Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2012 r., VII SA/Wa 1604/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2012 r., VII SA/Wa 1604/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi R. P. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania skargę oddala

Uzasadnienie

2 W dniu 3 sierpnia 2011 r. R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu

3 Administracyjnego w Warszawie skargę na § 6 uchwały Rady Miasta [...] .. z

4 dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania,

5 wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w

6 strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat zmienionej

7 uchwałą Rady Miasta [...] [...] z dnia [...] stycznia 2009 r.. Nr [...] w

8 części uniemożliwiającej wydanie mu abonamentu mieszkańca.

9 Wskazał, że pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. wniósł do Rady [...]

10 wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i do dnia złożenia skargi Rada [...] nie

11 udzieliła żadnej odpowiedzi ani też nie usunęła dyskryminującego przepisu.

12 Skarżący wskazał, że jest właścicielem samochodu zarejestrowanego jako samochód

13 ciężarowy o wadze 2,8 t. oraz od lat zamieszkuje w [...]. Od wejścia w życie ww.

14 uchwały, z uwagi na fakt, że jego samochód jest zarejestrowany jako ciężarowy, nie ma

15 uprawnień do opłaty abonamentowej za parkowanie.

16 Skarżący podkreślił, że zapisy umożliwiają mieszkańcowi obszaru objętego strefą

17 płatnego parkowania niestrzeżonego otrzymanie abonamentu na pojazd osobowy lub inny pojazd

18 o dopuszczalnej masie całkowitej do 2,5 tony. W praktyce oznacza to, że właściciel pojazdu

19 osobowego, które przekraczają tę masę, otrzymają abonament, natomiast on jako właściciel

20 samochodu zarejestrowanego jako ciężarowy, którego masa całkowita przekracza ten limit,

21 takiej możliwości już nie ma.

22 Wobec powyższego Skarżący wskazał, że przedmiotowe przepisy prowadzą do

23 dyskryminacji właścicieli samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej

24 przekraczającej 2,5 tony i wniósł o uchylenie tej uchwały sugerując jej ujednolicenie poprzez

25 wprowadzenie zapisu, iż abonament dotyczy pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3

26 W odpowiedzi na skargę Rada [...] nie zgodziła się z zarzutami skargi,

27 wnosząc ojej odrzucenie ewentualnie o oddalenie w całości.

28 Rada, w pierwszej kolejności wskazała, że jej zdaniem skarga jest niedopuszczalna w

29 świetle obowiązującego prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeśli

31 sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie

32 osądzona. W ocenie Rady stan sprawy w toku istnieje w tej sprawie, gdyż przedmiotem skargi

33 1

34 Sygn. akt VII SA/Wa 1604/12

35 skarżący uczynił już przedmiotową uchwałę, bowiem zaskarżył ją już wcześniej do

36 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą z dnia 7 czerwca 2012 r.

37 Rada wskazała też, że gdyby Sąd nie podzielił jej zdania, co do odrzucenia skargi, to

38 powinna być ona oddalona.

39 Zdaniem organu podjęcie przedmiotowej uchwały nastąpiło na podstawie i w granicach

40 obowiązującego prawa, w szczególności ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

41 (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm,. zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych"). Organ

42 wskazał, że zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający

43 z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów

44 samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W świetle zaś przepisu

45 art. 13b ust. 2 ustawy, strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się

46 znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w

47 celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki

48 transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów

49 samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.

50 Organ podkreślił, że jak stanowi art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych, rada

51 gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez

52 organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania.

53 Według art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego

54 parkowania, może wprowadzić opłaty abonamentowe zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty

55 dla niektórych użytkowników drogi.

56 Zdaniem Rady z przepisów ustawy o drogach publicznych wynika zatem generalna

57 zasada odpłatności za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie

58 płatnego parkowania od której to zasady — w drodze wyjątku - właściwy organ gminy (miasta)

59 może wprowadzić odstępstwa i pewnego rodzaju przywileje np. ustalić opłaty abonamentowe

60 lub zryczałtowane oraz zerową stawkę w stosunku tylko do niektórych użytkowników dróg

61 publicznych.

