Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2013 r., IV SA/Wa 1135/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2013 r., IV SA/Wa 1135/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. - oddala skargę -

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. - wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 7a pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie odmowy wydania M. J. zaświadczenia potwierdzającego fakt wydania w marcu 1984 r. przez Głównego Geodetę Województwa pozwolenia [...].

3 W uzasadnieniu postanowienia Główny Geodeta Kraju wskazał za [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że M. J. nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. W ocenie organu powołanie się na ważne sprawy w organach administracji publicznej nie wskazuje na interes prawny. M. J. nie powołał się ani na spodziewane korzyści, faktyczne do ustalenia i sprawdzalne, ani nie podał przed jakim organem administracji publicznej chce przedłożyć zaświadczenie i w jakim celu.

4 Ponadto Główny Geodeta Kraju podniósł, że organ pierwszej instancji podjął działania do odnalezienia w swoim archiwum wskazanego przez M. J. dokumentu. Nie ustalił jednak źródła danych, mających znaczenie dla potwierdzenia żądanych faktów oraz czy dane te dotyczą M. J.

5 Skargę do Sądu na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2003 r. wywiódł M. J.

6 Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2013 r. i utrzymującego w mocy postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2013 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

7 M. J. podniósł, że nie zgadza się z argumentacją wskazaną w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie skarżącego wykazał on interes prawny uzasadniający wydanie kopii dokumentu pozwolenia z 1984 r. lub zaświadczenia potwierdzającego wydanie takiego dokumentu. Niezrozumiałe dla skarżącego jest twierdzenie organów orzekających w sprawie, że w zasobach [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie znajduje się dokument pozwolenia umożliwiający wydanie skarżącemu stosownego zaświadczenia. Z informacji uzyskanych z Archiwum Państwowego w S. wynika bowiem, ze dokument powinien znajdować się w zasobach archiwalnych [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.

8 Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowania, a przed wydaniem postanowienia nie umożliwił mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym naruszył art. 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

9 Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

11 Sąd badając legalność, tj. kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

12 Skarżący wnioskiem z dnia 28 grudnia 2012 r. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o udostępnienie kopii pozwolenia Nr [...] wydanego w marcu 1984 r. przez Głównego Geodetę Województwa Pana B. W., ewentualnie o potwierdzenie faktu jego wydania. Następnie podaniem z dnia 11 stycznia 2013 r., nawiązując do swojego podania z dnia 28 grudnia 2012 r., skarżący zażądał aby w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i wydane stosowne postanowienie, ewentualnie organ udzielił informacji o istniejących innych sposobach pozyskania tego dokumentu.

13 Kwestie dotyczące wydawania zaświadczeń reguluje Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadku gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia organ może jeszcze przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.), z tym że postępowanie to, prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności, opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno - techniczną, zaś odmowa wydania zaświadczenia następuje na podstawie art. 219 k.p.a. w formie postanowienia.

14 W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r., sygn. VI SA/Wa 292/06, publ. Lex nr 214079). Mając na względzie "naturę" zaświadczenia, w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę na to, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 K.p.a., ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234; wyrok NSA z 15.09.1997r., sygn. akt II SA/Gd 1241/96, publ. Lex nr 44145), oraz że "skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporne, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe" (wyrok NSA z 27.11.1998r., sygn. akt III SA 1292/97, publ. Lex nr 37646). Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne (przyznać lub ograniczyć uprawnienia). Zaświadczenie jest czynnością materialno - techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni żadnych przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Celem zaświadczenia w świetle dyspozycji art. 217 § 2 k.p.a. jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny (wyrok NSA z 16.06.2009r., sygn. akt II OSK 981/08).

15 Odnosząc wyżej przytoczone regulacje prawne i wywody do przedmiotowej sprawy należy uznać, iż organ zasadnie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt wydania mu w marcu 1984 r. pozwolenia Nr [...]. Po pierwsze, zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że skarżący ubiegając się o zaświadczenie nie wykazał swojego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Skarżący nie wskazał konkretnego postępowania administracyjnego, w którym jego interes prawny wymagałby legitymowania się zaświadczeniem potwierdzającym fakt wydania w marcu 1984 r. przez WBGiK w S. pozwolenia Nr [...]. Należy również zwrócić uwagę, że sam skarżący powołuje się jedynie na numer tego pozwolenia i organ, który miał je wydać, natomiast nie mówi czego dotyczyło to pozwolenie. Po drugie, organ I instancji wykazał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie posiada w prowadzonej przez siebie ewidencji i rejestrach pozwolenia Nr [...].

16 Organy zatem wykazały, że wobec nie spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. oraz braku spełnienia w sprawie wymogu z art. 218 § 1 k.p.a. nie można wydać żądanego zaświadczenia.

17 Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.