Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r., VII SA/Wa 2238/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r., VII SA/Wa 2238/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Uzasadnienie

2 W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Sąd oddalił skargę A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. W dniu 12 grudnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. L. złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.

3 Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżąca podniosła, że powierzyła prowadzenie swojej sprawy profesjonalnemu pełnomocnikowi. Wskazała, że ostatni raz kontaktowała się z pełnomocnikiem w sierpniu 2013 r. i uzyskała wówczas od niego informację, że wyrok jeszcze nie zapadł, co nie było prawdą. A. L. podniosła, że nie była w stanie uzyskać informacji o wyroku, bowiem pełnomocnik nie tylko ignorował wszelkie kontakty z jej strony, ale również udzielił jej nieprawdziwej informacji.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

6 W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Za taką nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie można uznać okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku.

7 Okoliczności wskazane przez skarżącą, tj. działanie w zaufaniu do ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika oraz niemożność skontaktowania się z pełnomocnikiem nie stanowią okoliczności, które uzasadniałyby wykluczenie winy skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolite jest bowiem stanowisko, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 września 2011 r. II FZ 498/11 LEX nr 948965, z dnia 10 czerwca 2011 r. I OZ 408/11 LEX nr 1082869, z 11 marca 2009 r. I OZ 198/09 LEX nr 564324, z 18 października 2007 r. I FZ 421/07 LEX nr 1014581).

8 Zaniedbania osób, którymi posługuje się strona, obciążają ją samą, a zatem nie uwalniają od winy w niezachowaniu terminu. Pełnomocnik działa bowiem w imieniu i na rzecz strony, a jego działania oraz zaniedbania w postępowaniu są rozumiane jako działania samej strony. W konsekwencji strona ponosi odpowiedzialność związaną z wyborem pełnomocnika oraz skutki jego działań i zaniechań.

9 Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, iż A. L. uchybiła terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez własnej winy, wobec czego należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.