62 Korzystając z tego ustawowego upoważnienia, Rada [...] w dniu [...] czerwca

63 2008 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania,

64 wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w

65 strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat. Mocą § 6 tej

66 uchwały, wprowadzono opłatę abonamentową za parkowanie przez mieszkańca (osobę

67 zameldowaną na pobyt stały łub czasowy na obszarze strefy) w pobliżu jego miejsca

68 zamieszkania w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego wyłącznie jednego pojazdu

69 samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 2,5 tony.

70 Sygn. akt VII SA/Wa 1604/12

71 Dnia [...] stycznia 2009 r. Rada [...] dokonała zmiany uchwały Nr

72 [...] podejmując uchwałę Nr [...] mocą której zmodyfikowano § 6

73 poprzez określenie, iż opłata abonamentowa za parkowanie dotyczy - przy spełnieniu

74 wskazanych w nim warunków - pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej do

75 2,5 tony albo samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2,5 tony. Na

76 abonamencie, zgodnie z zakazem określonym w art. 47 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo

77 o ruchu drogowym (Dz. U. z 2008 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), został wprowadzony zapis

78 "parkowanie samochodu osobowego o DMA pow. 2,5 tony tylko w miejscach wyznaczonych na

79 jezdni lub zatokach postojowych".

80 W tym miejscu organ wskazał, iż zasadniczo żadne pojazdy samochodowe o

81 dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2,5 tony - aż do czasu powyższej zmiany - nie mogły

82 być objęte abonamentową stawką opłaty. Również poprzednio obowiązująca w tym zakresie

83 uchwała Nr [...] określiła taki limit. Przedmiotowa zmiana dotycząca podwyższenia

84 limitu masy samochodu osobowego powyżej 2,5 tony została wprowadzono z uwagi na liczne

85 interwencje mieszkańców strefy użytkujących duże pojazdy osobowe ze względu na liczną

86 rodzinę. Zmiana ta służyła zatem zaspokojeniu potrzeb mieszkańców strefy związanych z

87 transportem własnym. W ocenie Rady samochód ciężarowy, w przeciwieństwie do samochodu

88 osobowego, nie służy zaś z założenia do przewozu, transportu osób, lecz np. przewozu

89 określonego towaru, materiałów, przedmiotów, itp. W ocenie organu, okoliczność, iż Skarżący

90 prowadzi działalność gospodarczą w miejscu swojego zamieszkania nie zmienia faktu, iż jako

91 przedsiębiorca jest posiadaczem samochodu ciężarowego używanego - z zasady - celach

92 związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zaś z transportem własnym.

93 Jednocześnie - zdaniem organu - skarżący mimo braku możliwości uzyskania abonamentu za

94 parkowanie i tak korzysta w tym zakresie z pewnych "przywilejów". Będąc bowiem

95 przedsiębiorcą może on opłatę za parkowanie pojazdu samochodowego ciężarowego zaliczyć do

96 kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.

97 Wobec powyższego, w stosunku do pojazdów ciężarowych zachowano zatem

98 dotychczasowy limit uznając przy tym, iż dopuszczenie do parkowania w strefy w pobliżu

99 miejsca zamieszkania samochodów ciężarowych prowadziłoby do dewastacji infrastruktury

100 drogowej na terenie strefy, licznych protestów mieszkańców oraz byłoby niezgodne z

101 podstawowymi kierunkami polityki transportowej miasta preferującej ograniczenie ruchu

102 drogowego na wybranych obszarach.

103 Jednocześnie organ zauważył, iż ustawodawca nie wprowadził w ustawie o drogach

104 publicznych kryteriów, jakimi obowiązana jest kierować się rada gminy (rada miasta) przy

105 doborze użytkowników drogi uprawnionych do korzystania z preferencyjnych zasad i

106 Sygn. akt VII SA/Wa 1604/12

107 ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie

108 płatnego parkowania, pozostawiając w tym zakresie swobodę radzie gminy (radzie miasta).

109 Zdaniem Rady nie oznacza to, że swoboda rady gminy (rady miasta) przy określaniu

110 użytkowników uprawnionych do uiszczania opłaty abonamentowej lub opłaty zryczałtowanej

111 jest nieograniczona. Ograniczenie swobody działania w tym zakresie przez Radę zakreślone jest

112 poprzez jednoznacznie wskazany przez ustawodawcę cel, jakiemu generalnie służy

113 wprowadzenie opłat za parkowanie tj. zwiększenie rotacji parkujących pojazdów

114 samochodowych, realizacja lokalnej polityki transportowej, w szczególności ograniczenie

115 dostępności obszaru na którym wprowadzono strefę płatnego parkowania dla pojazdów

116 samochodowych.

