Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2020 r., IV SA/Wa 1782/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2020 r., IV SA/Wa 1782/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. i K. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] maja 2020 roku, znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu wniosku M. W., reprezentowanego przez H. W. i K. G. z dnia 9 grudnia 2019 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...]- odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww decyzji.

3 W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

4 Powołaną wyżej decyzją Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]. (dalej RDOŚ) określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia d pn. "Zabezpieczenie przed powodzią terenów zlokalizowanych w zlewni potoku M. na terenie gminy Miasto [...]. oraz Gminy [...]., woj. [...]". Wyżej przywołana decyzja nie została zaskarżona w trybie odwoławczym i stała się ostateczna w dniu 27 września 2019 r.

5 Pismem z dnia 9 grudnia 2019 r. M. W., reprezentowany przez H. W., wraz z K. G., wnieśli do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ), na podstawie art. 58 k.p.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia od powyższej decyzji odwołania. W opinii skarżących przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stanowi okoliczność, że RDOŚ w [...]., mając wiedzę o czynnym udziale skarżących w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu, nie doręczył im bezpośrednio treści decyzji, ani też nie zawiadomił o terminie obwieszczenia decyzji. Według skarżących jednak liczba stron postępowania nie przekraczała 20, stąd też zgodnie z przepisami k.p.a. decyzja winna była być doręczona stronom osobiście, a nie, co miało miejsce, zawiadomienie stron o wydaniu decyzji dokonane zostało w formie obwieszczeń. Wobec powyższego, w ocenie skarżących, uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie nastąpiło z ich winy.

6 W pierwszej kolejności GDOŚ ustalił, iż M. W., reprezentowany przez H. W. oraz K. G. wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w dniu 9 grudnia 2019 r. (pieczęć potwierdzająca datę osobistego doręczenia pisma do RDOŚ w [...].). Skarżący w powyższym wniosku wskazali, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 3-4 grudnia 2019 r. Zatem wniosek ten, w ocenie GDOŚ, wniesiony został w ustawowym terminie (art. 58 § 2 k.p.a.).

7 Zaskarżonym postanowieniem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uwzględnił jednak powyższego wniosku uznając, iż strona nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww decyzji RDOŚ w [...]. nastąpiło bez jej winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Organ wskazał, iż z dniem 24 września 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1712 t.j.), dalej "ustawa zmieniająca", którą - zgodnie z art. 1 ust. 19 lit. d - nastąpiła zmiana brzmienia art. 74 ust. 3 ustawy ooś. Przywołany przepis statuuje stosowanie art. 49 k.p.a., w zależności od liczby stron postępowania (ówcześnie 20, aktualnie, poz zmianach 10). Organ wskazał jednocześnie, iż zgodnie z art. 4 ustawy zmieniającej, "1. Do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 oraz w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". W związku z powyższym w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 74 ust. 3 pkt 1 w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej, a zatem zastosowanie ma przepis art. 49 k.p.a. gdyż liczba stron postępowania przekroczyła 20 i w tym trybie przedmiotowa decyzja RDOŚ w [...]. została doręczona stronom postępowania, tj. w drodze obwieszczeń publicznych. Obwieszczenie z dnia 26 sierpnia 2019 r., informujące strony postępowania o wydaniu powyższej decyzji RDOŚ w [...]. zostało upublicznione:

8 - w dniu 27 sierpnia 2019 r. na tablicy ogłoszeń RDOŚ w [...].;

9 - w dniu 28 sierpnia 2019 r. na stronie BIP RDOŚ w [...].;

10 - w dniu 29 sierpnia 2019 r. na stronie BIP Urzędu Miasta [...]., na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta [...]. oraz na tablicy ogłoszeń w Wydziale Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...].;

11 - w dniu 28 sierpnia 2019 r. na stronie BIP i na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...].;

12 - w dniu 28 sierpnia 2019 r. na strome BIP i na tablicy ogłoszeń Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. oraz w pobliżu miejsca realizacji przedsięwzięcia.

