Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2015 r., IV SA/Wa 1739/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2015 r., IV SA/Wa 1739/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Gminy Miasta R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pełnomocnik skarżącego zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 9 czerwca 2015 r. został wezwany do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu został zakreślony termin na wykonanie tego obowiązku oraz pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w razie niewykonania wezwania. Pełnomocnik skarżącego otrzymał to wezwanie w dniu 23 czerwca 2015 r. W odpowiedzi złożył pismo, w którym nie podał konkretnie wartości przedmiotu zaskarżenia, wskazał jedynie kwotę odszkodowania orzeczoną w zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż kwota ta nie powinna mieć wpływu na wysokość opłaty od skargi. W ocenie pełnomocnika w niniejszej sprawie brak jest podstaw do pobrania opłaty stosunkowej, ponieważ w złożonej skardze strona skarżąca kwestionuje prawidłowość oznaczenia podmiotu zobowiązanego do wypłaty kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji.

3 Z treści skargi nie wynika z jaką kwotą, wynikającą z zaskarżonej decyzji, strona skarżąca się nie zgadza.

4 Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 tej ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia.

5 Z wykładni językowej tych regulacji wynika, że to strona postępowania jest uprawniona do wniesienia skargi i określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu.

6 Stosownie do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (opublikowanej w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl) w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił m.in., że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do analizowanych przepisów, w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu trzeba uznać, że wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu.

7 Niewątpliwie pogląd zaprezentowany przez powiększone składy Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07, będzie miał również zastosowanie przy określaniu wysokości wpisu sądowego od skargi na odrębną decyzję ustalającą odszkodowanie za przejętą nieruchomość.

8 W okolicznościach tej sprawy zaskarżona decyzja wymierza należność pieniężną z tytułu ustalenia odszkodowania. Jeżeli decyzja wymierza (określa czy ustala) kwotę odszkodowania, to skarga na decyzję w tym przedmiocie objęta jest wpisem stosunkowym, gdyż przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 p.p.s.a. jest należność pieniężna, albowiem z zaskarżonej decyzji wynikają należności pieniężne. W przepisach art. 215 - art. 218 i art. 231 p.p.s.a. chodzi o przedmiot zaskarżenia, o zaskarżoną należność pieniężną, co oznacza zaskarżenie decyzji rozstrzygającej co do należności pieniężnej. Skoro strona może zaskarżyć decyzję w całości lub w części, to wartością przedmiotu zaskarżenia (zaskarżoną należnością pieniężną) może być, w zależności od okoliczności sprawy, pełna wysokość należności pieniężnej określonej bądź ustalonej w zaskarżonej decyzji lub taka jej część, która jest kwestionowana w skardze. Zawarte w omawianych przepisach określenie: wartość przedmiotu zaskarżenia, a tym samym wysokość należności pieniężnej (art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a.) wskazuje, że akcent należy położyć na element zaskarżenia - to co zostało przez wnoszącego skargę zaskarżone. Z uwagi na istotę wpisu sądowego, którego uiszczenie jest warunkiem nadania biegu skardze, w przepisach tych chodzi zatem o wartość tego co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest w skardze kwestionowane wprost lub wynika z treści skargi i jej uzasadnienia, albo co wynika z istoty, charakteru i okoliczności sprawy. Jeżeli skarga nie dotyczy pełnej wysokości należności pieniężnej, wynikającej z zaskarżonej decyzji, a tylko jej części, to wartością przedmiotu zaskarżenia dla potrzeb wpisu sądowego jest wysokość tej kwestionowanej części. Akcent położony jest tu na wolę strony skarżącej, tj. na zakres zaskarżenia decyzji, w całości czy w części.

9 Wartością przedmiotu zaskarżenia przy decyzji o odszkodowaniu za przejętą nieruchomość, o jakiej mowa w przepisach art. 216-218 i art. 231 p.p.s.a., nie jest zatem kwota odszkodowania wskazana w zaskarżonej decyzji administracyjnej, lecz zakwestionowana przez stronę wysokość odszkodowania, jaka powinna być jej przyznana w decyzji. Oznacza to, że wartość przedmiotu zaskarżenia w takiej sprawie stanowi różnica pomiędzy wysokością odszkodowania, którego domaga się strona, a wysokością odszkodowania ustalonego w zaskarżonej decyzji. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OZ 237/11 – opubl. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

10 Niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego obowiązku w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania.

11 Wymóg podania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia, zawarty w art. 215 § 1 p.p.s.a., byłby spełniony nie tylko przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi czy w odpowiedzi na wezwanie, lecz także wówczas, gdy wartość ta wynikałaby z treści skargi lub z treści odpowiedzi na powyższe wezwanie. Tak się jednak nie stało w nin. postępowaniu, gdyż w skardze nie została podana wartość przedmiotu zaskarżenia, a na wezwanie ze strony sądu do usunięcia rozważanego braku pełnomocnik strony skarżącej nie podał z jaką kwotą, wynikającą z zaskarżonej decyzji, się nie zgadza.

12 Z tych powodów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.