Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2007 r., II SA/Wa 701/07

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2007 r., II SA/Wa 701/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia - odrzucić skargę -

Uzasadnienie

2 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...]lutego 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 30 stycznia 2007 r., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58), zobowiązującą M.M. wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa ich reprezentującymi do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. oraz jego przekazania dysponentowi – Komendantowi Głównemu Policji.

3 W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie decyzji o przydziale nr [...]z dnia[...] grudnia 1962 r. wydanej przez Zarząd Administracyjno Gospodarczy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji W. M.– ojciec skarżącego – uzyskał prawo do zamieszkania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Wskazał, iż w przydziale tym uwzględniono również żonę I. M. oraz synów Michała i A.. Po śmierci W. M. w 1990 r. uprawnienia najemcy przepisane zostały na jego żonę, która zmarła w dniu [...] listopada 2005 r. Zdaniem organu, M.M. nie znajduje się w kręgu osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., ponieważ nie jest emerytem ani rencistą policyjnym, ani członkiem rodziny uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty rodzinnej czy też po zmarłych emerytach i rencistach w świetle art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 z późn. zm.). W chwili obecnej skarżący zajmuje powyższy lokal bez tytułu prawnego, zaś zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w przypadku zajmowania lokalu pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego, wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu.

4 Jednocześnie organ podkreślił, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której osoba postronna dla resortu zajmuje lokal pozostający w dyspozycji Policji podczas gdy policjanci uprawnieni do przydziału mieszkań nie mogą zrealizować swoich uprawnień na skutek drastycznego niedoboru mieszkań.

5 W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., a zwłaszcza art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5.

6 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

8 Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 powołanego artykułu są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2 tego artykułu). Stosownie do treści art. 220 § 1 powołanej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłatą sądową jest między innymi wpis od skargi (art. 212 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z art. 220 § 3 skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

9 Stosownie do art. 221 powołanej ustawy pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przy czym opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu (art. 219 § 1).

10 W rozpatrywanej sprawie skarga objęta jest wpisem stałym w wysokości 200 (dwustu) zł zgodnie z przepisem § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

11 Należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 orzekł, że § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. jest niezgodny z art. 221 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z tym wyrokiem § 5 ust. 2 utracił moc z dniem 17 marca 2006 r. Przepis powyższy stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi.

12 Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarga z dnia 12 marca 2007 r., wniesiona przez pełnomocnika skarżącego – adwokata L. C., nie została należycie opłacona. Wprawdzie adwokat nakleił znaczek opłaty sądowej w kwocie 200 zł, ale czynność ta nie wywołała żadnych skutków prawnych wobec treści art. 219 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt II FZ 77/2006, ONSAiWSA 2006/5 poz. 129). Skoro w powyższym artykule określono, w jaki sposób powinny być uiszczone opłaty sądowe, to jest oczywiste, że nie może to nastąpić w innej, nieprzewidzianej w tym przepisie formie. Treść tego przepisu jest tak jasna, że nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 28/2004, ONSAiWSA 2004/1 poz. 4).

13 Jednocześnie należy wskazać, iż w ocenie Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi nie mógł odnieść skutku, ponieważ prowadziłby do obejścia przepisu art. 221 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

14 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 221 w zw. z art. 219 § 2 i art. 60 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.