Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2015 r., IV SAB/Wa 245/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2015 r., IV SAB/Wa 245/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie przyjęcia wniosku postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 M. M. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przyjęcia wniosku. Skarżący wskazał, że w dniu 14 października 2014 r. usiłował złożyć wniosek w Biurze Miejskiego Rzecznika Konsumenta, lecz z uwagi na dołączenie do niego oryginały dokumentów pracownik biura odmówił jego przyjęcia. Skarżący dodał, że wniosek wielokrotnie próbował dostarczyć drogą elektroniczną, ale bezskutecznie.

3 Skarżący do przedmiotowej skargi dołączył kopię skargi złożonej do Wydziału Skargi i Wniosków Gabinetu Prezydenta W. na organizację pracy w biurze rzecznika konsumentów oraz zawiadomienie Prezydenta W. z [...] listopada 2014 r. o sposobie załatwienia skargi.

4 Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

6 Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".

7 Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że nie każda działalność organu podlega kontroli sądów administracyjnych. W sytuacji stwierdzenia, że skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, a stosowne postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.).

8 Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność Prezydenta W. polegająca na nie przyjęciu do rozpatrzenia wniosku z oryginałem dokumentów w Biurze Miejskiego Rzecznika Konsumenta. Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z 9 października 2014 r. uzupełnionym pismem z 14 października 2014 r. wniósł skargę na działanie Miejskiego Rzecznika Konsumentów w W. i pracowników jego biura, w trybie przewidzianym w dziale VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.". Prezydent W. pismem z 12 listopada 2014 r. zawiadomił M. M. o sposobie załatwienia skargi.

9 W pierwszej kolejności należy podkreślić, że rzecznik konsumentów jest bezpośrednio podporządkowany staroście (prezydentowi miasta) i jest wyodrębniony organizacyjnie w strukturze starostwa powiatowego (urzędu miasta), bądź może wykonywać swoje zadania przy pomocy wyodrębnionego biura (art. 40 ust. 3 i 4 ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów /Dz. U. nr 50 poz. 331 ze zm./). Rzecznik konsumentów, stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, wykonuje zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony konsumentów. Zakres zadań rzecznika konsumentów został określony w art. 42 ww. ustawy i obejmuje: zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie ochrony interesów konsumentów, składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie ochrony interesów konsumentów, występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów, współdziałanie z właściwymi miejscowo delegaturami Urzędu, organami Inspekcji Handlowej oraz organizacjami konsumenckimi, wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych (ust. 1 pkt 1-5 powołanego przepisu). Ponadto rzecznik konsumentów może wytaczać powództwa na rzecz konsumentów oraz wstępować, za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów konsumentów, a także występować z wnioskiem o ukaranie w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów (art. 42 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów).

10 Z powyższych regulacji można wywieść, że skoro rzecznik konsumentów wykonując zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony konsumentów nie posiada kompetencji do orzekania w sprawach, wydawania nakazów czy zakazów bądź nakładania kar, to takich uprawnień nie ma (i nie może mieć) jego zwierzchnik (starosta, prezydenta miasta). Oznacza to, że działania organów samorządu powiatu w zakresie ochrony konsumentów nie przybierają formy aktów czy czynności wymienionych w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 -4a p.p.s.a. Tym samym ocenie Sądu nie może podlegać bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania rzecznik konsumentów podległego prezydentowi miasta (staroście).

11 Dalej z uwagi na okoliczność, że M. M. wniósł skargę na organizację pracy w Biurze Miejskiego Rzecznika Konsumentów działającego przy Urzędzie Miasta W. wyjaśnić należy, że skarga ta jest odformalizowanym środkiem ochrony różnego rodzaju interesów jednostki. Przedmiotem skargi, zgodnie z art. 227 k.p.a. jest w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie w tym trybie jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Zawiadomienie to nie przybiera jednak żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. Jednocześnie brak jest podstawy prawnej do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego - postępowania odwoławczego. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, że nie podlega kognicji sądów administracyjnych ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 684/13, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym ocenie sądu administracyjnego nie podlega postępowanie ogólnoskargowe prowadzone przez Prezydenta W. w trybie przepisów działu VIII k.p.a. w związku ze skargą M. M. z 9 października 2014 r. (uzupełnioną pismem z 14 października 2014 r.).

12 W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skarga M. M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przyjęcia wniosku w zakresie ochrony konsumentów jest niedopuszczalna, gdyż skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych i jako taka podlega odrzuceniu.

13 Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.