Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2024 r., VII SA/Wa 1210/24

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2024 r., VII SA/Wa 1210/24

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2022 r., o sygn. akt VII SA/Wa 896/21 o odrzuceniu skargi postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 H. M. (dalej: ,,skarżąca"), pismem z 29 kwietnia 2024 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 listopada 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 896/21.

3 Zarządzeniem z 16 maja 2024 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał ww. skarżącą, reprezentowaną przez pełnomocnika adw. M. Ł. do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, poprzez wskazanie numeru PESEL skarżącej oraz o nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi o wznowienie postępowania wraz z załącznikami - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowego.

4 Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik ustanowiony dla skarżącej z urzędu (pomimo prawidłowego doręczone dnia 25 czerwca 2024 r. k. 23). Pełnomocnik skarżącej uzupełnił braki formalne skargi dnia 1 lipca 2024 r. składając pismo wraz z załącznikami w postaci odpisów skargi w biurze podawczym Sądu.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

6 Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu.

7 Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. dalej p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

8 Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.

9 Powyższe elementy kształtują obligatoryjną treść skargi o wznowienie postępowania, pozwalającą na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania. Brak któregokolwiek z wyżej wskazanych obligatoryjnych elementów skargi o wznowienie postępowania powoduje, że skarga ta nie może być rozpoznana merytorycznie przez sąd, a zatem podlega odrzuceniu.

10 Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu, gdyż nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

11 Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wskazał art. 271 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

12 W zakresie tej przesłanki należy stwierdzić, że nie dotyczy ona sytuacji, w której za stronę działał prawidłowo umocowany pełnomocnik (w tym z urzędu), nawet w przypadku ewentualnego niewłaściwego wykonywania obowiązków, które prowadzi do negatywnych dla strony konsekwencji. Powyżej opisana sytuacja nie mieści się w zakresie przesłanki braku należytej reprezentacji, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Jest to pogląd ugruntowany i niekwestionowany w orzecznictwie, który Sąd w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela (por. przykładowo: postanowienie NSA z 11 lutego 2005 r. OSK 1160/04; postanowienie NSA z 15 lutego 2012 r., I GSK 155/12; postanowienie WSA w Gliwicach z 27 maja 2010 r., II SA/Gl 50/10; wyrok WSA w Lublinie z 14 lutego 2013 r., III SAB/Lu 26/12; wyrok WSA w Białymstoku z 17 października 2013 r., II SA/Bk 369/13). Brak należytej reprezentacji dotyczy zarówno przedstawicielstwa ustawowego, jak i pełnomocnictwa (np. strona niebędąca osobą fizyczną nie była reprezentowana przez jej właściwy organ). Sam fakt, zę skarżaca była niezadowolona z zastępowania jej przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu i żądała jego zmiany nie stanowi wyczerpania przesłanki ustawowej do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

13 Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że nie można w niniejszej sprawie mówić o braku należytej reprezentacji Skarżącego, pomimo mogących wystąpić trudności komunikacyjnych na linii strona-pełnomocnik. Wobec faktu, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, świadczące o pozbawieniu Skarżącego możliwości działania lub wskazujące, że był nienależycie reprezentowany WSA w Warszawie na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., odrzucił skargę o wznowienie postępowania.

14 Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.