13 Organ odwoławczy wskazał, iż bieg terminu, o którym mowa w art. 49 k.p.a. rozpoczął się w dniu, w którym dokonano publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia decyzji administracyjnej. Niezależnie od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji przyjmuje się fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem 14 dni od daty publicznego ogłoszenia (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 847/12). Wyjaśnienia wymaga, że dla stron postępowania, którym nie doręczono decyzji na piśmie, lecz w drodze obwieszczenia, termin do wniesienia odwołania należy liczyć od daty doręczenia decyzji (postanowienia) określonej zgodnie z art. 49 k.p.a. Dla interpretacji sposobu obliczania terminu wynikającego z art. 49 k.p.a. organ posłużył się ugruntowaną już wykładnią powyższego przepisu, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 235/11, z 15 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 847/12, z 1 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1903/10, postanowienie NSA z 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 2136/11; publ.:cbois), który przyjął, iż bieg terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, po upływie których doręczenie uważa się za dokonane, rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego ogłoszenia, tj. dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. Dla rozpoczęcia biegu terminu doręczenia decyzji zgodnie z art. 49 k.p.a. miarodajny jest pierwszy dzień, w którym ogłoszenie zostało opublikowane w sposób określony w tym przepisie lub przepisach szczególnych. W sytuacji zaś, gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu – bieg czternastodniowego terminu, którego upływ skutkuje uznaniem doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a., należy liczyć od daty, kiedy po raz pierwszy ukazało się ostatnie z obwieszczeń i ten dzień traktować jako dzień rozpoczęcia biegu terminu. Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt: VIII SA/Wa 1016/15. Przy czym, bieg terminu na złożenie środka odwoławczego od aktu administracyjnego, o którym zawiadomiono w trybie przepisów art. 49 k.p.a. rozpoczyna się w dniu następującym po dniu, w którym nastąpiło doręczenie tego aktu. Powyższe wynika wprost z treści przepisu art. 57 § 1 k.p.a. W tej sytuacji, jak wskazał organ odwoławczy, decyzja RDOŚ w [...]. została stronom doręczona w dniu 12 września 2019 r. zaś czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od tej decyzji minął w dniu 26 września 2019 r.

14 Reasumując organ odwoławczy podkreślił, iż RDOŚ nie miał obowiązku informowania skarżących o podejmowanych w trakcie prowadzonego postępowania czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a. tj. w drodze publicznego obwieszczenia. Tym bardziej, iż organ I instancji w piśmie skierowanym do skarżących z dnia 11 maja 2019 r., dodatkowo wskazał, że strony postępowania o podejmowanych przez organ I instancji czynnościach informowane będą na podstawie art. 49 k.p.a. GDOŚ stwierdził zatem, że sposób informowania skarżących o wydanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. poprzez obwieszczenie nie mogło stanowić przeszkody do wniesienia odwołania od tej decyzji w ustawowym terminie. Tym samym skarżący nie wykazali, że wniesienie odwołania od powyższej decyzji było niemożliwe na skutek okoliczności których nie mogli przezwyciężyć.

15 M. W., reprezentowany przez H. W. i K. G. nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, wnieśli do tut. Sądu na ww postanowienie skargę zarzucając:

16 - naruszenie art. 8 k.p.a. w zw.z art. 9 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości i brak wyjaśnienia uczestnikom postępowania istotnych dla nich kwestii;

17 - art. 7 k.p.a. poprzez nie zapoznanie się przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z materiałem dowodowym i jego nieuwzględnienie oraz nie podjęcie niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących interesu prawnego skarżących;

18 - art. 77 k.p.a. poprzez brak działania, które ma na celu wyczerpujące zebranie i przeprowadzenie materiału dowodowego do przywrócenia terminu;

19 - art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu administracyjnego niemieszczące się w granicach prawa oraz naruszające przepisy prawa, a tym samym naruszenie przez organ zasady praworządności;

20 - art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie szeregu okoliczności natury faktycznej i prawnej, w szczególności nieodniesienie się do zarzutów wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji;

21 - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności nieodniesienie się do szeregu zarzutów wskazanych we wniosku;

22 - art. 63 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i brak zastosowania wskazanego przepisu poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, która narusza prawo do własności;

23 - art. 1 i art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie, a to poprzez nie dopuszczenie do rozpoznania wydania orzeczenia naruszającego określony tymi przepisami obowiązek uwzględniania szeregu wymogów z zakresu kształtowania ładu przestrzennego.

24 Wobec powyższego, w oparciu o podniesione zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia w całości i zmianę postanowienia z przywróceniem terminu do wniesienia odwołania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o zwrot kosztów postępowania sądowego.

25 W uzasadnieniu swojego stanowiska wyjaśnili, iż ich udział w postępowaniu przed RDOŚ w [...]. był czynny i polegał na osobistych i pisemnych kontaktach z organem w sprawie wydania kwestionowanej decyzji środowiskowej. Z nieznanych skarżącym powodów udział ten przez RDOŚ został zerwany. Stąd też pismem z dnia 13 października 2019r. skarżący zwrócili się do Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. o udzielenie informacji czy wydana została decyzja środowiskowa (pismo z dnia 13 października 2019r.). Z uwagi na brak odpowiedzi pismem z dnia 14 listopada 2019r. skierowanym do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. wystąpili o wydanie im kopii decyzji środowiskowej wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia odwołania (pismo z dnia 14 listopada 2019r.). W dniach od 3 do 4 i 6 grudnia 2019 r. skarżący otrzymali odpowiedź od RDOŚ w [...]. z dnia 12 listopada 2019 r. oraz pismo z Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...]. z dnia 29 listopada 2019r. przekazujące kopię ww decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący podnieśli, iż dopiero z powyższych pism powzięli wiadomość o fakcie wydania ww decyzji.