117 Jednocześnie, w ocenie organu - wbrew zarzutom Skarżącego - uchwała ta nie prowadzi -

118 do dyskryminowania Skarżącego. Treść art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych

119 stwierdza wprost, iż wskazane w nim przywileje mogą dotyczyć tylko niektórych użytkowników

120 drogi. Rada [...] podejmując przedmiotową uchwałę była zatem uprawniona

121 ograniczyć krąg osób uprawnionych do otrzymania abonamentu mając przy tym na uwadze cel,

122 jakiemu służy strefa płatnego parkowania, tj. zwiększenia rotacji parkujących pojazdów

123 samochodowych. Organ zwrócił uwagę, iż udzielenie uprawnień tak szerokiemu kręgowi

124 podmiotów, jak sugeruje skarżący (tj. objęcie abonamentem parkowanie wszystkich pojazdów

125 samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3 ton) nie służyłoby realizacji lokalnej

126 polityki transportowej, w szczególności w zakresie ograniczenia ruchu samochodowego w

127 wybranych obszarach, m.in. na [...] [...].

128 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawa postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012

129 r., sygn. akt VII SA/Wa 1990/11, odrzucił skargę R. P. na uchwałę Rady

130 [...] [...] [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie

131 ustalenia strefy płatnego parkowania.

132 W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że legitymacja procesowa do zaskarżania

133 uchwał organu gminy do sądu administracyjnego wynika z art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca

134 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm. dalej

135 zwana "u.s.g."). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały

136 naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu

137 administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia -

138 zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisu tego w myśl art. 101 ust 2 u.s.g. nie

139 stosuje się jeżeli w sprawie już orzekał sąd administracyjny i skargę oddalił.

140 Sygn. akt VII SA/Wa 1604/12

141 Sąd wskazał, iż przepis § 6 zaskarżonej uchwały był przedmiotem kontroli przez

142 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r.

143 oddalił skargę w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2258/09.

144 W wyroku tym Sąd już wypowiedział się w zakresie zróżnicowania podmiotów

145 uprawnionych do uiszczania opłaty abonamentowej, wynikającej z § 6 zaskarżonej uchwały. A

146 zatem ten sam przedmiot praw i obowiązków, o jakim mowa w skardze R. P.,

147 był już przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny.

148 Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił

149 zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24

150 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1990/11.

151 W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Naczelny Sądu Administracyjny stwierdził, że

152 skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie oraz uznał, że w niniejszej sprawie żadna z

153 wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała.

154 Dokonując wykładni powyższych przepisów NSA przyjął, że nie można wykluczyć

155 skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na akt prawa miejscowego, w związku z

156 dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany

157 charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego powoduje bowiem, że

158 powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie

159 gminnym, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z

160 wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów. To oznacza, że

161 jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę

162 oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi

163 wcześniej ocenami, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach w jakich nie była

164 rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu strony skarżącej. W

165 konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części

166 dotyczącej interesów prawnych konkretnego skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu

167 Administracyjnego z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 181/09, Wyrok NSA z dnia 4

168 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07).

169 Zdaniem Sądu Kasacyjnego, wnikliwa analiza uzasadnienia wyroku z dnia 25 lutego

170 2010 r. wskazuje, że ocena legalności zaskarżonej uchwały nie była dokonywana w takim

171 aspekcie, jaki wiąże się z indywidualnym interesem skarżącego przedstawionym w

172 przedmiotowej skardze. W rezultacie Sąd I instancji niezasadnie uznał, że skarga R.

173 P. jest niedopuszczalna w związku z tym, że w sprawie zachodzi szczególny przypadek

174 powagi rzeczy osądzonej.

175 Sygn. akt VII SA/Wa 1604/12

176 Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje:

177 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

178 administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości

179 przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem

180 (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy

181 administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art.

