Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2020 r., I SA/Wa 707/20
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2020 r., I SA/Wa 707/20
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
2 Decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], Minister Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania K. L., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r., nr [...], o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości.
3 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rozwoju złożył K. L..
4 Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym.
5 Decyzją z [...] września 2019 r. Wojewoda [...] stwierdził, na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm.), nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej na mapie i w rejestrze gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha, KW nr [...], zajętej pod drogę publiczną.
6 Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. L..
7 Decyzją z [...] lutego 2020 r. Minister Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r.
8 W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących przesłanek: 1) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, 2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną oraz 3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.
9 W ocenie Ministra, pierwsza przesłanka została w niniejszej sprawie spełniona. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] grudnia 1998 r. sporna nieruchomość stanowiła własność osoby fizycznej, A. L., na podstawie umowy darowizny z dnia [...] września 1994 r. Natomiast obecnie właścicielem nieruchomości jest K. L., co wynika z księgi wieczystej nr [...].
10 Organ ustalił również, że dacie [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, co wynika z: 1) uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z [...] czerwca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i zakładowych, na mocy której droga nr [...] relacji [...] - granica województwa została zaliczona do kategorii dróg gminnych, 2) art. 103 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r., na mocy którego to przepisu przedmiotowa droga od dnia 1 stycznia 1999 r. pozostała drogą gminną oraz 3) mapy z projektem podziału nieruchomości sporządzonej [...] sierpnia 2019 r. przez geodetę uprawnionego T. L. i przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], z której wynika, że działka nr [...] była zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę.
11 Ponadto, w ocenie organu, w dniu 31 grudnia 1998 r. sporna nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, co potwierdzają: 1) umowa nr [...] z dnia [...].04.1998 r., zawarta pomiędzy Zarządem Gminy w [...], a R. D. prowadzącym działalność gospodarczą "[...]", dotycząca naprawy dróg gminnych gruntowych na rok 1998, 2) pismo Rady Sołeckiej wsi [...] do Zarządu Gminy w [...] z [...] stycznia 1998 r. o dokonanie bieżącej naprawy drogi gminnej [...] [...] oraz 3) pismo Burmistrza Gminy [...] z [...] kwietnia 2019 r., w którym wskazano, że przed 31 grudnia 1998 r. Gmina sprawowała władztwo nad drogą publiczną.
12 Odnosząc się do podniesionej przez K. L. kwestii ustalenia odszkodowania grunt za zajęty pod drogę publiczną w trybie art. 73 ust. 1 ustawy Minister wskazał, że ustalenie wysokości takiego odszkodowania następuje w odrębnym postępowaniu, które toczy się według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczenie nieruchomości. Zatem, sprawa ustalenia przedmiotowego odszkodowania nie należy do właściwości organu rozstrzygającego niniejszą sprawę, a jest rozstrzygana w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez właściwego starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu).
13 Skargę na powyższą decyzję Ministra Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. L. kwestionując ją w całości.
14 Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
15 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
16 a) art. 21 ust. 2. Konstytucji poprzez niezbadanie celowości wywłaszczenia,
17 b) art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że z mocy prawa Gmina nabyła z dniem 1 stycznia 1999 r. prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, w sytuacji gdy brak było ku temu podstaw prawnych, a podjęte uchwały o zaliczeniu gruntu pod kategorię dróg publicznych były sprzeczne z przepisami prawa, gdyż nie obejmowały gruntów będących własnością Skarbu Państwa, tylko grunty osoby fizycznej,
18 2) naruszenie przepisów prawa procesowego tj. :
19 a) art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesów skarżącego przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy,
20 b) art. 9 kpa poprzez nieudzielenie niezbędnych informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, w tym o braku przysługiwania odwołującemu i jego poprzednikowi prawnemu odszkodowania i terminu jego zgłaszania, a tym samym narażenie ich na szkodę w postaci utraty możliwości korzystania z zajętej pod drogę nieruchomości gruntowej, ewentualnie o ubieganie się o odpowiednie odszkodowanie,
21 c) art. 77 § 1 kpa przez wydanie decyzji jedynie w oparciu o szczątkowy, a przede wszystkim sprzeczny z przepisami prawa, materiał dowodowy, w tym o:
22 - uchwałę nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1986 r. oraz uchwałę nr [...] Rady Powiatu w [...] z [...] października 2002 r. o zaliczeniu gruntu stanowiącego wyłączną własność osoby fizycznej (skarżącego) do kategorii drogi publicznej, pomimo że grunt, na którym została urządzona droga nie stanowił własności Skarbu Państwa, co świadczy o nieważności podjętych uchwał,
23 - sporządzoną przez geodetę uprawnionego T. L. mapę z projektem podziału nieruchomości, której treść w zakresie powierzchni pasa drogowego ([...] ha) w żaden sposób nie odpowiada powierzchni faktycznie zajętego gruntu pod drogę na dzień 31 grudnia 1998 r. ([...] ha)
24 Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i orzeczenie co do istoty sprawy.
