Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r., IV SA/Wa 2302/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r., IV SA/Wa 2302/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -

Uzasadnienie

2 IV SA/Wa 2302/12

UZASADNIENIE

3 I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "Dyrektor"), po ponownym rozpatrzeniu na wniosek M. P. (dalej "skarżącego") sprawy zakończonej postanowieniem Dyrektora z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, utrzymał własne postanowienie w mocy.

4 II. Zaskarżone postanowienie Dyrektora z dnia [...] lipca 2012 r. zapadło w następującym stanie faktycznym:

5 1. W dniu [...] maja 2012 r. Wójt Gminy C. zwrócił się do Dyrektora (Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W.) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zadania inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego bliźniaczaczego wraz z garażem (połowy budynku) na dz. ew. nr [...], [...], obręb D. w gminie C. wydawanej na wniosek M. P.

6 2. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu stwierdził, iż przedłożony projekt decyzji jest niezgodny z § 9 i § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.). Ponadto podniósł również, iż zgodnie z § 9 ust 4 Rozporządzania Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) wskazuje się, ze droga klasy G (głównej) powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (lokalnej), wyjątkowo klasy D (dojazdowej), a odstępy między skrzyżowaniami nie powinny być mniejsze niż [...]0 m poza terenem zabudowy oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500m; przy czym dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400, przy czym na drodze klasy G (głównej) należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów poprzez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę mieszkaniową.

7 Dodatkowo organ wskazał, że w przedstawionym projekcie decyzji opisany został zjazd do drogi krajowej, który nie znajduje się w ewidencji zjazdów prowadzonej przez Oddział w W.. Stwierdził także, iż dz. ew. nr [...] posiada dostęp do drogi niższej kategorii (droga gminna dz.ew. nr [...] poprzez dz. ew. nr [...] i w związku z tym wniósł o wprowadzanie w decyzji o warunkach zabudowy zapisów o zakazie bezpośrednich zjazdów z drogi krajowej nr [...] do dz. ew. nr [...], [...] i [...] (oraz od działek powstałych po kolejnych podziałach) oraz o dostęp do drogi publicznej poprzez drogę położoną na działce drogowej nr [...].

8 3. Pismem z dnia 20 czerwca 2012 r. Pan M. P. zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zjazdu z drogi krajowej nr [...] na dz. ew. nr [...], [...], obręb D. w gminie C. składając jednocześnie następujące wyjaśnienia:

9 1) przedmiotowa działka została zakupiona do Gminy C. jako działka rolna z istniejącym zjazdem z drogi krajowej oraz nie ma możliwości wydzielenia odrębnych działek bez dostępu do drogi publicznej,

10 2) dz. ew. nr [...] jest działką leśną (Ls) i nie ma możliwości stałego dojazdu przez tę działkę;

11 3) zaznaczona na mapie droga biegnąca wzdłuż granicy działki [...] nie jest drogą gminną publiczną, tylko jest częścią działki leśnej nr [...] (nie istnieje ona w ewidencji gruntów jako odrębna działka ani droga;

12 4) jedyną drogą publiczną, do której ma dostęp dz. ew. nr [...] i [...] jest droga krajowa nr [...];

13 5) zaznaczony na mapie istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] na dz. ew [...] został potwierdzony już 20 grudnia 2001 r. (data przyjęcia mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w M.);

14 Pan M. P. zwrócił się także z prośbą o wyrażenie zgody na wspólny zjazd z drogi krajowej dla dz. ew. nr [...] i [...] w miejscu istniejącego zjazdu.

15 III. W dniu [...] lipca 2012 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. i ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu stwierdził, co następuje:

16 1) dz. ew. nr [...], obręb D. w gminie C. jest działką leśną (Ls) przeznaczoną pod zalesienie zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C.,

17 2) istniejąca organizacja ruchu tj. linia pozioma linia krawędziowa oraz linia segregacyjna nie dopuszczają możliwości obsługi ww. działki z drogi krajowej z uwagi na brak dostatecznej widoczności (łuki poziome i pionowe) oraz oceny sytuacji na przedmiotowym odcinku drogi przez kierujących pojazdami,

18 3) zmiana sposoby zagospodarowania działki z rolnej na zabudowę mieszkaniową spowoduje niekorzystną zmianę struktury i natężenia ruchu w obrębie zjazdu z dz. ew. nr [...], [...], obręb D. w gminie C. oraz będzie się z wiązać poszerzeniem obszaru zabudowanego co jest niezgodne z zaleceniami zarządcy drogi.