26 Odnosząc się natomiast do zaskarżonego do Sądu postanowienia wskazali, iż GDOŚ błędnie interpretuje treść przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. W ich ocenie zarówno dochowali ustawowy termin do wniesienia odwołania jak i zachowali należytą staranność w toku prowadzonego postępowania przed RDOŚ. Natomiast istotą złożonego wniosku przemawiającego za przywróceniem terminu do wniesienia odwołania jest fakt, iż w prowadzonej sprawie przed RDOŚ nie brało udziału 20 stron postępowania. Ta okoliczność została zupełnie przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska pominięta, a fakt udziału co najmniej 20 stron - niczym nieudokumentowany. Zdaniem skarżących organ nie miał podstaw do zastosowania powołanego przepisu "o obwieszczeniach". Niezależnie od powyższego skarżący odnieśli się także do meritum kwestionowanej decyzji środowiskowej.

27 Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

28 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

29 Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

30 Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu obligującym Sąd do jego uchylenia. Zaskarżone postanowienie zawierało dwa elementy, które podlegały ocenie Sądu. Pierwszy - odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, drugi – stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przypomnieć wypada, że decyzją z dnia 23 sierpnia 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w R., działając na wniosek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, reprezentowanego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w R., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Powyższa decyzja zostało podana do publicznej wiadomości w drodze dokonanych ww obwieszczeń i z dniem 27 września 2019 r. stała się ostateczna.

31 Stosownie do art. 58 § 1 i 2 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy termin, na prośbę zainteresowanego, przywrócić jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyn uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Zatem aby przywrócić termin muszą zostać spełnione łącznie cztery przesłanki: 1. uprawdopodobnienie braku winy przez osobę zainteresowaną, 2. wniesienie przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu, 3. zachowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, 4. dopełnienia czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.

32 W ocenie Sądu, w okolicznościach badanej sprawy, organ prawidłowo stwierdził, że skarżący nie wykazali przesłanek wynikających z art. 58 § 1 i 2 Kpa, bowiem z czterech przesłanek wypełnili tylko dwie, t.j. wnieśli prośbę o przywrócenie terminu i dopełnili tej czynności w ustawowym terminie (wnieśli odwołanie w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu). Wniosek skarżących o przywrócenie terminu nie zawiera jednak uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez ich winy. Za takie uprawdopodobnienie nie można bowiem uznać argumentacji skarżących, że z uwagi na wcześniej intensywnie prowadzoną z organem I instancji korespondencję czy też osobiste uczestnictwo w spotkaniach organ winien był tą samą drogą zawiadomić skarżących o zamiarze wydania decyzji czy też ją doręczyć.

33 Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przywrócenie terminu może nastąpić jedynie z ważnych przyczyn. Będzie to miało miejsce tylko wówczas, gdy wystąpi obiektywna uniemożliwiająca dokonanie czynności przeszkoda, niezależna od woli zainteresowanego, której nie mógł usunąć za pomocą sił i środków normalnie dostępnych, przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym przeszkoda powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Przeszkoda ta ma być od strony niezależna, trudna do przezwyciężenia (min. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt: II GSK). A zatem konieczne jest wykazanie braku winy w uchybieniu powyższego terminu. Przy czym, co istotne, przepis art. 58 k.p.a. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji.

34 Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Stąd też Sąd uznał za całkowicie zasadne stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka umożliwiająca uznanie braku winy skarżących w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Z akt sprawy wynika, iż decyzja została upubliczniona w formie obwieszczeń (doręczona stronom postępowania poprzez publiczne obwieszczenie). Na powyższe pozwalał przywołany przez organ odwoławczy przepis art. 74 ust. 3 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (ooś), który ma zastosowanie w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej, z uwagi na brzmienie art. 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz.1712 t.j.) - dalej ustawa "zmieniająca", zgodnie z którym do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ww ustawy (zmieniającej) stosuje się przepisy dotychczasowe.

35 Zgodnie z jego treścią (art. 74 ust. 3 ustawy ooś), mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast zgodnie z art. 49 k.p.a. jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. (...) Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.

