Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2011 r., II SAB/Wa 106/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2011 r., II SAB/Wa 106/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie rozpatrzenia wniosku z 14 października 2010 r. postanawia - odrzucić skargę -

Uzasadnienie

2 Pismem z 7 grudnia 2010 r. J. C. (dalej jako skarżący) wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa ZUS w sprawie rozpatrzenia pism z 14 października 2010 r. i 19 listopada 2010 r. w zakresie przeprowadzenia:

3 1. badań komputerowo – psychiatrycznych,

4 2. badań komisji lekarskiej "na okoliczność pogorszenia stanu zdrowia" skarżącego, a także ustalenia wysokości utraty zdrowia.

5 Skargę tę Sąd przy piśmie z 29 grudnia 2010 r. o sygn. II KO/Wa 445/10 przekazał Prezesowi ZUS, który pismem z 3 lutego 2011 r. udzielił odpowiedzi, wnosząc o odrzucenie skargi, z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7 Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako "ppsa") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na:

8 1) decyzje administracyjne;

9 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

10 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

11 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

12 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

13 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

14 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

15 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

16 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

17 Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Celem wprowadzenia do systemu sądowej kontroli administracji skargi na bezczynność organu było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutecznie przymuszałoby organ do podjęcia przewidzianego prawem działania. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy przepisów wskazanej wyżej ustawy zaskarżenie decyzji, postanowień oraz aktów i czynności.

18 W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezesa ZUS w zakresie przeprowadzenia z urzędu badań komputerowo – psychiatrycznych oraz badań komisji lekarskiej na okoliczność pogorszenia stanu zdrowia skarżącego, a także ustalenia wysokości utraty zdrowia. Wskazać należy, że procedura kierowania na badania przed komisję lekarską nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej (nie wymaga wydania decyzji). Decyzja taka nie może być wydawana, gdy organ administracji publicznej nie posiada wynikającej z przepisów prawa kompetencji do rozstrzygania danej sprawy w formie decyzji. Organ administracyjny musi działać w oparciu o określoną podstawę prawną. Tymczasem żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie stanowi podstawy materialnoprawnej dla żądania skarżącego. Zatem skoro organ nie ma podstaw prawnych do wydania aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a ppsa, to nie można zarzucić organowi, że pozostaje w bezczynności.

19 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona w sprawie niniejszej skarga na bezczynność nie mieści się w żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 1 pkt 1 -8 ppsa. Nie podlega zatem ona kognicji sądów administracyjnych, ponieważ nie jest w istocie sprawą z zakresu administracji publicznej.

20 W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.