182 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

183 (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

184 Przede wszystkim należy stwierdzić, że Sąd ponownie rozpoznając skargę był związany,

185 stosownie do art. 190 p.p.s.a wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd

186 Administracyjny we wspomnianym wyżej postanowieniu.

187 Wykładnia ta nakazuje Sądowi I -ej instancji dokonać analizy kwestionowanego przepisu

188 uchwały z uwagi na wskazany w skardze zarzut dyskryminacji wyrażający się w odmiennym, w

189 ocenie Skarżącego, traktowaniu właścicieli aut osobowych i zarejestrowanych jako ciężarowe -

190 o wadze przekraczającej 2,5 tony.

191 Skarga nie jest zasadna.

192 Sądowa kontrola działalności administracji publicznej odbywa się pod względem

193 zgodności z prawem (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153 z 2002 r.,

194 poz. 1269). Zaskarżona uchwała spełnia wymogi legalności. Została ona wydana m.in. na

195 podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, która w art. 13b ust. 3 do

196 kompetencji rady gminy (miasta) przekazała ustalenie stref płatnego parkowania. Jest

197 oczywiste, że ustanowienie takiej strefy w centralnym obszarze [...] niewątpliwie spełnia

198 cele określone w art. 13 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, że strefę płatnego parkowania ustala się

199 na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają

200 to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów

201 samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu

202 ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia

203 preferencji dla komunikacji zbiorowej.

204 Zgodnie z art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych, rada gminy (rada miasta) na

205 wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające

206 drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania. Według art. 13b ust. 4

207 pkt 2 ustawy rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania, może wprowadzić

208 opłaty abonamentowe zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników

209 Sygn. akt VII SA/Wa 1604/12

210 drogi. Podzielić zatem należy stanowisko Rady i w tym zakresie, że z przepisów ustawy o

211 drogach publicznych wynika generalna zasada odpłatności za parkowanie pojazdów

212 samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, od której to zasady —

213 w drodze wyjątku - właściwy organ gminy (miasta) może wprowadzić odstępstwa i pewnego

214 rodzaju przywileje np. ustalić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane lub zerową stawkę w

215 stosunku do niektórych użytkowników dróg publicznych.

216 Ustawodawca w ustawie o drogach publicznych nie wskazał kryteriów, którymi winna

217 kierować się rada gminy (miasta) przy określaniu podmiotów uprawnionych do korzystania z

218 opłat abonamentowych lub zryczałtowanych albo zwolnionych z opłat za parkowanie w strefie

219 płatnego parkowania. Można podzielić pogląd, że swoboda działania rady w tym zakresie

220 ograniczona jest celem ustanowienia strefy (art. 13b ust. 2 cyt. ustawy) oraz zasadami

221 wypływającymi z norm konstytucyjnych (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 11.II. 2005 r.,

222 sygn. akt VI SA/Wa 550/04 - zbiór LERX nr 164965).

223 Skarżący podnosi, że zaskarżona uchwała narusza zasadę niedyskryminacji. Wprawdzie

224 nie formułuje on naruszenia konkretnej normy prawnej, należy jednak przyjąć, że zasada

225 niedyskryminacji została najpełniej wyrażona w art. 32 Konstytucji RP, który stanowi, że

226 "Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze

227 publiczne, (ust.l) Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym i

228 gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.(ust.2)"

229 Przypomnieć należy, że w kwestii tej zasady wielokrotnie wypowiadał się Trybunał

230 Konstytucyjny. W świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, zasada równości polega na

231 tym, że "wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą

232 istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo. A więc według jednakowej

233 miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących".

234 Trybunał także podkreślał, że wszelkie odstępstwo od nakazu równego traktowania

235 podmiotów podobnych musi zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących

236 argumentach. Argumenty te muszą:

237 - po pierwsze, mieć charakter relewantny, a więc pozostawać w bezpośrednim związku z

238 celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz służyć

239 realizacji tego celu i treści. Nie wolno ich dokonywać według dowolnie ustalonego kryterium

240 (orzeczenie z 12 grudnia 1994 r., sygn. K. 3/94, OTK w 1994 r., cz. II, s.141).

241 - po drugie, mieć charakter proporcjonalny, a więc waga interesu, któremu ma służyć

242 różnicowanie sytuacji adresatów normy, musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi

243 interesów, które zostaną naruszone w wyniku nierównego potraktowania podmiotów podobnych.