25 W uzasadnieniu skargi zakwestionowano legalność uchwał o zaliczeniu gruntu do kategorii drogi publicznej. W ocenie skarżącego, ww. uchwały zostały wydane w odniesieniu do gruntów nie stanowiących własność Skarbu Państwa, co stanowi o ich nieważności. Tym samym dotychczasowy stan prawny, niezgodny z przepisami, uniemożliwia zakwalifikowanie gruntów stanowiących własność skarżącego pod pojęcie drogi publicznej zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych. Przede wszystkim zaś uniemożliwia zastosowanie w niniejszej sprawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Na potwierdzenie powyższego skarżący powołał stanowisko Wojewody [...] zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym z [...] lutego 2018 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 marca 2018 r.
26 Ponadto, skarżący podniósł, że wskazana na mapie z projektem podziału nieruchomości ostateczna powierzchnia działki nr [...] nie odpowiada powierzchni faktycznie zajętej pod pas drogowy, która winna mieć powierzchnię [...] ha. W ocenie skarżącego, wynika to jednoznacznie ze znajdujących się w aktach znacznie wcześniej sporządzonych map oraz decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2018 r. o określeniu właścicielowi lasów zadań z zakresu gospodarki leśnej w okresie do 31 grudnia 2021 r.
27 Końcowo skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa własności zagwarantowanego Konstytucją poprzez przejęcie należącego do skarżącego gruntu bez jakiekolwiek odszkodowania z tego tytułu.
28 W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
29 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
30 Skarga jest niezasadna.
31 Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Ministra Rozwoju, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej na mapie i w rejestrze gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha, KW nr [...], zajętej pod drogę publiczną.
32 Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872, ze zm.), zwanej dalej "ustawą z 13 października 1998 r."
33 Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
34 Z powyższej normy wynika, że do przesłanek, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości należą: (i) nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości, (ii) zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, (iii) władanie nieruchomością przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. Podkreślić przy tym trzeba, że przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie bowiem choćby jednej z nich wyklucza możliwość stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości na podstawie powołanego przepisu.
35 Ustawa z 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. Wobec czego pojęcie to należy odnieść do ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych". W rozumieniu art. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy z 13 października 1998 r.), za drogę publiczną może być uważana droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
36 W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r.
37 Zauważyć przy tym trzeba, że droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy. Definicję pasa drogowego zawiera art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych określając go, jako urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych.
38 Organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej na mapie i w rejestrze gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną.
39 W sprawie nie budzi sporu, że działka nr [...] stanowiła w dacie 31 grudnia 1998 r. własność osoby fizycznej. Spełniona została zatem przesłanka, że 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego.
40 Z akt sprawy wynika, że droga nr [...] relacji [...] - granica województwa stanowi drogę publiczną gminną oraz że status drogi tej kategorii miała przed 31 grudnia 1998 r. Okoliczności te nie budzą wątpliwości Sądu i znajdują potwierdzenie w treści uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z [...] czerwca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i zakładowych oraz art. 103 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przy tym, za niezasadny Sąd uznał zarzut oparcia się przez organ na powołanej uchwale pomimo jej sprzeczności z przepisami prawa. Kwestia ważności powyższej uchwały, podjętej na podstawie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 5 ust. 1 ustawy z 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego, pozostaje bowiem poza zakresem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, która dotyczy wyłącznie oceny zgodności z prawem decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną.
41 Zważyć należy, że o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.
42 Prawidłowo organy uznały, że nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha była [...] grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną nr [...] relacji [...] - granica województwa.
