Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2015 r., IV SA/Wa 886/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2015 r., IV SA/Wa 886/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi B. Ł. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji oddala skargę

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi wniesionej przez B. L. jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014r. Nr [...] utrzymujące w mocy, na podstawie art.138&1 pkt.1 w zw. z art.152&2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( j.t DZ U z 2013r. poz. 267, dalej jako: "kpa")), postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012r. znak [...] odmawiające B. L. prowadzącej działalność gospodarczą pn. "A. B. L." wstrzymania ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011r. znak [...]

3 o wymierzeniu ww. kary pieniężnej w kwocie 20. 000 zł.

4 W uzasadnieniu orzeczenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej również jako: "GIOŚ"" lub "organ odwoławczy") podniósł, że decyzją z dnia [...] marca 2011r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył B. L. karę pieniężną w kwocie 20.000 zł. Przedmiotowa decyzja została stronie doręczona zgodnie z art.44 kpa i stała się decyzją ostateczną.

5 Pełnomocnik B. L. w dniu 27 stycznia 2012r. złożył do organu wniosek o wstrzymanie wykonania ww. ostatecznej decyzji [...] WIOŚ z dnia [...] marca 2011r. uzasadniając, że w dniu [...] stycznia 2012r. został złożony wniosek

6 o wznowienie postępowania ww. sprawie. W jego ocenie okoliczności sprawy wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia przedmiotowej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, co uzasadniało konieczność wstrzymania wykonania tej decyzji.

7 [...] WIOŚ ww. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. odmówił uwzględnienia wniosku uzasadniając odmowę uchybieniem przez stronę terminu

8 do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania określonego w przepisach kpa.

9 GIOŚ, rozpoznając zażalenie strony na powyższe postanowienie, podtrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że w sprawie nie zaistniały przesłanki

10 z art.152 kpa do wstrzymania wykonania decyzji, albowiem wniosek o wznowienie postępowania w sprawie został złożony z przekroczeniem miesięcznego terminu

11 do złożenia takiego podania.

12 W tym zakresie organ odwoławczy podniósł, że ze sporządzonej w dniu 9.12.2011r. notatki służbowej wynika, że pełnomocnik strony w tym dniu zapoznał się

13 z aktami sprawy. Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony w dniu [...].01.2012r., czyli z przekroczeniem miesięcznego terminu do jego złożenia.

14 Zachowanie terminu stanowi warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a w przypadku jego uchybienia organ odmawia wznowienia postępowania, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

15 Pismem z dnia 5 lutego 2015r. B. L. ( dalej także jako: "skarżąca") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie GIOŚ. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

16 1/ art.152 &1 kpa poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wskazujące na wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji, w przypadku kiedy to z wniosku strony wynika, że decyzja [...] WIOŚ z dnia [...].03.2011r. winna zostać uchylona

17 w postępowaniu wznowieniowym albowiem w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który wydał decyzję, które to przy ich uwzględnieniu wpłyną znacząco na sprawę, a nowa decyzja będzie odmienna od dotychczas wydanej

18 2/ naruszenie art.152 &1 kpa, albowiem wykonanie decyzji winno zostać wstrzymane

19 do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania

20 3/ naruszenie art.152 &1 kpa, albowiem wykonanie decyzji winno zostać wstrzymane do czasu ostatecznego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego

21 w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego

22 Mając na względzie powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego.

23 W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty i twierdzenia, wywodząc,

24 że nadal toczą się postępowania odwoławcze i sądowoadministracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia jej kary pieniężnej.

25 W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonego postanowienia.

26 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

27 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

28 Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

29 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 zwanej

30 w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania

31 i wykładni norm prawa materialnego.

32 W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga podlega oddaleniu.

33 Postanowienie GIOŚ kontrolowane w sprawie zostało wydane po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na postanowienie organu I instancji odmownie załatwiające ww. wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania, stąd też podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowi przepis art. 152 k.p.a.

34 Wymaga zatem przypomnienia, iż zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma

35 z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

36 Dostrzec należy, iż instytucja procesowa uregulowana w przytoczonym przepisie, służy ochronie strony przed możliwymi negatywnymi konsekwencjami jakie może ona ponieść na skutek dalszego wykonywania decyzji. Jednakże zastosowanie tej instytucji uzależnione jest od stwierdzenia istnienia (na wniosek lub z urzędu) prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, przy czym ocena stopnia tego prawdopodobieństwa, dokonana w oparciu o występujące w sprawie okoliczności, należy do właściwego organu.

37 Podkreślić przy tym trzeba, iż w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. właściwy organ winien natomiast wziąć pod uwagę te okoliczności faktyczne i prawne, które dostępne są na tym etapie postępowania, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją, i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona.

38 Należy także zaznaczyć, iż wstrzymanie nie jest pozostawione uznaniu organu, choć jego przesłanki są wskazane w drodze pojęć niedookreślonych. Z treści art. 152 k.p.a. wynika jednoznacznie, że jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, tzn. gdy istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania, organ ma obowiązek wstrzymania wykonania takiej decyzji. Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 295/10 (lex nr 1071256).

39 Dodać w końcu trzeba, iż interpretacja przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a. -z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych- powinna mieć charakter ścieśniający,

40 a użyte w tym przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych okoliczności sprawy. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami

41 na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej skorzystanie z instytucji wstrzymania decyzji stanowić może naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (tak m. in. WSA w Warszawie w wyroku

42 z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1752/11, lex nr 1155904).

43 Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, iż przeprowadzona przez GIOŚ ocena nie nosi znamion dowolności, a stanowisko wywiedzione na jej podstawie jest prawidłowe, znajduje potwierdzenie w materiale sprawy i nie daje podstaw

44 do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. (poprzez wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej).

45 Zarówno w postępowaniu przed organami, jak i w skardze do sądu, skarżąca podnosiła i eksponowała twierdzenia wynikające ze złożonego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, uznając za przesądzone, że nowa decyzja będzie odmienna od wydanej. Tego rodzaju stanowisko nie może zostać zaakceptowane, bowiem elementy poruszone przez skarżąca podlegają badaniu w kolejnej fazie postępowania wznowieniowego, natomiast niedochowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania uniemożliwia przejście do drugiego etapu tegoż postępowania i merytorycznego zbadania sprawy oraz wydania stosownego rozstrzygnięcia.

46 Nie można z samego faktu złożenia wniosku o wznowienie postępowania wyprowadzać twierdzeń o istnieniu prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w rozumieniu art.152&1 kpa.

47 Ponadto procedując nad tym wnioskiem organy zasadnie wywiodły,

48 że przedmiotowy wniosek nie mógł uprawdopodabniać zmiany ostatecznej decyzji, gdyż organy odmówiły wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminowi

49 do złożenia wniosku.

50 Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela oceny zaprezentowane przez orzekające organy administracji. Ponadto z urzędu Sąd wziął pod uwagę fakt wydania (w dacie rozpoznawania sprawy nieprawomocnego) wyroku z dnia 13 sierpnia 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 887/15, którym to wyrokiem została oddalona skarga B. L. na postanowienie GIOŚ z dnia [...] grudnia 2014r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

51 Z tych przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie GIOŚ jest zgodne

52 z prawem. W ocenie Sądu, organ ten słusznie stwierdził, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do zbudowania na nich prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej.

53 Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a orzekł

54 o oddaleniu skargi jako niezasadnej.