, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 723/10 stwierdził, że oczywista omyłka to, co do istoty swojej stojące na równi z błędami pisarskimi omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie z niewłaściwym doborem słów. Organ wskazał, że w załączniku nr 2 do decyzji Wojewody [...], stanowiącym mapy z projektami podziałów nieruchomości objętych w części liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji drogowej, numery działek powstałych po podziale działki o nr ew. [...], obręb [...][...] zostały wskazane w sposób prawidłowy. Ponadto, w zawiadomieniu i obwieszczeniu informującym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację planowanego przedsięwzięcia oraz w obwieszczeniu informującym o wydaniu decyzji Wojewody [...], właściwie wskazano nr ew. działki [...], obręb [...][...] jako działki powstałej po podziale działki o nr ew. [...], obręb [...][...] jedynie w sentencji decyzji Wojewody [...] dostrzec można było omyłkę.
4 Minister podkreślił, iż orzecznictwo dopuszcza sprostowanie treści decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. w zakresie wskazania numerów działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym w sytuacji, gdy w sentencji decyzji błędnie wskazano jedną z wielu działek, na których ma być realizowana inwestycja, a w załączniku decyzji ta sama działka była określona prawidłowo (co wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 506/12). Zmiana, w ocenie Ministra, nie doprowadziła do odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie i w związku z tym jest dopuszczalna w kontekście sprostowania dokonanego na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.
5 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnieśli A.Ł. i J.Ł. wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
6 Skarżący podnieśli, iż naruszone zostały art. 6-16 k.p.a. Zarzucili brak wnikliwego rozpatrzenia ich zażalenia, przemilczenie cyt. "złożenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia przez M.G. oraz wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Skarżący stwierdzili, iż numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu z wszelkimi z tego wynikającymi konsekwencjami w aspekcie przepisów prawa, powołali się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Kr 723/93 oraz z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 863/00. Ponadto wskazali, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ocenie stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97 i z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA 1072/99. W ocenie skarżących sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędnie określonych w decyzji numerów działek ewidencyjnych powoduje, że postanowienie jest dotknięte wadą nieważności jako wydane z rażącym naruszeniem prawa, a także, że takie sprostowanie nie może być sposobem zmiany rozstrzygnięcia sprawy w zastępstwie ponownego przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji.
7 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
9 Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
10 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.
11 Wskazać należy na funkcję ustawowej instytucji sprostowania i jej dopuszczalność ze szczególnym uwzględnieniem dopuszczalności sprostowania z uwagi na zaistniałą oczywistą omyłkę pisarską, co do numeru działki.
12 Jak słusznie podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu do wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 723/10, w literaturze powszechnie wykorzystuje się określenie pojęć "błąd pisarski", "błąd rachunkowy" i "inna oczywista omyłka" zaproponowane przez Najwyższy Trybunał Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 1932 r., L. Rej. 8534/30 (cyt. przez J. Pokrzywnickiego, Postępowanie administracyjne..., s. 40-41). Błąd pisarski zatem, to "widoczne wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów itp.". Z kolei "błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia", a inna oczywista omyłka to "co do istoty swojej stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a zatem tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów itp." (J. Pokrzywnicki, tamże, s. 40-41). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami.
13 Naczelny Sąd Administracyjny, w swoich orzeczeniach, wielokrotnie wskazywał, iż przepis art. 113 § 1 k.p.a. stwarza możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Nie będą podlegały sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa (tak np. wyroki z dnia 26 sierpnia 1997 r. w sprawach o sygn. akt V SA 986/96 i V SA 987/96, wyroki z dnia 4 września 1997 r. w sprawach o sygn. akt V SA 970/96 i V SA 971/96) ani też nie może być przedmiotem sprostowania zmiana decyzji, której dotyczyło rozstrzygnięcie (wyrok z dnia 5 listopada 1997 r. w sprawie o sygn. akt V SA 1493/96).
14 Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 531/96 stwierdził, iż omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami.
15 Z analogiczną, jak niniejsza sprawa, zmierzył się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 506/12 orzekł, że dopuszczalne jest sprostowanie treści decyzji w trybie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie wskazania numerów działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym w sytuacji, gdy w sentencji decyzji błędnie wskazano jedną z wielu działek, na których ma być realizowana inwestycja, a w załączniku decyzji ta sama działka była określona prawidłowo.
16 W okolicznościach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że jak wskazał organ i co nie było kwestionowane przez skarżących, w załączniku nr 2 do decyzji Wojewody [...], tj. na mapie z projektem podziału nieruchomości, numery działek powstałych po podziale działki o nr. ew. [...], obręb [...][...], zostały wskazane w sposób prawidłowy. Tylko w sentencji decyzji dostrzec można było omyłkę, która polegała na tym, że numery działek [...] i [...] po podzieleniu każdej z nich na dwie były identyczne, co jest oczywiście sytuacją nieprawidłową. Jednocześnie w zawiadomieniu i obwieszczeniu informującym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację planowanego przedsięwzięcia, jak również w obwieszczeniu informującym o wydaniu decyzji numery działki [...], po podzieleniu wskazane były każdorazowo prawidłowo. Prowadzi to do wniosku, iż organ wydający decyzję w pierwszej instancji istotnie miał zamiar w niej wskazać, iż działka nr [...] dzieli się na działki nr [...] i [...], jednak w wyniku omyłki pisarskiej wskazał działki nr [...] i [...].
17 Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż skarżący nie sprecyzowali, na czym miałyby polegać naruszenia zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 6-16 k.p.a., których dopuściły się organy administracji. Nie przedstawiono też, stosownego uzasadnienia w zakresie zarzutu braku wnikliwego rozpatrzenia przez organ drugiej instancji zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Sąd z urzędu takich wad postępowania i zaskarżonego postanowienia nie dostrzegł.
18 Co do zarzutu przemilczenia złożenia zażalenia przez M. G., wskazać należy, iż organ odniósł się do tego faktu poprzez wydanie stosownego postanowienia, na co powołał się w odpowiedzi na skargę. Minister wyczerpująco przedstawił także w odpowiedzi na skargę kwestię rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojewody Podkarpackiego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w sytuacji, gdy skarżący złożyli wniosek o zawieszenie postępowania, który w ich ocenie nie został prawomocnie rozpoznany, co powinno – ich zdaniem – uniemożliwiać rozpoznanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej.
19 Ustosunkowując się do zarzutów skargi zwrócić należy także uwagę skarżących na to, iż przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest jedynie postanowienie o sprostowaniu omyłki, a nie całość postępowania związana z wydaniem decyzji zezwalającej na realizację inwestycji.
20 Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).