43 Istotnym dowodem świadczącym o spełnieniu powołanej przesłanki jest mapa z projektem podziału nieruchomości, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], sporządzona przez geodetę uprawnionego T. L. w dniu [...] sierpnia 2019 r. Na mapie tej znajduje się adnotacja: "Granice pasa drogowego wykazane na mapie są zgodne z faktycznym zajęciem gruntu pod drogę w dniu 31.12.1998 r.". W ocenie Sądu, wskazana mapa ma istotne znaczenie przy ocenie zaistnienia przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. Mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę, na podstawie dokumentacji geodezyjnej, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. Zatem, stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę i może odtwarzać stan zajęcia nieruchomości pod drogę w konkretnej dacie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2019 r., I OSK 314/19, 28 marca 2018 r., I OSK 2173/12, 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2505/12, 8 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2637/12 i 16 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2/12, publik. w bazie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, geodeta uprawniony obowiązany jest sporządzić mapę z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa, co wynika bezpośrednio z art. 42 ust. 3 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016, poz. 1629), pod rygorem odpowiedzialności wskazanej w art. 46 powołanej ustawy. Dlatego też w orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie wskazuje się, że brak jest podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Jak wyżej wskazano, dokument ten ma charakter dokumentu urzędowego i wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2/12, z 8 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2637/12). W niniejszej sprawie taki przeciwdowód - równorzędny wskazanej wyżej dokumentacji geodezyjnej - który wskazywałby na inny stan faktyczny w dniu 31 grudnia 1998 r. niż ustalony przez uprawnionego geodetę nie został przeprowadzony. Wobec powyższego, za bezzasadny Sąd uznał zarzut, że treść powołanej mapy w zakresie powierzchni pasa drogowego ([...] ha) nie odpowiada powierzchni gruntu faktycznie zajętego pod drogę w dniu 31 grudnia 1998 r. ([...] ha).
44 Za prawidłowe Sąd uznał również stanowisko organów, że w sprawie została spełniona przesłanka władania gruntem w dniu 31 grudnia 1981 r. przez jednostkę samorządu terytorialnego. Dla spełnienia tej przesłanki istotne jest jedynie to aby jednostka samorządu terytorialnego wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane, między innymi, z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami. Przy czym, w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych.
45 W realiach rozpoznawanej sprawy wykonywanie przez zarządcę drogi czynności potwierdzających publicznoprawne władanie sporną nieruchomością potwierdza umowa nr [...] z [...] kwietnia 1998 r. zawarta pomiędzy Zarządem Gminy w [...], a R. D. prowadzącym działalność gospodarczą "[...]", dotycząca naprawy dróg gminnych gruntowych na rok 1998, pismo Rady Sołeckiej wsi [...] do Zarządu Gminy w [...] z [...] stycznia 1998 r. o dokonanie bieżącej naprawy drogi gminnej [...] oraz pismo Burmistrza Gminy [...] z [...] kwietnia 2019 r., w którym wskazano, że przed 31 grudnia 1998 r. Gmina sprawowała władztwo nad drogą publiczną. Prawidłowo uznał organ, że powołane dokumenty świadczą o tym, że zarządca drogi wykonywał czynności, jakie należą do tego podmiotu na podstawie art. 20 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. Nie ulega zatem wątpliwości, że to podmiot publiczny, a nie były właściciel nieruchomości, był odpowiedzialny i zobowiązany - w myśl ustawy o drogach publicznych - za prawidłowe utrzymywanie drogi.
46 Skoro zatem sporna nieruchomość, stanowiąca w dniu 31 grudnia 1998 r. własność osoby fizycznej, zajęta była w tej dacie pod drogę publiczną (gminną) i pozostawała we władaniu publicznoprawnym, to stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. stała się ona z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością gminy, na obszarze której jest położona. Niezasadny okazał się zatem zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r.
47 Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia przez organy przepisów postępowania. Analiza akt sprawy potwierdza, że organy podjęły wszelkie niezbędne czynności dla wyjaśnienia, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki uprawniające do wydania decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Przeprowadzona przez organy ocena zebranego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, a przyjęte stanowisko zostało należycie uzasadnione poprzez wskazanie dowodów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcia oraz przyczyn, dla których organy nie podzieliły argumentacji skarżącego.
48 Niezasadna okazał się również zawarta w skardze argumentacja dotycząca pozbawienia skarżącego słusznego odszkodowania za wywłaszczony grunt. Sąd zauważa, że Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się już obszernie na temat konstytucyjności art. 73 ustawy w odniesieniu do różnych jego aspektów. W wyroku z 14 marca 2000 r., sygn. akt P 5/99, Trybunał uznał, że art. 73 ust. 1 i ust. 5 ustawy jest zgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz z art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.) i nie jest niezgodny z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Z kolei w wyroku z 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 11/02, Trybunał stwierdził, że art. 73 ust. 4 ustawy jest zgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. W wyroku tym TK uznał, że związana z wywłaszczeniem szczególna konstrukcja odszkodowania spełnia konstytucyjne wymogi słusznego odszkodowania, mimo że odszkodowanie jest wypłacane nie z urzędu, lecz wyłącznie na wniosek byłego właściciela. W ocenie Trybunału, nie narusza również Konstytucji ograniczenie w czasie możliwości zgłaszania wniosków o odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości do 31 grudnia 2005 r. Trybunał zauważył, że osoby wywłaszczone miały, w czasie faktycznego odjęcia własności, możliwość dochodzenia swoich praw, czego jednak w odpowiednim czasie nie uczyniły, a powinny wykazać się dbałością o swoje prawa.
49 Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).