Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 r., I SA/Wa 1463/07
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 r., I SA/Wa 1463/07
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ujawnienia w rejestrze określonej formy realizacji prawa do rekompensaty oddala skargę.
Uzasadnienie
2 Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W.P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] odmawiającą ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej przez stronę formy realizacji prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz sporządzenia stosownej adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...].
3 W uzasadnieniu decyzji Minister Skarbu Państwa wskazał, że Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej przez W.P. formy realizacji prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz sporządzenia stosownej adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r. uznając, że strona zrealizowała prawo do rekompensaty ponad przewidzianą przez art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) wartość 20 % nieruchomości pozostawionej na kresach wschodnich II RP.
4 Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.P.
5 Minister Skarbu Państwa rozpoznając sprawę uznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe.
6 Organ odwoławczy przytoczył treść art. 13 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej i zaznaczył, że znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego z dnia 12 grudnia 1990 r., Rep. A nr [...] wynika, że W. i D. małż. P. nabyli lokal mieszkalny znajdujący się na działce położonej w G. przy ul. [...] nr [...] o powierzchni użytkowej [...] m-, za zaliczeniem wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami państwa polskiego.
7 Minister Skarbu Państwa wskazał, że zgodnie z zaświadczeniem Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r., W.P. jest uprawniony do realizacji roszczeń wynikających z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741), jako spadkobierca mienia nieruchomego pozostawionego w L. w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r., którego właścicielem był F.P.
8 Organ podkreślił, że wartość nieruchomości pozostawionej w L. została ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego M.P. operatem szacunkowym z lutego 1990 r. Operat ten został następnie zweryfikowany w grudniu 1999 r. i na tej podstawie ustalono, że z ogólnej kwoty wartości mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP, tj. [...] zł pozostało do wykorzystania 58% tej kwoty, tj. [...] zł.
9 W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Minister Skarbu Państwa uznał, że W.P. zrealizował przysługujące mu prawo do rekompensaty w całości.
10 Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.P. podnosząc, że prawo do rekompensaty nie zostało zrealizowane. W ocenie skarżącego akt notarialny za zaliczeniem mienia zabużańskiego należało sporządzić według decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 1990 r., nr [...] w sprawie podziału nieruchomości, na mocy której z działki nr [...] położonej przy ul. [...] wydzielono działkę nr [...] w związku ze sprzedażą lokalu w budynku wielomieszkaniowym.
11 W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
13 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
14 W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2007 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2006 r. nie naruszają prawa.
15 W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji, powołując art. 13 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) odmówiły ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej przez W. P. formy realizacji prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz sporządzenia stosownej adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r. Uznano bowiem, że skarżący zrealizował już przysługujące mu prawo do rekompensaty w całości.
16 Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. prawo do rekompensaty jest realizowane w jednej z następujących form:
17 1) zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej na poczet:
18 a) ceny sprzedaży nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, albo
19 b) ceny sprzedaży prawa użytkowania wieczystego przysługującego Skarbowi Państwa, albo
20 c) opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa i ceny sprzedaży położonych na nich budynków oraz innych urządzeń lub lokali, albo
21 d) opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, o którym mowa w przepisach odrębnych, albo
22 2) świadczenia pieniężnego wypłacanego ze środków Funduszu Rekompensacyjnego, o którym mowa w art. 16.
23 W myśl art. 13 ust. 2 powołanej ustawy zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości.
24 Stosownie zaś do art. 13 ust. 3 tej ustawy w przypadku osoby, która na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa, lub nieruchomości takie nabyli jej poprzednicy prawni, wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o których mowa w ust. 2 pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, przez osoby, o których mowa w art. 2 lub art. 3.
25 Zaznaczyć należy, że powołany art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. ogranicza zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej do wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości, podobnie jak i wysokość świadczenia pieniężnego.
26 Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że aktem notarialnym z dnia 12 grudnia 1990 r., Rep. A nr [...] W.P. i D.P. nabyli mieszkanie w budynku położonym w G. przy ul. [...] za zaliczeniem wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami państwa polskiego. Okoliczność częściowej realizacji uprawnienia przysługującego W.P. - jako następcy prawnemu dawnego właściciela nieruchomości pozostawionej w L., utraconej w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. - potwierdzona została w zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...]. W zaświadczeniu tym wskazano, że wartość nieruchomości pozostawionej w L. przez poprzednika prawnego skarżącego ustalona została przez rzeczoznawcę majątkowego operatem szacunkowym z lutego 1990 r., zweryfikowanym w grudniu 1999 r., na kwotę [...] zł. Do wykorzystania pozostało zaś 58 % z powyższej kwoty, czyli [...] zł.
27 Oczywiste zatem jest, że W.P. nabywając wraz z żoną lokal mieszkalny w budynku położonym w G. przy ul. [...] za zaliczeniem wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, uzyskał już rekompensatę w wysokości 42 % wartości pozostawionego mienia, a więc w wysokości przekraczającej 20 % wartości tego mienia.
28 Oznacza to tym samym, że skarżący zrealizował już przysługujące mu prawo do rekompensaty w całości. Słusznie więc organy obu instancji odmówiły ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej przez stronę formy realizacji prawa do rekompensaty oraz sporządzenia stosownej adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2000 r.
29 W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.