Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r., I SA/Wa 1805/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r., I SA/Wa 1805/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na § 40 ust. 2 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 9 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 A.M. pismem z dnia 28 lipca 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na § 40 ust. 2 uchwały Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (opublikowanej w [...]), wnosząc o stwierdzenie w tym zakresie jej nieważności z uwagi na niezgodność uchwały z prawem.

3 Skarga ta poprzedzona została wystosowanym przez A. M., w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), bezskutecznym wezwaniem Rady [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. (data wpływu do organu) do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym skarżąca zakwestionowała legalność § 40 ust. 2 uchwały, który to przepis upoważniał Prezydenta W. do określenia trybu wydzielania i przeznaczania lokali dla pracowników będących funkcjonariuszami Komendy Stołecznej Policji, Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] i Straży Miejskiej [...]. W ocenie skarżącej kompetencje w tym zakresie ma wyłącznie Rada [...] i nie może ich cedować na Prezydenta W. Interes prawny w kwestionowaniu ww. przepisu skarżąca wywodziła zaś z faktu bycia policjantem i chęci skorzystania z procedury wydzielenia i przeznaczenia lokali dla funkcjonariuszy policji.

4 W odpowiedzi na skargę Rada [...] wniosła o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie przez skarżącą terminowi do jej wniesienia, względnie oddalenie skargi uznając zarzut niezgodności z prawem kwestionowanej uchwały za nieuzasadniony. Zdaniem Rady strona skarżąca nie legitymuje się również indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, którego naruszenie przez kwestionowaną uchwałę uprawniało by ją do wniesienia skargi.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

6 Podstawą do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej: u.s.g.). W myśl tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

7 Skargę tą wnosi się w terminie określonym w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Kontrowersje istniejące w orzecznictwie co do terminu wnoszenia skargi na uchwały organów gminy podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej zostały ostatecznie wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. , sygn. II OPS 2/2007 (NSAiWSA 2007/3 poz. 60) stwierdzającej, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., że ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Stanowisko to Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

8 Przywołany wyżej art. 53 § 2 p.p.s.a. ustanawia zasadę, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa.

9 W rozpoznawanej sprawie wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżąca wniosła do Rady Gminy [...] w dniu 26 kwietnia 2010 r., co potwierdza prezentata Biura Rady [...] umieszczona na wezwaniu. Bezsporne jest, że Rada Gminy [...] nie udzieliła skarżącej odpowiedzi na to wezwanie. Faktu tego nie kwestionuje zarówno skarżąca jak i organ.

10 W tej sytuacji, nie budzi wątpliwości Sądu, iż sześćdziesięciodniowy termin, w jakim strona mogła skutecznie zaskarżyć uchwałę Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] rozpoczął swój bieg w dniu 27 kwietnia 2010 r. (następny dzień po doręczeniu organowi wezwania) i upłynął w dniu 25 czerwca 2010 r.

11 Tymczasem skarga A.M. na ww. uchwałę nadana została w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 4 sierpnia 2010 r. (co potwierdza data stempla umieszczona na kopercie), a więc ponad miesiąc po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

12 W tym stanie rzeczy skarga ta, jako spóźniona podlega odrzuceniu.

13 Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.