19 Podniesiony został także argument, iż wprowadzenie zjazdu na drogę krajową w związku z występującym dużym natężeniem ruchu (5075 poj./dobę w 2010 roku) organiczny płynność tego ruchu i zwiększy prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji. Przywołany został również § 9 ust. 4 Rozporządzania Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usynowianie (Dz. U nr 43, poz. 430) wskazujący ograniczenie liczby zjazdów na droga klasy G (głównej) szczególnie z terenów przeznaczonych pod nową zabudowę mieszka, ze względu na płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powołał się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1118/01 wskazujący, iż położenie działki bezpośrednio przy drodze krajowej nie oznacza automatycznie konieczności wybudowania z niej zjazdu i jego realizacja może być tylko dopuszczalna nie tylko z punktu widzenia rygorów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale także nie może naruszać wymogów związanych z klasą techniczną drogi. Organ wyraził także pogląd, że dopuszczanie nieograniczonej możliwość budowy zjazdów na drogę krajową nr [...] prowadziłoby do utraty przez tę drogę charakteru drogi klasy G (głównej). Na poparcie tego stwierdzenia przywołane zostały orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. wyrok z dnia 11 maja 1998 r., sygn. akt II SA 438/98. Dodatkowo zwrócono uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2004 r., sygn. akt II SA 2207/03, który wskazuje, że fakt bezpośredniego przylegania działki do drogi publicznej nie wiąże się z prawem możliwości ustanowienia zjazdu z tej działki na drogę, gdyż ta możliwość nie jest bowiem wprost związana z prawem własności gruntu, lecz stanowi uprawienie o charakterze rzeczowym - związane z określoną nieruchomością, przyznawane w drodze decyzji administracyjnej zarządcy drogi. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad mając na uwadze ustalony stan faktyczny i prawny w wydanym ponownie postanowieniu oparł swoje stanowisko na ważnym interesie społecznym, którego wyznacznikiem jest konieczność przestrzegania obowiązujących przepisów stojących na straży zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego i obowiązku ograniczenia potencjalnych miejsc kolizji i wypadków, przywołując tu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99, który wskazuje, że naczelną zasadą przy rozpatrywaniu spraw na wykonanie nowego zjazdu jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciel w tym zakresie.

20 IV. Pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszanie prawa materialnego mającego na wypływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisu art. 43 ust. 3 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14 poz. 60 z późn. zm.) przez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na usytuowanie istniejącego zjazdu w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 tego przepisu.

21 Ponadto skrzący nie podzielił stanowiska organu o wpływie istniejącego zjazdu na bezpieczeństwo ruchu, gdyż obmawianym rejonie istnieje dobra niczym nieograniczona widoczność w kierunku M. (250 m) oraz C. ([...] m) i jest ona dobra zarówno dla kierowców wyjeżdżających na drogę krajową nr [...] i jadących nią Wskazał również, że zmiana sposobu zagospodarowania dz. ew. nr [...] nie wpłynie w sposób istotny na pogorszenie potencjalnych warunków bezpieczeństwa o obrębie drogi. W skardze zwrócono uwagę na istniejące zjazdy - z zabudowań mieszkalnych i gospodarczych położonych na dz. ew. nr [...] znajdujących się drogiej stronie drogi krajowej nr [...], z których istnieje bezpośredni dostęp poprzez dwa zjazdu, z nieruchomości znajdującej się w odległości 220 m w kierunku C. gdzie kilka lat temu został zniesiony budynek mieszkalny. Skarżący zaznaczył, iż w obrębie wymienionych zabudowań nie odnotowuje się wypadków drogowych i innych zagrożeń wpływających negatywnie na stan bezpieczeństwa. Podniesiony również został fakt, iż przedmiotowa działka została zakupiona z zamiarem podjęcia budowy domu, za którą skarżący zapłacił 15 200 zł oraz poniósł koszty geodety w wysokości 1500 zł. W skutek braku uzgodnienia przez organ projektu decyzji o warunkach zabudowy i braku innego dostępu do drogi krajowej nr [...] skarżący będzie pozbawiony możliwości korzystania z działki w sposób przez siebie pożądany, co narusza jego słuszny interes.

22 V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

23 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

24 VI. Zgodnie z art. 1 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr [...]3 poz. 1270 z póżn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr [...]3 poz. 1270 z późn. zm.).

25 Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł po przekonania, iż zarówno postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2012 r. jak i utrzymujące je w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2012 r. nie naruszają przepisów prawa. Zdaniem Sądu, poczynione przez organ ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału nie budzi zastrzeżeń. Zadaniem sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz.U. Nr 30 poz. 168 z późn. zm.).

26 VII. Przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad utrzymujące w mocy postanowienie tego organu odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zadania inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego bliźniaczaczego wraz z garażem (połowy budynku) na dz. ew. nr [...], [...], obręb D. w gminie C..

