Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2015 r., IV SA/Wa 99/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2015 r., IV SA/Wa 99/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.P. o dokonanie wykładni wyroku z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 99/15 w sprawie ze skargi M.P., O.L. i W.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić wniosek

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 99/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi M.P., O.L. i W.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2 sentencji stwierdził, że nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

3 Odpis tego wyroku został dołączony skarżącemu M.P. (działającemu również w imieniu pozostałych skarżących) w dniu 9 kwietnia 2015 r.

4 W piśmie z dnia 15 lipca 2015 r. skarżący złożył wniosek o dokonanie wykładni wyroku.

5 Wskazał, że w uzasadnieniu zabrakło stanowiska Sądu co do konieczności zamówienia przez organ kolejnego operatu szacunkowego w sprawie wyceny nieruchomości, skarżący podniósł, że Sąd pominął w uzasadnieniu sprawy naruszenia przez organ procedur administracyjnych. Wskazał również, że w uzasadnieniu wyroku nie stwierdzono, że postępowanie przed Starostą toczyło się od pewnego momentu wadliwie, ponadto Sąd w wyroku pominął kwestię zwrotu kosztów sądowych – zaliczki w kwocie 240 zł wniesionej za ustanowienia kuratora sądowego dla nieznanego z miejsca pobytu O.L.

6 Postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. Sąd przyznał M.P. wynagrodzenie z tytułu ustanowienia go kuratorem O.L.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

8 Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 157 ze zm.- zwaną dalej Ppsa) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

10 Jednocześnie w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd rozstrzyga wątpliwości co do treści wyroku w miarę możliwości w takim składzie, jaki był właściwy do wydania orzeczenia, o którego wykładnię chodzi w sprawie (por. postanowienia NSA: z dnia 27 lipca 2010 r., II GZ 170/10; 28 stycznia 2014 r., sygn. II OZ 55/14).

11 W literaturze przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345). Niedopuszczalne jest natomiast w ramach tej instytucji domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legły u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia wyroku nie może, bowiem prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kierowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/10, z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 698/10, z dnia 19 marca 2014 r., sygn. II OW 67/13).

12 W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 17 marca 2015 r. Zarówno sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Treść żądania Skarżącego w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że de facto żąda on uzupełnienia wyroku o kwestie dotyczące prowadzonego postępowania administracyjnego – m.in. operatu szacunkowego, naruszenia przez organ procedur administracyjnych, czy wadliwego prowadzenia postępowania. Tymczasem wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do poszerzenia go o inne elementy, zdaniem wnioskodawcy istotne.

13 W tym stanie rzeczy na podstawie art. 158 Ppsa orzeczono jak w sentencji.