Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r., I SA/Wa 2141/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r., I SA/Wa 2141/11

Sentencja

1 Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego L. B. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi K. L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego L. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 82,80 (osiemdziesiąt dwa 80/100) złotych.

Uzasadnienie

2 W następstwie postanowienia wydanego przez referendarza sądowego z dnia 23 stycznia 2012 r., (k- [...]) radca prawny L. B. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej K. L. (k- [...]). Skutkiem powyższego wyznaczona pełnomocnik skierowała do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k – [...]) informując, że koszty te nie zostały uiszczone przez skarżącą ani w całości ani w części.

3 Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie

4 i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawiki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

5 W niniejszej sprawie pełnomocnik ustanowiony z urzędu reprezentował skarżącą w postępowaniu prowadzonym zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji.

6 Na etapie pierwszoinstancyjnym koszty zostały co prawda zasądzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 maja 2012 r., (k- [...]), jednak wyrok ten został następnie uchylony postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. I OSK 2072/12 w którym sąd kasacyjny jednocześnie odrzucił skargę.

7 Wspomnieć również należy, że po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji pełnomocnik skarżącego sporządził skargę kasacyjną (k-[...]).

8 Powyższe uzasadnia zasądzenie radcy prawnemu L. B. kosztów za reprezentowanie skarżącej w pierwszej i w drugiej instancji w wysokości odpowiednio – 240 zł (§ 14 ust 2 pkt 2 c cytowanego rozporządzenia) i 120 zł (§ 14 ust 2 pkt 2 b cytowanego rozporządzenia) powiększonej o podatek VAT.

9 Z uwagi na to, że wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej spełnia przesłanki formalne, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.