36 Sąd stwierdza, iż GDOŚ zbadał poprawność zawiadomienia przez RDOŚ w [...]. stron postępowania o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ administracji publicznej może zawiadamiać strony postępowania o swoich decyzjach i innych czynnościach w sposób przewidziany w art. 49 k.p.a. wówczas, gdy upoważnia go do tego przepis szczególny. Przepisem szczególnym w sprawie dotyczącej postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jak wyżej wskazano jest art. 74 ust. 3 ustawy ooś. Wobec powyższego RDOŚ w [...]. nie miał żadnego obowiązku informowania skarżących o toku postępowania, nawet pomimo mających miejsce wcześniej, jak podnieśli skarżący, intensywnych kontaktów z organem. Organ nie był zobligowany do informowania o podejmowanych w trakcie prowadzonego postępowania czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a., tj. w drodze publicznego obwieszczenia.

37 Także, wbrew twierdzeniom skarżących, GDOŚ na str. 3 zaskarżonego postanowienia z dnia [...] maja 2020r. wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został przez nich złożony z zachowaniem ustawowego terminu (art. 58 § 2 k.p.a.), szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Podobnie, wbrew zarzutom skargi, organ nie wypowiadał się o braku staranności skarżących w zaskarżaniu przedmiotowej decyzji, tylko o konieczności dochowania należytej staranności w dotrzymaniu ustawowego terminu do wniesienia odwołania, aby jego przywrócenie było możliwe. Co zresztą wynika z aktualnie obowiązującej powołanej wyżej regulacji prawnej.

38 Reasumując, zdaniem Sądu zasadnym jest stanowisko GDOŚ, iż sposób informowania skarżących o wydanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., poprzez obwieszczenie nie mogło stanowić przeszkody do wniesienia odwołania od tej decyzji w ustawowym terminie. Tym samym skarżący nie dochowali staranności podczas udziału w analizowanym postępowaniu, a w konsekwencji zaniechali możliwości dochodzenia swoich praw nie wnosząc odwołania w terminie przewidzianym w przepisach prawa. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych w analizowanej kwestii, przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (min. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt: I OSK 1850/17). Samo przekonanie skarżących o słuszności ich stanowiska nie może być podstawą uwzględnienia przedmiotowego wniosku.

39 Na marginesie przypomnieć dodatkowo należy, iż w piśmie z dnia 11 maja 2019r., skierowanym m.in. do skarżących, RDOŚ w [...]. wskazał, że strony postępowania o podejmowanych przez organ I instancji czynnościach informowane będą na podstawie art. 49 k.p.a. W ww. piśmie RDOŚ w [...]. wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w tym trybie to od stron postępowania wymaga się większego zainteresowania postępowaniem, gdyż nie otrzymują one indywidualnie informacji o jego przebiegu. Takie informacje zostaną umieszczone w określonych miejscach i to strona musi podjąć czynności, jeżeli będzie chciała zapoznać się z treścią wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

40 Sąd także stwierdza, iż postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ma charakter formalny a organ II instancji ogranicza się do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jedynie w zakresie zbadania czy został on wniesiony w ustawowym terminie oraz analizy przesłanek, o których mowa w art. 58 k.p.a. Polega zatem wyłącznie na dokonaniu określonych czynności materialno-technicznych. W przypadku braku spełnienia warunków dopuszczalności środka zaskarżenia organ II instancji nie rozpatruje sprawy w zakresie merytorycznym.

41 Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ procedury administracyjnej, w tym przepisów art. 7, art. 77, art. 8, art. 9 k.p.a. GDOŚ zaskarżone postanowienie oparł na kompletnym materiale dowodowym. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowo omówił przesłanki konieczne do spełnienia dla przywrócenia terminu, o których mowa w art. 58 § 1 i art. 58 § 2 k.p.a., a w dalszej części kwestionowanego postanowienia omówił każdą z nich. GDOŚ wyjaśnił również wątpliwości skarżących dotyczące informowania stron postępowania o podejmowanych przez organ prowadzący postępowanie czynnościach oraz sposób obliczania biegu terminu, o którym mowa w art. 49 k.p.a. Za organem stwierdzić również należy, iż skarżący nie sprecyzowali o jakich okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, nie zostali poinformowani (naruszenie art. 9 k.p.a.). Podobnie, nie wskazali w jakim zakresie organ II instancji nie zbadał zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz w jakim zakresie nie zgromadził materiału dowodowego. Skarżący nie uargumentowali jakich czynności, istotnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, organ II instancji nie podjął i jakie jeszcze ewentualnie działania powinien był podjąć (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

42 W tym stanie rzeczy nie było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi stąd też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Natomiast mając na uwadze treść przepisu art. 119 ust. 3 P.p.s.a. Sąd jej rozpoznanie skierował do trybu uproszczonego.