Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r., II SAB/Wa 784/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r., II SAB/Wa 784/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania podania z dnia [...] sierpnia 2016 r. 1. zobowiązuje Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do rozpatrzenia podania T. S. z dnia [...] sierpnia 2016 r., w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz T. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 T. S. pismem z dnia 3 listopada 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania jego podania z dnia [...] sierpnia 2016 r.

3 W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżący złożył wniosek na podstawie art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz że do dnia wniesienia skargi wniosek ten nie został rozpoznany. Stąd więc strona wniosła o:

4 - zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu,

5 - dokonania kontroli przewlekłości,

6 - zobowiązania organu do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwieniu sprawy,

7 - stwierdzenia rażącego naruszenia prawa,

8 - wymierzenia organowi grzywny.

9 W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie.

10 Uzasadniając ten wniosek organ podniósł, iż pismem z 12 września 2016 r. wezwał wnioskodawcę do jasnego sformułowania jego wystąpienia przez doprecyzowanie tego, na kogo składa skargę, na czym polegają podnoszone nieprawidłowości i jakiego rozstrzygnięcia oczekuje powiadamiając stronę, iż brak reakcji na wezwanie może spowodować pozostawienie pisma bez rozpoznania.

11 Organ wskazał, że w odpowiedzi na ww. wezwanie strona 4 października 2016 r. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

12 Z uwagi na fakt, iż strona nie zastosowała się do wezwania organ stwierdził, iż pismo inicjujące postępowanie zostało pozostawione bez rozpoznania.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

14 zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

15 Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

16 Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

17 Odnosząc się do materii niniejszej sprawy wyjaśnić wypadało, iż organ trafnie uznał, że pisemny wniosek strony z dnia 29 sierpnia 2016 r. stanowił podanie w rozumieniu art. 63 k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania i jaki jest przedmiot skargi. W sytuacji gdy organ ma wątpliwości co do tego, jak odczytywać wolę strony, wyrażoną w piśmie mającym zainicjować postępowanie, winien wezwać stronę do stosownych wyjaśnień.

18 Stosując rygory określone przepisami k.p.a. organ mógł w swoim wezwaniu do sprecyzowania podania zakreślić rygor, jaki zastosuje w sytuacji braku realizacji wezwania przez stronę. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

19 Co się tyczy pozostawienia pisma bez rozpoznania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., to stanowi ono czynność materialno-techniczną, o której należy zawiadomić stronę pismem (wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. II OSK 2266/11, publik LEX nr 1340237: "pismo organu I instancji z dnia (...) o pozostawieniu podania spółki bez rozpoznania nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem. Jest zawiadomieniem o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Sama czynność organu ma charakter materialno-techniczny, znajdujący oparcie w treści art. 64 § 2 k.p.a.").

20 W związku z wyżej przywołanymi poglądami judykatury, pozostawienie wniosku bez rozpoznania w żadnym wypadku nie może polegać na całkowitej bierności organu prowadzącego postępowanie i niepodejmowaniu przez niego żądnych czynności w tym postępowaniu. Konieczne jest zawiadomienie strony o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania – patrz wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SAB/Kr 181/15 (publik. LEX nr 1934117).

21 Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy uznać należało, iż organ popadł jednak w bezczynność. Pozostawił bowiem wniosek strony bez rozpoznania, lecz mimo wypracowanego w tym zakresie w orzecznictwie sądowym poglądu, nie powiadomił o powyższym wnioskodawcy.

22 To zaniechanie organu sprawiło, iż brak było podstaw do przyjęcia, że organ zakończył postępowanie w trybie art. 64 § 2 K.p.a.

23 W tym stanie sprawy, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

24 Analizując całokształt sprawy tutejszy Sąd doszedł do przekonania, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynikała bowiem z lekceważenia strony, czy chęci ukrycia pewnych faktów, a z błędnej wykładni przepisów prawa. Stąd więc orzeczono jak w pkt 2 wyroku na podstawie art. 149a powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

25 Kierując się powyższymi konkluzjami, Sąd administracyjny nie znalazł również podstaw ku temu, aby karać organ grzywną, czy aby zobowiązywać organ do ukarania pracownika odpowiedzialnego za bezczynność i orzekł jak w pkt 3 wyroku na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

26 O kosztach rozstrzygnięto zaś stosownie do treści art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.