244 Sygn. akt VII SA/Wa 1604/12

245 - po trzecie, pozostawać w jakimś związku z innymi wartościami, zasadami czy normami

246 konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych (np. orzeczenie

247 z 23 października 1995 r., sygn. K. 4/95, OTK w 1995 r., cz. II, s.93).

248 Mając powyższe zasady na uwadze, należy przypomnieć, że Skarżący uważa, iż jest

249 dyskryminowany poprzez wprowadzenie zmienionego § 6 uchwały Nr [...]

250 zapisu, który stanowi, że " Wprowadza się opłatę abonamentową w wysokości 30 zł rocznie za

251 parkowanie prze mieszkańca ( osobę zameldowaną na pobyt stały lub czasowy na obszarze

252 SPPN) w pobliżu jego miejsca zamieszkania w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego ( w

253 rejonie do 8 parkomatów) wyłącznie jednego:

254 a) pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 2,5 tony, albo

255 b) samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2,5 tony,

256 będącego jego własnością, współwłasnością lub pozostającego w jego użyciu na

257 podstawie umowy cywilno-prawnej lub umowy użyczenia zawartej w formie aktu notarialnego,

258 której są stroną.

259 W ocenie Skarżącego, brak w wyżej wskazanym przepisie możliwości otrzymania opłaty

260 abonamentowej przez właściciela samochodu ciężarowego, którego masa całkowita przekracza

261 2,5 tony jest przejawem dyskryminacji.

262 Analizując ten zapis pod kątem przesłanek wypracowanych przez orzecznictwo TK

263 należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia tej zasady.

264 By ustalić, czy taki zapis ma charakter dyskryminacyjny, należy dokonać oceny

265 przyjętego kryterium zróżnicowania, a zwłaszcza ocenić, czy możliwe jest wskazanie istnienia

266 wspólnej istotnej cechy faktycznej lub prawnej uzasadniającej równe traktowanie właścicieli

267 samochodów osobowych i ciężarowych o masie całkowitej powyżej 2, 5 tony.

268 W rozpatrywanej sprawie istotną cechą wspólną jest masa całkowita pojazdu

269 przekraczająca 2,5 tony. Organ różnicuje pojazdy o tej masie na samochody osobowe i inne i

270 udziela, z przyczyn wskazanych w odpowiedzi na skargę, tylko jednemu z nich uprawnienia w

271 postaci możliwości skorzystania z abonamentu na parkowanie w strefie płatnego parkowania.

272 Należy zatem zadać pytanie, czy cecha jest na tyle istotna, by wywieść z niej prawo do

273 równego traktowania właścicieli tych pojazdów, czy też istnieją inne cechy, które uzasadniają

274 odmienne traktowanie.

275 Masa całkowita pojazdu powyżej 2,5 tony jest cechą, tożsamą dla wielu samochodów,

276 jednak pomiędzy samochodem ciężarowym a samochodem osobowym występują także istotne

277 różnice. Dotyczą one takich istotnych cech jak wielkość, konstrukcja, przeznaczenie a także

278 klasyfikacja prawna samochodu. Należy bowiem przypomnieć, że istnieją także samochody

279 ciężarowe, które nie różnią się cechami "fizycznymi" od samochodów osobowych, ale z uwagi

280 Sygn. akt VII SA/Wa 1604/12

281 na przeznaczenie (do przewozu towarów) klasyfikowane są jako samochody ciężarowe. (Taka

282 sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie). O rodzaju samochodu decyduje wówczas sposób

283 jego rejestracji.

284 Zgodnie z art. 2 pkt 40 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym

285 (Dz.U. Nr 108, poz. 908, zwaną dalej "prawo o ruchu drogowym", samochodem osobowym jest

286 pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z

287 kierowcą oraz ich bagażu, natomiast samochodem ciężarowym - pojazd samochodowy

288 przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków, określenie to obejmuje również samochód

289 ciężarowo - osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4

290 do 9 łącznie z kierowcą.( art. pkt 42 w/wym ustawy).

