Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2013 r., IV SA/Wa 2366/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2013 r., IV SA/Wa 2366/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant ref. staż. Agnieszka Chustecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zagospodarowania odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., nr [...] wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2012r. nr [...] zobowiązującą P. K. do zagospodarowania 906 kg odpadów w postaci zużytych katalizatorów sprowadzonych nielegalnie z N. do P. i zobowiązał do oddania odpadów do podmiotu posiadającego uprawnienia do odzysku odpadów.

3 Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ wskazał art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. nr 124, poz. 859 ze zm.).

4 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Główny Inspektor Ochrony Środowiska podał, iż w dniu [...] kwietnia 2010r. funkcjonariusze Mobilnej Grupy Kontrolnej w O. zatrzymali pojazd wjeżdżający z N. do P. i stwierdzili, że w pojeździe tym znajdują się odpady w postaci zużytych katalizatorów. Funkcjonariusze stwierdzili nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów o kodzie 16 08 01.

5 P. K. oświadczył, że ww. katalizatory wywiózł wcześniej do N. w celu zagospodarowania, ale ze względu na fakt, że firma niemiecka R. nie mogła ich przyjąć od razu powracał do P. z zamiarem ponownego wywozu katalizatorów do N. w późniejszym terminie.

6 Biorąc jednak pod uwagę całokształt okoliczności sprawy w tym fakt, że P. K. nie posiadał ze sobą załącznika VII do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, potwierdzającego wywóz odpadów do Niemiec, Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że P. K. jest odbiorcą odpadów odpowiedzialnym za nielegalny wwóz odpadów (zużytych katalizatorów) z N. do P.

7 Organ podał, że P. K. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podał, że jego zamiarem był wywóz katalizatorów z P. do N. do firmy R. zaś nie posiadał dokumentów na potwierdzenie tego ponieważ dokumenty posiadał pośrednik obywatel niemiecki P. P.

8 Organ stwierdził, że nie ma żadnych dowodów na podstawie których mógłby dać wiarę oświadczeniu P. K., że w czasie kontroli był on w drodze powrotnej z N. do P. po nieudanej próbie dostarczenia odpadów do zagospodarowania niemieckiej firmie po wcześniejszym ich wywiezieniu z terytorium P.

9 Organ dodał ponadto, że P. K. nie wykazał, że wcześniej legalnie wywiózł odpady z P.

10 Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając decyzji naruszenie: art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy.

11 Podnosząc powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania.

12 W uzasadnieniu skargi podniesiono, m.in. że art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów może mieć zastosowanie w stosunku do odbiorców nielegalnie sprowadzonych odpadów.

13 W sytuacji natomiast gdy skarżącemu nie można przypisać roli odbiorcy odpadów, ponieważ przywóz odpadów z N. do P. miał charakter wtórny, zastosowanie wskazanego przepisu i nałożenie na skarżącego określonego obowiązku było niezasadne.

14 Skarżący podkreślił, że jego zamiarem był wywóz katalizatorów z P. do N. do firmy R., nie miał dokumentów na potwierdzenie tego ponieważ dokumenty posiadał pośrednik, obywatel niemiecki P. P.

15 Skarżący podał, że ww. katalizatory wywiózł wcześniej do N. w celu zagospodarowania, ale ze względu na fakt, że firma niemiecka R. nie mogła ich przyjąć od razu powracał do P. z zamiarem ponownego wywozu katalizatorów do N. w późniejszym terminie.

16 Zdaniem skarżącego kwestia ta nie została w sposób dokładny wyjaśniona przez organ orzekający, czego skutkiem było wydanie wadliwej decyzji.

17 W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

19 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

20 Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

21 Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

22 Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja zobowiązującą P. K. do zagospodarowania 906 kg odpadów w postaci zużytych katalizatorów sprowadzonych nielegalnie z N. do P. i zobowiązująca do oddania odpadów do podmiotu posiadającego uprawnienia do odzysku odpadów.

23 Decyzja wydana została w oparciu o art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124 poz. 859 ze zm).

24 Ze względu zatem na określony zakres przedmiotowy stosowania przepisu art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, kwestią wymagającą w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia było ustalenie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, czy istotnie skarżący winien być uznany za odbiorcę odpadów w postaci zużytych katalizatorów sprowadzonych nielegalnie z N. do P.

25 Powyższa kwestia ma w sprawie pierwszorzędne znaczenie, szczególnie w sytuacji, gdy skarżący w trakcie postępowania administracyjnego utrzymywał, że przywóz odpadów z N. do P. miał charakter wtórny, jego zamiarem był wywóz katalizatorów z P. do N. Skarżący podał, że ww. katalizatory wywiózł wcześniej do N. w celu zagospodarowania, ale ze względu na fakt, że firma niemiecka R. nie mogła ich przyjąć od razu, powracał do P. z zamiarem ponownego wywozu katalizatorów do N. w późniejszym terminie.

26 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że brak jest dowodów dokumentujących twierdzenia skarżącego.

27 Strona skarżąca nadesłała jednak do Sądu kopię wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2011r. sygn. akt [...], z którego wynika, że P. K. w nocy z 28 na 29 kwietnia 2010r. wywoził z P. do N. odpady w postaci zużytych katalizatorów.

28 Powyższe może potwierdzać twierdzenia skarżącego, iż przywóz odpadów z N. do P. miał charakter wtórny. Podkreślić należy, że ww. wyrok Sądu Rejonowego [...] zapadł rok przed wydaniem pierwszej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Ujawnienie powyższego wyroku należy potraktować jako nową okoliczność lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi administracji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – podstawa wznowienia postępowania).

29 Podkreślić również należy, że organ centralny, wbrew zasadzie prawdy obiektywnej jak również wbrew obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nałożonego na organy administracji publicznej w art. 77 §.1 k.p.a. nie dokonał pełnych ustaleń w sprawie i wydając orzeczenie bez pełnego ustalenia stanu faktycznego przekroczył granice swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p. a.). Stwierdzić zatem należy, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska wbrew obowiązkowi wynikającemu z art.7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 k. p. a.- nie ustalił dokładnie stanu faktycznego sprawy.

30 Rozpoznając sprawę ponownie organ w pierwszej kolejności dokona samodzielnych ustaleń, czy spełnione zostały obiektywne przesłanki do uznania skarżącego za odbiorcę odpadów przywiezionych z N. do P. i w zależności od wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego z zachowaniem zasad postępowania dowodowego podejmie prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie uwzględniając powyższe wskazania Sądu.

31 Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności - na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.