27 Podstawę prawną prowadzonego postępowania i wydanych postanowień stanowiły przepisy Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr [...] poz. 717 z późn. zm.).

28 Zgodnie z art. 63 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany uzgodnić ją przed wydaniem z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Treść projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na dz. ew. nr [...] stanowiła, iż nowa zabudowa lokalizowana na przedmiotowej działce miała mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej na drogę krajową nr [...]. W myśl art. 20 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14 poz. 60 z późn. zm.) do zarządy drogi należy m.in. wydawanie zezwoleń na lokalizację za zjazdów, przy czym odmowa. Zgodnie z art. 29 ust. 4 ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

29 Jak wynika z treści ww. przepisu zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Charakter tego przepisu wskazuje na to, że ewentualne wyrażenie zgody bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. LexPolonica nr 187[...]62 oraz z dnia 7 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, publ. LEX nr 329687). Z treści tego przepisu wynika również, iż zarządca drogi, wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także przepisami zawartymi w Rozporządzaniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Ze względu na treść zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, iż zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym. Może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1148/06, publ. LEX nr 382712). Z ustaleń organu administracyjnego wynika, że przedmiotowa droga krajowa nr [...], z przy której położona jest dz. ew. nr [...], [...], obręb D. w gminie C., na podstawie zarządzenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zaliczona została do klasy G (główna). Droga tej klasy zgodnie z przepisami prawa musi mieć zapewniony określony poziom bezpieczeństwa. Cel ten jest realizowany w sposób wskazany w § 9 ust. 1 pkt 4 Rozporządzania Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez ograniczenie ilości i częstości zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. W związku z powyższym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad rozpatrując sprawę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zobowiązany był mieć na względzie ww. wymagania zawarte w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, gdyż uzgodnienie decyzji ustalającej obsługę komunikacyjną działki poprzez zjazd na drogę krajową nr [...] rodziłoby ekspektatywę dla adresata decyzji na wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu przez zarządcę drogi w przyszłości. Dlatego też organ wydając postanowienie w niniejszej sprawie zobowiązany był wziąć pod uwagę wymagania zawarte Rozporządzaniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w tym przypadku dla dróg klasy G (głównej). Ponadto, nie zasługuje na uznanie argument wskazany przez skarżącego, iż brak uzgodnienia projektu decyzji pozbawi go możliwości korzystania z działki w sposób przez siebie pożądany, co narusza jego słuszny interes. Wynika to bowiem z faktu, iż złożenie wniosku i wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od dysponowania daną działką przez wnioskodawcę. Wskazać również należy, że istnienie zjazdów z drogi krajowej nr [...] na sąsiednie działki nie może być wystarczającą przesłanką do uznania tego prawa w konkretnej sprawie z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ zgody te zapadły w zupełnie odmiennych sprawach administracyjnych, które nie mają zupełnie wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2010 r., syn. akt VII SA/Wa 321/10). Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającego na wypływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisu art. 43 ust 3 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14 poz. 60 z późn. zm.) przez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na usytuowanie istniejącego zjazdu w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 tego przepisu, należy wskazać, iż art. 43 określa obowiązek zachowania, w szczególności ze względów bezpieczeństwa, odpowiedniej odległości pomiędzy obiektami budowlanymi zlokalizowanymi przy drodze a zewnętrzną krawędzią jezdni. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 poz. 414 z późn. zm.) jako obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury, zaś zgodnie z art. 3 pkt 3a w związku z art. 3 pkt 3 do budowli zaliczane są obiekty liniowe, w tym drogi wraz ze zjazdami. W związku z tym przepis z art. 43 nie ma zastosowania przy wyznaczaniu zjazdów na drogi publiczne, gdyż zjazdy stanowią element budowli jaką jest droga w myśl art. 3 pkt 3a Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

30 Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podjął wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Miało to wyraz w przeprowadzanym postępowaniu poprzez zwrócenie się do kompetentnych merytorycznie jednostek organu o wydanie opinii oraz przeprowadzanie wizji w terenie w celu obecny warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego i stanu istniejącego zjazdu z działki leśnej. W przedmiotowej sprawie interes skarżącego musiał ustąpić przed interesem społecznym związanym z koniecznością zapewnienia przez zarządcę drogi bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz przestrzegania przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por .wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 80/11). Zatem oczekiwanie od organu działania niezgodnego z prawem jest niedopuszczalne i prowadziłby do naruszenia zasady praworządności z art. 6 k.p.a., wyrażonej także w art. 7 Konstytucji RP.

31 VIII. Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu.

32 Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.