Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2018 r., VII SA/Wa 1064/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2018 r., VII SA/Wa 1064/18

Sentencja

1 Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Uzasadnienie

2 W. Ż. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 25 maja 2018 r. zobowiązano skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni, danych zawartych w złożonym wniosku. Pismo z 25 maja 2018 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 czerwca 2018 r.

3 Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:

4 Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

5 Podkreślenia jednocześnie wymaga, że prawo pomocy, jako instytucja stanowiąca odstępstwo od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie, winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których ze złożonego wniosku wynikać będzie w sposób bezsporny, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Brzmienie art. 246 ustawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tej instytucji. Należy też zwrócić uwagę na treść art. 255 ustawy, który stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

6 Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, iż brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy, bowiem w oparciu o udzielone przez W. Ż. informacje nie jest możliwe ustalenie jego rzeczywistej sytuacji finansowej i możliwości płatniczych.

7 W treści wniosku złożonego na urzędowym formularzu W. Ż. wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i córką. Skarżący posiada dwa domy - o powierzchni 100 m2 i o powierzchni 136 m2, mieszkanie o powierzchni 39 m2, nieużytki rolne – 4000 m2, działkę zabudowaną – 499 m2. Uzasadniając wniosek skarżący zwrócił uwagę na problemy zdrowotne żony i córki. W. Ż. oświadczył, że utrzymuje się z rodziną z dochodów w łącznej wysokości 4715 zł netto miesięcznie, na które składają się: emerytura skarżącego – 2600 zł, emerytura żony skarżącego – 1370 zł oraz renta socjalna córki - 745 zł miesięcznie. Skarżący jako zobowiązania i stałe wydatki wymienił: czynsz za mieszkanie zamieszkiwane przez syna i synową – 430 zł, wydatki na opał – 1300 zł, opłaty za media - 650 zł, wydatki na leczenie - 800 zł.

8 Pismem z dnia 25 maja 2018 r. – na podstawie art. 255 ustawy - zobowiązano W. Ż. do uzupełnienia, w terminie 7 dni, danych zawartych w złożonym wniosku, poprzez:

9 - udokumentowanie wysokości wymienionych w złożonym wniosku wydatków, w szczególności wydatków na opał i opłat za media,

10 - nadesłanie wyciągów z rachunków bankowych skarżącego/ osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym – z okresu ostatnich trzech miesięcy,

11 - wskazanie, czy skarżący (lub jego żona) uzyskują dochody z tytułu najmu nieruchomości, jeśli tak, w jakiej wysokości,

12 - wyjaśnienie, kto opłaca czynsz za mieszkanie skarżącego, zamieszkiwane przez syna i synową skarżącego.

13 W. Ż. nie udzielił żadnej odpowiedzi na pismo z 25 maja 2018 r., doręczone w dniu 1 czerwca 2018 r. Wobec braku odpowiedzi stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazał, aby znajdował się w trudnej sytuacji materialnej, która nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Oświadczenie W. Ż. zawarte w złożonym wniosku jest niewystarczające do oceny możliwości płatniczych skarżącego, brak jest więc podstaw do przyznania prawa pomocy.

14 Podkreślenia wymaga, że strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy powinna poprzez rzetelne i dokładne przedstawienie w złożonym wniosku wszelkich informacji niezbędnych do oceny jej sytuacji majątkowej, a także poprzez złożenie stosownych dokumentów wykazać, że jej sytuacja materialna uniemożliwia lub utrudnia w istotny sposób dostęp do sądu. Sąd/ referendarz sądowy w celu uzyskania pełniejszego obrazu sytuacji rodzinnej i finansowej strony ma możliwość wezwania wnioskodawcy, na podstawie art. 255 ustawy, do złożenia dodatkowych oświadczeń czy dokumentów źródłowych, a podmiot wnioskujący o przyznanie prawa pomocy ma obowiązek współdziałania z sądem (referendarzem) w zakresie wyjaśnienia wszystkich okoliczności dotyczących jego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Brak tej współpracy przez niedostarczenie dokumentów bądź nieskładanie wyczerpujących oświadczeń uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 31 stycznia 2013 r. I OZ 51/13 LEX nr 1273885, z 19 grudnia 2012 r. II FZ 1036/12 LEX nr 1240482, z 14 marca 2013 r. II FZ 92/13 LEX nr 1302897, z 4 lipca 2013 r. I OZ 546/13 LEX nr 1345177).

15 W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.