Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., II SA/Wa 617/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., II SA/Wa 617/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] (Nr [...]) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę

Uzasadnienie

2 Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. K. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, zgłoszonego w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], wzywające K. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W., pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia lokalu, powołując się na art. 56 par. 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), odmówił K. K. zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia przez ww. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W.

3 W uzasadnieniu podał, że K. K., argumentując swój wniosek

4 o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, powołał się na sytuację rodzinną oraz brak środków finansowych na wynajem lub kupno mieszkania. Organ wyjaśnił, iż zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego może nastąpić tylko

5 z przyczyn wymienionych w art. 56 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

6 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Wojewody [...] w przypadku wnioskodawcy żadna z przesłanek, o których mowa w ww. art. nie występuje.

7 Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. K. K. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie na ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Zaznaczył, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, albowiem nie odnosi się ono do argumentów podniesionych przez niego w piśmie adresowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] maja 2007 r., w którym podnosił m. in., że główny najemca lokalu – ojciec skarżącego J. K., w 2003 r. otrzymał zgodę od Komendy Głównej Policji na wykup przedmiotowego lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. Do sfinalizowania wykupu mieszkania nie doszło, gdyż sprawa była wstrzymana przez urzędników na kilka lat, a w 2005 r. J. K. zmarł. Podkreślił, że jako następca prawny swojego ojca pragnie owo mieszkanie wykupić.

8 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071

9 z późn. zm.) oraz art. 144 ww. ustawy w zw. z art. 18 i art. 56 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]. Uzasadniając ww. postanowienie Minister wyjaśnił, że Wojewoda [...] wszczął wobec K. K. postępowanie egzekucyjne w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. na podstawie wystawionego przez Komendę Główną Policji tytułu wykonawczego z [...] maja 2007 r. nr [...], w oparciu o ostateczną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2005 r. nr [...], orzekające o opróżnieniu przez ww. przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Następnie Wojewoda [...] w dniu [...] maja 2007 r. wydał postanowienie nr [...] o zastosowaniu wobec K. K. środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia omawianego lokalu mieszkalnego. K. K. składając zażalenie na ww. postanowienie wniósł m. in. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Minister zaznaczył, iż instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w jego prowadzeniu, przy czym chodzi o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz, co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia, a po ich usunięciu postępowanie toczy się dalej. Przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały wymienione enumeratywnie w art. 56 par. 1 pkt 1-5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym i są nimi: 1) wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej; 2) śmierć zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) utrata przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i brak jego przedstawiciela ustawowego; 4) żądanie wierzyciela; 5) inne przypadki przewidziane w ustawach. Organ podkreślił, że przesłanki te mają charakter obligatoryjny, co oznacza, że w sytuacji spełnienia którejkolwiek z nich organ egzekucyjny ma obowiązek zawiesić postępowanie egzekucyjne. Ponadto, zgodnie z art. 34 par. 3 powołanej ustawy, organ egzekucyjny zobowiązany jest zawiesić postępowanie egzekucyjne, jeśli wierzyciel nie zajmie

10 w ciągu 14 dni stanowiska odnośnie wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji.

11 Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiotowej sprawie nie zaszła żadna z wymienionych wyżej okoliczności, dająca podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Według Ministra okoliczności powołane przez K. K. w zażaleniu nie mieszczą się w katalogu przesłanek uprawniających i zobowiązujących organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania, a ponadto z uwagi na to, że dotyczą zakończonego ostateczną decyzją postępowania jurysdykcyjnego nie mogą być w ogóle przedmiotem rozpatrywania przez organ egzekucyjny. Zgodnie bowiem z art. 29 par. 1 ww. ustawy, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

12 Pismem z dnia [...] marca 2008 r. K. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] i umorzenie postępowania egzekucyjnego, "gdyż prowadzenie egzekucji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią tytułu wykonawczego". Podkreślił, że nałożony na niego obowiązek jest niewykonalny, a zastosowany wobec niego środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy, albowiem nie ma się dokąd wyprowadzić. Ponadto wskazał na nierzetelne prowadzenie sprawy przez Komendę Główną Policji, które doprowadziło do przewlekłego jej załatwiania i naruszyło zasady słusznego interesu obywatela. Dodatkowo podniósł, iż "ze względu na to, że wierzyciel podał w treści tytułu wykonawczego lokal", do którego miał się przenieść skarżący, a do którego nie przysługuje mu prawo, tytuł wykonawczy powinien być zwrócony wierzycielowi,

13 a organ egzekucyjny nie powinien przystąpić do egzekucji.

14 W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, prezentując pogląd przedstawiony w wydanych postanowieniach, mówiący, iż zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., wydane zostały wskutek niewystąpienia przesłanek umożliwiających zawieszenie postępowania.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

16 Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

17 z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

18 Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem tak zaskarżone, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie, są zgodne z prawem.

19 Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w ich prowadzeniu. Chodzi tu

20 o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz, co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia.

21 Podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego stanowi art. 56 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:

22 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

23 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

24 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

25 4) na żądanie wierzyciela;

26 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

27 Omawiany przepis wylicza w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny jest związany treścią tego przepisu, co oznacza, że o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, czy odmowie jego zawieszenia nie decyduje uznanie organu lecz wystąpienie ww. przesłanek. Należy przy tym zaznaczyć, iż pojawienie się którejkolwiek z wymienionych powyżej okoliczności obliguje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Z kolei zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe, gdy żaden z powyższych warunków nie zachodzi.

28 Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ decyzyjny postąpił prawidłowo odmawiając zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdyż w przypadku skarżącego żadna z przesłanek przewidzianych w art. 56 par. 1 ww. ustawy nie wystąpiła. Skarżący nie wskazał na istnienie którejkolwiek ze wskazanych przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając wniosek o jego zawieszenie podniósł, że prowadzenie egzekucji w stosunku do jego osoby

29 w konsekwencji oznacza dla niego bezdomność, albowiem nie ma się dokąd wyprowadzić, a zarobki jakie otrzymuje uniemożliwiają mu wynajęcie, czy też zakup mieszkania.

30 Odnosząc się do argumentacji skarżącego należy zaznaczyć, iż okoliczności związane z sytuacją ekonomiczną strony skarżącej w świetle powyższych rozważań nie uzasadniają zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

31 Odpowiadając z kolei na zarzut podniesiony w skardze, odnośnie podania

32 w treści tytułu wykonawczego lokalu, do którego miał się przenieść skarżący, a do którego, zdaniem skarżącego, nie ma on prawa, w związku z czym tytuł wykonawczy powinien być zwrócony wierzycielowi, a organ egzekucyjny nie powinien przystąpić do egzekucji, należy podkreślić, że jest on nietrafny. Egzekucja w stosunku do skarżącego została wszczęta i prowadzona na podstawie określonego tytułu wykonawczego, tj. tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...]. Zgodnie z art. 29 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest on natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badając dopuszczalność egzekucji organ egzekucyjny nie bada prawidłowości decyzji, która stała się podstawą wystawienia tytułu wykonawczego.

33 Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak

34 w sentencji wyroku.