Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2006 r., I SA/Wa 1224/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2006 r., I SA/Wa 1224/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 59 § 2 kpa odmówił adwokatowi P. G. pełnomocnikowi A. S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2005 r., nr [...] orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za grunt nieruchomości o pow. [...] m² położonej w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), hip. nr [...].

3 W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] grudnia 2005 r. adwokat P. G. pełnomocnik A. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2005 r., nr [...] odmawiającej przyznania odszkodowania za grunt nieruchomości o pow. [...] m² położonej w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wobec doręczenia decyzji w dniu [...] listopada 2005 r. termin do złożenia od niej odwołania upłynął z dniem [...] listopada 2005 r. Tymczasem zgodnie z zaświadczeniem lekarskim wystawionym w dniu [...] listopada 2005 r. pełnomocnik strony, ze względu na stan zdrowia nie był zdolny do pracy w okresie od [...] listopada do [...] listopada 2005 r. W ocenie organu odwoławczego strona nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przeszkoda do dotrzymania terminu (niemożność wykonywania obowiązków w zawodzie) mogła być pokonana poprzez zapewnienie substytucji w prowadzonej sprawie.

4 Na powyższe postanowienie skargę w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył w imieniu A. S. pełnomocnik adwokat P. G.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 58 § 1 kpa ponieważ organ wbrew treści tego przepisu i pomimo nie tylko uprawdopodobnienia, ale wręcz udowodnienia niezawinienia w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania przez pełnomocnika strony, terminu tego nie przywrócił. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że udowodnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania przedkładając zwolnienie lekarskie z zaleceniem "chory musi leżeć". Wskazał na dochowanie terminu z art. 58 § 2 kpa.

5 Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że nie sposób wymagać jak to uczynił Wojewoda [...], aby w dacie choroby pełnomocnik miał jeszcze znaleźć substytuta gotowego sporządzić pismo w sytuacji, gdy nie zna sprawy, gdyż jej po prostu nie prowadzi. W ocenie pełnomocnika skarżącej jest to wymaganie nierealne lub mało prawdopodobne w realizacji, ponieważ wiele problemów nastręcza znalezienie chętnego profesjonalnego zastępcy procesowego, który takiej czynności się podejmie.

6 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

8 Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego.

9 Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przepis art. 58 § 1 kpa wśród przesłanek przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji administracyjnej wymienia uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w niedotrzymaniu terminu. W doktrynie prawa administracyjnego i judykaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks...Komentarz, wydanie IV 1980 s. 136 i 138, por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997 r., SA/Sz 630/96, niepubl. oraz z 20 maja

10 1998 r. I SA/Ka 1718/96 Lex Polonica nr 33415). O braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, iż jej dopełnienie stało się niemożliwie z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu w danych warunkach największego wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99, niepubl.). Jeśli strona jest zastępowana przez pełnomocnika procesowego, to brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, należy oceniać na podstawie okoliczności odnoszących się do pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2001 r.,

11 SA 431/100, niepubl.). Orzecznictwo sądowe wskazuje pewne sytuacje, które same w sobie (bez wykazania dodatkowych okoliczności) nie mogą być przyczyną przywrócenia terminu. Jest to m.in.: zwolnienie od pracy (por. wyr. NSA z dnia

12 20 kwietnia 1999 r., SA/Ka 1609/97, niepubl.), nie spełniające warunku nagłej choroby, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., SA 1072/00, niepubl.). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącej A. S. adwokat P. G. wykazał tylko fakt udzielenia mu w dniu [...] listopada 2005 r. zwolnienia lekarskiego, z którego wynika niezdolność do pracy w okresie od [...] listopada do [...] listopada 2005 r. W ocenie Sądu fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim nie jest równoznaczny z brakiem winy w uchybieniu terminu, a jedynie brak tej winy może uzasadniać przywrócenie terminu. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z dnia 4 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1243/97 (Lex Polonica 36802), z którego wynika, że zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu, gdyż nie wyklucza dokonania czynności procesowej nadania pisma przez inną osobę. Należy zwrócić uwagę, że zarówno we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, jak również w skardze do sądu pełnomocnik nie uprawdopodobnił, iż zapadł na chorobę nagłą lub obłożną, mającą taki charakter i przebieg, że przy dołożeniu nawet najwyższych starań bez narażania się na utratę zdrowia, uniemożliwiła mu sporządzenie w terminie odwołania i nadania go pocztą lub złożenia osobiście w organie bądź przez osobę trzecią (domownika lub pracownika kancelarii) ewentualnie posłużenie się substytutem.

13 Wbrew twierdzeniom skargi, zwolnienie lekarskie nie zawiera adnotacji "musi leżeć", lecz "powinien leżeć". Jak już wyżej wskazano - nie jest to wystarczające do przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Szczególne wymagania w kwestii udowodnienia braku winy dotyczą profesjonalnych pełnomocników prowadzących kancelarie. Pełnomocnik tak powinien zorganizować pracę kancelarii, aby w razie choroby mógł go zastąpić substytut. Twierdzenie, że z uwagi na charakter sprawy i jej zawiłość trudno mu byłoby znaleźć substytuta (pełnomocnictwo od skarżącej obejmowało prawo do substytucji) gotowego sporządzić odwołanie nie ma znaczenia. A ponadto przepis art. 127 § 1 kpa i inne przepisy nie stawiają szczególnych wymogów dla uzasadnienia odwołania (w przeciwieństwie np. do skargi kasacyjnej).

14 Mając na uwadze wszystkie omówione okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienia jest zgodne z prawem. Dlatego z mocy art. 151 ustawy z

15 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

16 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd orzekł jak w sentencji wyroku.