Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2010 r., VII SA/Wa 123/10
postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2010 r., VII SA/Wa 123/10
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie postanawia: odrzucić wniosek Z. O. o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2010r.
Uzasadnienie
2 Wyrokiem z dnia 30 marca 2010r.., sygn. akt VII SA/Wa 123/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez Międzyzakładową Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...] decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...].
3 Pismem z dnia 30 kwietnia 2010r. uczestnik postępowania – Z. O. złożył wniosek uzupełnienie uzasadnienia wyroku poprzez:
4 1. wskazanie podstawy faktycznej uzasadnienia decyzji z dna [...] marca 2002r. za dotkniętą naruszeniem prawa i podanie przepisów prawa,
5 2. wskazanie podstawy uznania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2002r. za rażąco naruszającą art. 105 kpa i podanie przepisów prawa,
6 3. wskazanie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. stanowiących procedurę legalizacyjną samowolę budowlaną,
7 4. wskazanie przepisów prawa definiujących samowolę budowlaną,
8 5. wskazanie przepisów prawa pozwalających zaliczyć wygrodzenie części korytarza istniejącego budynku dwiema ściankami działowymi do kategorii obiektów budowlanych podlegających kontroli obowiązkowej.
9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
10 Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
11 Wskazać należy, że wykładnia językowa oraz systemowa wewnętrzna art. 157 § 1 p.p.s.a. nakazuje odnosić wniosek o uzupełnienie wyroku wyłącznie do jego sentencji, a nie uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 20 lipca 2005r., II OZ 608/05, niepubl., postanowienie NSA z 14 czerwca 2007r. I OZ 431/07 niepubl.). Nie jest to wprost zastrzeżone w tym przepisie, ale wynika to ze sformułowań tam zawartych i pośrednio z brzmienia art. 184 (in fine) p.p.s.a. Poza tym wskazuje również na to § 3 art. 157 p.p.s.a.
12 Można jednak dopuścić taką sytuację, że w przypadku jeżeli strona nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia (sentencji wyroku), a jedynie kwestionuje treść uzasadnienia wyroku, to może dążyć do zmiany jego (uzasadnienia) w drodze wniesienia skargi kasacyjnej. I wówczas Naczelny Sąd Administracyjny, nawet w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, przez odpowiednie zastosowanie art. 190 p.p.s.a., jeżeli uzna, że zarzuty skierowane w stosunku do uzasadnienia zaskarżonego wyroku są słuszne, może w swoim uzasadnieniu wyroku uzupełnić, zmienić, poprawić czy też dokonać nowej wykładni, co będzie swoistą korektą uzasadnienia orzeczenia pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z 20 lipca 2005r., sygn. akt II OZ 608/05, https://cbois.nsa.gov.pl)
13 W związku z powyższym na podstawie art. 157 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.