Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2017 r., I SAB/Wa 273/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2017 r., I SAB/Wa 273/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: - Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Prezydenta m. [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu T. P. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 21 czerwca 2017 r. (uzupełnionym pismami z dnia 20 czerwca 2017 r. i z dnia 26 lipca 2017 r.) T. P., reprezentowany przez adwokata J. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.[...] w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 3 października 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], hip. nr [...].

3 Skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 528/12 zobowiązał Prezydenta m. [...] do rozpoznania opisanego na wstępie wniosku odszkodowawczego, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Następnie Prezydent m. [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r., [...], ustalił odszkodowanie za 25 % przedmiotowego gruntu, a decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], ustalił odszkodowanie za kolejne 25 % gruntu. Zatem do rozpoznania pozostaje jeszcze wniosek w zakresie odszkodowania za 50 % ww. nieruchomości. Wobec czego skarżący wskazał, że niniejsza skarga na bezczynność organu dotyczy wniosku z dnia 3 października 2011 r. w części dotychczas nierozpoznanej, tj. odszkodowania za 50 % gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...], hip. nr [...], o pow. 888 m², wchodzącego w skład części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], stanowiącego własność m. [...] opisanej w księdze wieczystej [...] oraz dotyczącej odszkodowania za grunt nieruchomości położonej przy ul. [...], hip. Nr 1[...], o pow. 147 m² z obrębu [...], stanowiącego własność m. [...] opisanej w księdze wieczystej [...].

4 Zdaniem skarżącego w sprawie pomimo zobowiązania organu powołanym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r. do rozpoznania opisanego wniosku odszkodowawczego, nie zachodzi jednak powaga rzeczy osądzonej. Inny jest bowiem przedmiot tych skarg. Skarga niniejsza dotyczy bezczynności Prezydenta m. [...], która nastąpiła już po wydaniu przez organ wskazanych wyżej decyzji z [...] marca 2015 r. i z dnia [...] sierpnia 2015 r., gdyż organ ustalił łącznie odszkodowanie za 50 % gruntu więc wadliwie wykonał wyrok z dnia 12 kwietnia 2013 r., gdyż orzeczenie to zobowiązywało do rozpoznania wniosku z dnia 3 października 2011 r. dotyczącego całej nieruchomości a nie tylko jej połowy. Zatem inny jest stan faktyczny sprawy i treść

5 Sygn. akt I SAB/Wa 273/17

6 praw i obowiązków stron postępowania, bowiem obecnie Prezydent m. [...] nie rozpoznał wniosku odszkodowawczego w zakresie 50 % przedmiotowej nieruchomości, a nie jej całości.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

8 Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

9 Powyższy przepis jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje, m.in. stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Określenie to zdefiniować należy jako moc prawną prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczającą ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy (por. B. Dauter [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Warszawa 2013). Z treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. wynika ponadto, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest natomiast to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W takiej sytuacji zachodzi bowiem podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).

10 Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż sprawa ta zainicjowana została skargą T. P. na bezczynność Prezydenta m. [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 3 października 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], hip. nr [...].

11 Wobec powyższego Sąd zauważa, że w dniu 12 kwietnia 2013 r. wyrokiem o sygn. akt I I SAB/Wa 528/12 zobowiązał Prezydenta m. [...] do rozpoznania wniosku z dnia 3 października 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], hip. nr [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 31 maja 2013 r.

12 Jak wskazano powyżej, z powagą rzeczy osądzonej mamy do czynienia wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość

13 Sygn. akt I SA/Wa 273/17

14 podmiotowa (tożsamość stron). Bez wątpienia w niniejszej sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi dotyczą bezczynności organu w rozpoznaniu tego samego wniosku z 3 października 20111 r. Nie ma zatem wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej, bowiem skargę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r. wniósł T. P., a zatem ta sama osoba, która złożyła skargę w niniejszej sprawie.

15 Powyższe, w ocenie Sądu przemawia za uznaniem, że z uwagi na prawomocny wyrok z dnia 12 kwietnia 2013 r. korzystający z powagi rzeczy osądzonej, kolejna skarga wniesiona na bezczynność Prezydenta m. [...] w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku odszkodowawczego jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. Prawnie niemożliwym jest bowiem ponowne wydanie w tej sytuacji przez Sąd orzeczenia pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej przedmiotowo sprawie. Okoliczność powyższa stanowi negatywną przesłankę do skutecznego wniesienia kolejnej skargi T. P. na bezczynność Prezydenta m. [...] dotyczącą nierozpoznania opisanego wniosku odszkodowawczego z dnia 3 października 2011 r.

16 Na marginesie wskazać należy, że skarżącemu, w celu ponaglenia organu do załatwienia sprawy, przysługiwała skarga na niewykonanie powołanego wyroku.

17 Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia