Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2005 r., IV SA/Wa 1234/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2005 r., IV SA/Wa 1234/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.), Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2005 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - skargę oddala -

Uzasadnienie

2 T. B. wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie byłej żony E. B. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., stanowiącego przydzieloną mu kwaterę wojskową.

3 Decyzją z dnia [...] marca 2005 roku nr [...] Prezydent W. odmówił dokonania wymeldowania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż podjęte w toku postępowania wyjaśniającego czynności dowodowe nie pozwoliły w sposób jednoznaczny stwierdzić, że E. B. na stałe opuściła przedmiotowy lokal, a więc, że zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z ustaleń organu I instancji wynika, iż E. B. mieszka u swojej matki w Z., gdzie posiada czasowe zameldowanie do dnia 12 października 2005 roku, a lokal nr [..] przy ul. [...] opuściła jedynie czasowo z powodu konfliktu z byłym mężem. Przesłuchani w charakterze świadków lokatorzy budynku przy ul. [...] potwierdzili, iż E. B. raz w miesiącu pojawia się w tym lokalu, gdy przyjeżdża na badania kontrolne do szpitala. Zdaniem organu nieobecność pani B. w miejscu stałego pobytu nie może być utożsamiana z opuszczeniem przez aią tego lokalu na stałe, ponieważ okoliczności faktyczne sprawy nie wskazują na to, iż ma ona zamiar opuszczenia miejsca stałego zameldowania.

4 Odwołanie od tej decyzji wniósł T. B., podnosząc, iż jego była żona opuściła na stałe przedmiotowy lokal w 2002 roku, kiedy to w związku z chorobą zamieszkała z matką w Z. Jego zdaniem, fakt iż E. B. nie odbiera przychodzącej do niej na ten adres ważnej korespondencji jest bezspornym dowodem na to, że zerwała wszelkie związki z dotychczasowym lokalem. Z jego twierdzeń wynika ponadto, że pozostawiła ona w tym mieszkaniu część swoich rzeczy, aby złośliwie blokować dostęp do lokalu jemu i założonej przez niego rodzinie.

5 Decyzją z dnia [...] maja 2005 roku nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W., wskazując w uzasadnieniu, iż nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska zajętego przez organ I instancji.

6 Zdaniem organu odwoławczego z oświadczenia złożonego przez T. B. przed organem 1 instancji wynika, że E. B. nie przebywa w przedmiotowym lokalu od kwietnia 2004 roku i mieszka u swojej matki przy ul. [...] w Z. W spornym lokalu zostały jednak jej rzeczy, posiada również klucze do drzwi wejściowych. Organ II instancji wskazał ponadto, iż E. B. jest osobą chorą, nie może się samodzielnie poruszać i wymaga stałej opieki. Z przedłożonego przez nią orzeczenia lekarskiego wynika, że jest całkowicie niezdolna do pracy i samodzielnej egzystencji. W miejscu stałego zameldowania zajmuje mały pokój o powierzchni 8 m i zamieszkanie w nim z osobą, która sprawowałaby nad nią opiekę jest niemożliwe. Ponadto mąż utrudnia jej korzystanie z mieszkania m.in. poprzez odłączanie mediów, wystąpienie do sądu z pozwem o eksmisję. E. B. stwierdziła także, że nie opuściła miejsca stałego zameldowania na stałe, o czym świadczyć ma fakt, że u matki w Z. zameldowała się jedynie na pobyt czasowy. W przedmiotowym lokalu ma swoje rzeczy i od czasu do czasu przebywa w nim.

7 Wojewoda [...] wskazał również, iż z zeznań przesłuchanych

8 w sprawie świadków B. B. i B. S. wynika, że E. B. mieszkała w lokalu nr [...] przy ul. [...] do czasu choroby, a obecnie pojawia się tam, gdy przyjeżdża do W. do szpitala.

9 Zdaniem Wojewody [...] podniesione przez odwołującego się okoliczności nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż z przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że E. B. nie opuściła miejsca pobytu stałego z własnej woli i na stałe, ale zmuszona była do tego złym stanem zdrowia. Nie doszło zatem do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a więc nie zaistniała przesłanka do wydania decyzji o wymeldowaniu.