291 Prawo o ruchu drogowym zawiera szereg przepisów odmiennych dla różnych kategorii

292 pojazdów - w tym dla samochodów osobowych i ciężarowych. Nie może także ujść uwadze, że

293 właściciele samochodów ciężarowych, zazwyczaj wykorzystują je do prowadzenia działalności

294 gospodarczej. Przepisy ustaw podatkowych także inaczej kształtują sytuację prawną takich osób,

295 dając im np. możliwość odliczeń pewnych kwot wynikających z zakupu lub eksploatacji

296 pojazdu, czego właściciele aut osobowych czynić nie mogą.

297 Organ w rozpatrywanej sprawie wyjaśnił, iż zróżnicował sytuację właścicieli

298 samochodów z uwagi na ich sposób wykorzystywania. "Duże" samochody osobowe służą

299 często rodzinom wielodzietnym, a zatem rozszerzenie uprawnienia na te samochody służy

300 ujednoliceniu sytuacji mieszkańców, którzy wykorzystują samochody dla potrzeb osobistych -

301 niezwiązanych z wykonywaniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu zróżnicowanie

302 sytuacji właścicieli (użytkowników...) tych rodzajów pojazdów jest uzasadnione i wynika z celu

303 regulacji.

304 Celem regulacji dotyczącej stref płatnego parkowania jest ograniczenie ruchu drogowego

305 na wybranych obszarach. Wyjątek, jakim wprowadzenie specjalnych stawek ( np. ryczałtowych)

306 dla mieszkańców strefy płatnego parkowania, jest w ocenie Sądu związany faktem, że

307 współcześnie samochód jest "przedmiotem" związanym z codziennym funkcjonowaniem

308 mieszkańca strefy. Służy przemieszczaniu się jego i jego rodziny. Samochód ciężarowy ma inną

309 funkcję - nie służy bowiem tylko przewożeniu osób, ale przede wszystkim służy przewożeniu

310 towarów. Nawet, jeśli w indywidualnych przypadkach jest to samochód o masie całkowitej

311 identycznej z samochodem osobowym, a przewożony towar "drobny" i w związku z jego

312 użytkowaniem nie istnieje obawa uszkodzenia infrastruktury drogowej, to należy mieć na

313 uwadze, że faktyczne i prawne przeznaczenie takiego samochodu zawsze jest inne. Należy także

314 pamiętać, że ustawodawca konstruując normę prawną nie czyni tego w sposób

315 Sygn. akt VII SA/Wa 1604/12

316 zindywidualizowany - adresowany do określonej osoby, ale kieruje ją do wielu adresatów.

317 Norma zatem musi mieć charakter ogólny i abstrakcyjny.

318 Cel wprowadzenia kwestionowanego przepisu, w ocenie Sądu, ma swoje społeczne

319 uzasadnienie w konieczności korzystania z samochodów przez mieszkańców strefy w życiu

320 codziennym, natomiast wprowadzony wyjątek dający możliwość uzyskania opłaty

321 abonamentowej przez właścicieli samochodów osobowych o masie całkowitej powyżej 2,5 tony

322 wspiera ten cel, zważywszy, że przepis ten został wprowadzony na wniosek mieszkańców,

323 którzy posiadają wieloosobowe rodziny.

324 Podsumowując należy stwierdzić, że Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia

325 nieważności § 6 uchwały Rady Miasta [...] [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr

326 [...], w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za

327 parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty

328 dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat zmienionej uchwałą Rady Miasta

329 [...] [...] z dnia [...] stycznia 2009 r.. Nr [...], albowiem w ocenie

330 Sądu § 6 uchwały nie prowadzi do dyskryminacji mieszkańców strefy korzystających z

331 samochodów ciężarowych o masie całkowitej powyżej 2, 5 tony.

332 Sąd uznał także za nieuzasadnione zarzuty organu, iż w sprawie mamy do czynienia z

333 "res iudicata" (stanem rzeczy osądzonej). W istocie Skarżący wniósł skargę w tym samym

334 przedmiocie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 7 czerwca 2012 r., jednak

335 skarga ta została odrzucona postanowieniem z dnia 10 października 2011r. (sygn akt 1629/11)

336 wobec niewyczerpania trybu odwoławczego. A zatem nie doszło do jej merytorycznego

337 rozstrzygnięcia.

338 Mając powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w

339 Warszawie skargę oddalił.