Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r., VII SA/Wa 2470/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r., VII SA/Wa 2470/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2015 r., w sprawie ze skargi Gminy K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.

Uzasadnienie

2 W dniu 10 grudnia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. i Z. P. złożyli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2015 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania.

3 Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 15 grudnia 2015 r. A. i Z. P. zostali wezwani do solidarnego uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez złożenie 1 odpisu tego zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Zarządzenie zostało wysłane na adres wskazany przez A. i Z. P. Przesyłki zostały zwrócone do sądu przez operatora pocztowego, prawidłowo podwójnie awizowane z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Przedmiotowe przesyłki zostały uznana za doręczone A. i Z. P. w dniu 5 stycznia 2016 r., na podstawie art. 73 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "ppsa". Zatem termin do wykonania zarządzenia z dnia 15 grudnia 2015 r. upłynął w dniu 12 stycznia 2016r. (wtorek).

4 W zakreślonym przez Sąd terminie braki zażalenia nie zostały uzupełnione, natomiast w dniu 13 stycznia 2016 r. A. P. na biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył wniosek o "przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2015 r.". Jak wynika z treści pisma, wniosek dotyczy przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego zażalenia. Do wniosku załączony został 1 odpis zażalenia.

5 W uzasadnieniu A. P. wskazał, że w sobotę – 9 stycznia 2016 r. wrócił wraz z żoną do domu po kilkunastodniowym pobycie u rodziny w związku z ciężką chorobą brata żony, który wymagał szczególnej opieki. Wyjaśnił, że wyjazd odbył się w nagłym trybie i podyktowany był pogorszeniem się stanu zdrowia brata oraz koniecznością wypracowania i podjęcia rodzinnych decyzji. po powrocie zastali dwa powiadomienia o sądowej przesyłce. Pierwszego roboczego dnia okazało się, że przesyłka została już zwrócona do Sądu. Z telefonicznej informacji uzyskanej w sądzie dowiedzieli się o braku jednego egzemplarza zażalenia.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7 W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną kumulatywnie spełnione następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. Brak zaś spełnienia jednej z wymienionych przesłanek, wyklucza możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku.

8 W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – A. P. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

9 W doktrynie i utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że to brak winy strony jest warunkiem koniecznym przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na stronie spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w trosce o swoje sprawy. Ponadto przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II OZ 221/12 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04 – również dostępnego na wskazanej stronie – kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko i wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Chodzi więc o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie skarżącej, a uniemożliwiło jej dopełnienie czynności procesowej w terminie. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw determinuje zasadność wniosku o przywrócenie terminu, bowiem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, zaś przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.

10 W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przeszkoda, o której mowa musi mieć charakter nagły. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy należy zaliczyć przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1087/07, LEX nr 501183, dostępne także na wskazanej wyżej stronie internetowej).

11 Zdaniem Sądu, A. P. nie uprawdopodobnił przyczyny uzasadniającej przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2015 r. Przedstawiona argumentacja i okoliczności podnoszone w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu nie spełniają warunku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu., Należy bowiem zauważyć, że przesyłka zawierająca zarządzenie Przewodniczącej Wydziału z dnia 15 grudnia 2015 r. została wysłana na adres wskazywany przez A. i Z. P. w pismach procesowych składanych w niniejszej sprawie. Wezwania nie zostały podjęte przez adresatów, bowiem jak wskazano we wniosku o przywrócenie terminu nie przebywali oni w tym okresie w swoim miejscu zamieszkania. Istotnie, przyczyna dla której musieli oni wyjechać może zostać uznana za nagłą, jednakże w przypadku gdy strona bierze udział w postępowaniu sądowym winna się liczyć z tym, że sąd może wysyłać korespondencję w tej sprawie i w interesie strony jest dochować wszelkiej staranności, aby korespondencja mogła zostać skutecznie doręczona. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw determinuje zasadność wniosku o przywrócenie terminu, bowiem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy bowiem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. A. P. mógł wskazać Sądowi, iż w tym okresie nie będzie przebywał pod swoim adresem zamieszkania, bądź też mógł złożyć stosowne upoważnienie w urzędzie pocztowym do odbioru korespondencji przez osobę trzecią. Skoro tego nie uczynił, to należało uznać, że ze swej winy uchybił terminowi. Zwłaszcza, że w świetle art. 70 § 1 powołanej ustawy strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadomić sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Obowiązek zawiadamiania o zmianie adresu istnieje w czasie trwania postępowania, do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia – co miało miejsce w niniejszej sprawie – chyba że nowy adres jest sądowi znany. Przy bezspornej okoliczności zaniedbania tego obowiązku, strona powinna liczyć się z negatywnymi skutkami procesowymi niepodejmowania pism sądowych.

12 W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu i brak było podstaw do jego uwzględnienia, gdyż A. P. dopuścił się niedbalstwa, co uzasadnia przypisanie mu winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia i czyni niedopuszczalnym przywrócenie terminu do dokonania tych czynności procesowych.

13 Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.