10 Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. B., żądając jej uchylenia. Skarżący podniósł, iż podstawą złożenia przez niego wniosku

11 0 wymeldowanie E. B. z lokalu nr [...] przy ul. [...]

12 w W. był list z dnia 9 sierpnia 2004 roku napisany do niego przez byłą żonę,

13 w którym stwierdziła, że od 3 lat nie może mieszkać w swoim pokoju. Zdaniem

14 skarżącego opuszczenie lokalu przez E. B. miało charakter dobrowolny,

15 gdyż ona sama podjęła decyzję o zamianie skromnych warunków, jakie miała w tym

16 lokalu na dużo lepsze, które zapewniała jej matka.

17 Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

19 Skarga T. B. nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

20 Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności

21 1 dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) organ gminy

22 wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która

23 opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

24 W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.

25 O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

26 W toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie ustalono, iż E. B. od dłuższego czasu nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., natomiast przebywa w domu swojej matki w Z. E. B. jest osobą ciężko chorą, ma problemy z poruszaniem się i wymaga stałej opieki. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych orzeczenia lekarza orzecznika ZUS wynika, iż jest to osoba całkowicie niezdolna do pracy i samodzielnej egzystencji. Wyrokiem rozwodowym z dnia 28 sierpnia 1996 roku Sąd Wojewódzki w Warszawie (sygn. akt [...]) przyznał jej do korzystania mniejszy pokój w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...]. Z uwagi na fakt, iż zamieszkanie w tym niewielkim pokoju o powierzchni 8m2 z osobą, która mogłaby sprawować nad nią opiekę w czasie choroby jest znacznie utrudnione, a wręcz niemożliwe zmuszona została do przeprowadzenia się do domu matki w Z., gdyż tam mogła mieć zapewnioną należytą opiekę.

27 W postępowaniu administracyjnym E. B. twierdziła, iż wciąż ma zamiar zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...], lecz do jego czasowego opuszczenia zmuszona została przez sytuację związaną z jej złym stanem zdrowia i brakiem należytej opieki oraz złośliwym zachowaniem jej byłego męża.

28 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela stanowisko organów I i II instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do opuszczenia przez E. B. miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), gdyż opuszczenie przez nią lokalu przy ul. [...] nie miało charakteru dobrowolnego, lecz zostało wymuszone sytuacją od niej niezależną, związaną ze złym stanem jej zdrowia, koniecznością przebywania w miejscu, gdzie możliwe było zapewnienie jej prawidłowej opieki w czasie choroby.

29 Zdaniem Sądu fakt, iż posiada ona nadal klucze do lokalu, znajdują się tam jej rzeczy osobiste, korzysta z mieszkania mniej więcej raz w miesiącu, gdy przyjeżdża do W. na badania do szpitala - co potwierdzili przesłuchani w toku postępowania wyjaśniającego lokatorzy mieszkający w budynku przy ul. [...] - świadczy o tym, iż nie zrezygnowała ona z uprawnienia do przebywania w tym lokalu i zamierza do niego powrócić. Potwierdza to również okoliczność, iż u matki

30 w Z. zameldowała się jedynie na pobyt czasowy do dnia 12 października 2005 roku.

31 Wskazać należy ponadto, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r.. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 2 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego.

32 Art. 8 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, iż za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy ponad 2 miesiące uważa się w szczególności pobyt związany z kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem lub ze względów rodzinnych. Z przepisu tego wynika, iż osoba, która przebywa w miejscu innym niż miejsce jej stałego pobytu m.in. w związku z chorobą i jej leczeniem nie ma obowiązku zameldowania się w tym miejscu na pobyt stały, a tym samym nie ma obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego w miejscu, w którym na taki pobyt była zameldowana.

33 W związku z powyższym należy zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego - w ustalonym stanie faktycznym obowiązujące przepisy prawa nie dostarczyły podstaw do wymeldowania E. B. z pobytu stałego w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w W.

34 Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), uprawnienia sądu administracyjnego ograniczone są do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

35 Badając z tego punktu widzenia zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.