Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2008 r., II SA/Wa 722/08

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2008 r., II SA/Wa 722/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi A. B. z dnia 26 czerwca 2007 r. na działania Dyrektora Centrali Wojskowe Misje Pokojowe dotyczące wypłaty świadczeń pieniężnych z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa postanawia - przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi -

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1454/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. B. z dnia 26 czerwca 2007 r. na działania Dyrektora Centrali Wojskowe Misje Pokojowe z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że pismo skarżącego stanowiące odpowiedź na wezwanie z dnia 6 września 2007 r. do uzupełnienia braków formalnych zostało wniesione po upływie wyznaczonego, siedmiodniowego terminu, bowiem wysłano je za pośrednictwem zagranicznego urzędu pocztowego, a przekazanie polskiemu urzędowi pocztowemu nastąpiło w ósmym dniu, licząc od daty doręczenia wezwania.

3 Od orzeczenia z dnia 23 stycznia 2008 r. skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której na podstawie art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie A. B. terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że skarżący nie został pouczony o sposobie doręczania i obliczania terminów w stosunku do osób przebywających przez dłuższy czas poza granicami Polski. W wezwaniu Sądu nie poinformowano go także o możliwości złożenia pisma za pośrednictwem polskiego urzędu konsularnego, a najbliższy polski urząd pocztowy znajduje się w odległości około dziewięciuset kilometrów od jego miejsca pobytu. Powyższe okoliczności - w ocenie pełnomocnika - przesądzają o braku winy w uchybieniu terminu do uzupełniania braków formalnych skargi.

4 Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 527/08 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że złożenie przed upływem siedmiu dni, odpowiedzi na pismo Sądu w zagranicznej placówce pocztowej nie wynikało z zaniedbania skarżącego, czy też braku dbałości o swoje interesy, bowiem A. B. nie został pouczony w kwestii zachowania terminu w przypadku nadawania listu z zagranicznego urzędu pocztowego, w związku z czym, działając bez profesjonalnego pełnomocnika, mógł nie wiedzieć o regulacji zawartej art. 83 § 3 ppsa.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył ponadto, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał, zawartego w skardze kasacyjnej, wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, czym naruszył art. 86 § 1 ppsa. Stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien rozpoznać ten wniosek.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

7 Stosownie do treści art. 190 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 maja 2008 r. Sąd zobowiązany jest zatem do rozpoznania, zawartego w skardze kasacyjnej, wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 26 czerwca 2007 r. z uwzględnieniem stanowiska Sądu drugiej instancji zawartego w orzeczeniu uchylającym postanowienie z dnia 23 stycznia 2008 r.

8 Zgodnie z art. 86 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 87 § 1 i 2 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

9 Mając na uwadze datę udzielenia pełnomocnictwa adwokat S. H. (10 marca 2008 r. - karta nr 67 akt sądowych) oraz datę wniesienia skargi kasacyjnej, w której zawarto wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (18 marca 2008 r. - karta nr 68 akt sądowych), a także fakt utrudnionego kontaktu z przebywającym za granicą mocodawcą, który podniesiono w piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2008 r. (karta nr 75 akt sądowych) i czas potrzebny do ustalenia okoliczności niezbędnych dla sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu, Sąd przyjął, że skarżący zachował przewidziany w art. 87 § 1 ppsa termin siedmiu dni - od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu - do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

10 Co do zasadności przedmiotowego wniosku trzeba natomiast przypomnieć, że zgodnie z przytoczoną powyżej oceną przedmiotowej sprawy, zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2008 r., okoliczność iż skarżącego nie pouczono o treści art. 83 § 3 ppsa powoduje, że mógł on nie wiedzieć o regulacji zawartej w tym przepisie, co z kolei powoduje, że jego działaniu nie można przypisać cech zaniedbania, czy też braku dbałości o swoje interesy. Stanowisko to wiąże Sąd orzekający w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. W związku z tym należy przyjąć, iż brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, został wykazany w zawartym w skardze kasacyjnej wniosku z dnia 18 marca 2007 r.

11 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.